Κατά πολλούς η οικονομική κρίση του 2008 σηματοδότησε την απαρχή ενός φαινομένου που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. H υποχώρηση των δημοκρατικών κυβερνήσεων, όπως αυτή μεταφράζεται λόγω της αντικατάστασής τους από πιο αυταρχικές, ή από την υποβάθμιση της σημασίας και της αποτελεσματικότητας των θεσμών, είναι απολύτως λογικό να επηρεάζει περισσότερο τη Δύση, με την ευρεία έννοιά της. Οι δημοκρατικές κατακτήσεις αποτελούν ιδιαιτερότητα της Δύσης και δεν είναι τυχαίο ότι οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη η «λαϊκή βούληση» είναι συνήθως απλά ένας άλλος τρόπος για να περιγράψει κάποιος την απόλυτη εξουσία ολιγαρχιών ή άλλων αυταρχικών καθεστώτων.
Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σε αυτόν τον διεθνή πια πόλεμο «για τα μυαλά και τις ψυχές των ανθρώπων», τα αυταρχικά καθεστώτα εργαλειοποιούν την πληροφορία, προκειμένου να αποδείξουν ότι η Δύση είναι σε κατάσταση πρόδηλης παρακμής για πολλούς και διαφόρους λόγους. Οι ισχυροί, «ανελεύθεροι» –όπως χαρακτηρίζονται– αυταρχικοί ηγέτες, όπως ο Πούτιν, ο Σι, ο Ερντογάν ή κάποιοι ουδέποτε εκλεγμένοι ηγεμόνες του αραβικού κόσμου, εμφανίζονται ως αναδυόμενα μοντέλα για τον νέο κόσμο που βρίσκεται σε αναταραχή και αναζήτηση νέων ισορροπιών.
Η συζήτηση αυτή οδηγεί σε συμπεράσματα που είναι συντριπτικά υπέρ των αυταρχικών μοντέλων, διότι απλούστατα ένας ηγέτης μιας ευρωπαϊκής χώρας μπορεί να υποστεί κριτική από οποιονδήποτε περπατάει στο δρόμο μέρα-μεσημέρι. Συκοφαντίες, παραπληροφόρηση, άδικη κριτική; Αδιάφορο. Ολα αυτά, βεβαίως, είναι αδύνατον να συμβούν στις αυταρχικές χώρες. Αποτέλεσμα είναι ένα ισοζύγιο συντριπτικά κατά των δημοκρατιών. Ομως η αξία της πληροφορίας είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι εκείνη του χρυσού. Διαμορφώνει συνειδήσεις, αναπτερώνει ή καταρρακώνει το ηθικό, οδηγεί στην καλύτερη και πιο ακριβή κατανόηση του κόσμου.
Γι’ αυτό και όταν δημοκρατικές κυβερνήσεις επιχειρούν να χειραγωγήσουν την πληροφορία, στην πραγματικότητα δεν κάνουν κάτι άλλο από το να βάζουν ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο του πολιτεύματος που υπηρετούν. Στην τρέχουσα συγκυρία το φαινόμενο αυτό αποκτά ενδημικά χαρακτηριστικά εντός της Ε.Ε., οδηγώντας σε συνθήκες ζούγκλας. Σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, η ατζέντα περί «παρακμής της Δύσης» έχει έναν δρόμο ορθάνοιχτο και αυτός οδηγεί στη διάβρωση της αντίληψης των ανθρώπων και στη σταδιακή ανάδειξη κομμάτων και εν συνεχεία κυβερνήσεων που υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Και οι κρατικοί θεσμοί κάθε χώρας έχουν το καθήκον να προφυλάξουν τους πολίτες από τη διάχυση του ψεύδους, της παραπληροφόρησης και της υποβολιμαίας γεωπολιτικής ατζέντας οποιουδήποτε. Εχουμε μπει –ξανά– σε δύσκολη πολιτική στροφή (εντός και εκτός της χώρας) και οι επιτήδειοι υπονομευτές παραμονεύουν όπως πάντα.
