Στις 31 Ιουλίου 1944, ο Γάλλος συγγραφέας και ιπτάμενος χειριστής Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ απογειώνεται από αεροπορική βάση της Κορσικής με ένα Λόκχιντ Ρ-38. Εξαιρετικό μονοθέσιο μαχητικό αεροσκάφος με διπλές μηχανές, αμερικανικής κατασκευής, με πολλαπλούς ρόλους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: καταδιωκτικό, συνοδευτικό μεγάλων βομβαρδιστικών, συμμετείχε και σε αποστολές βομβαρδισμού, καθώς και σε νυχτερινές πολεμικές αποστολές.
Ο Εξυπερύ, έμπειρος πιλότος από τα νιάτα του, με πολλές πτήσεις μεταφοράς ταχυδρομείου πάνω από τη βόρεια Αφρική αλλά και τη Νότια Αμερική (πετούσε κατά τα προπολεμικά χρόνια για λογαριασμό γαλλικών εταιρειών που υπήρξαν πρόδρομοι της διάσημης σήμερα Air France), εκείνη την καλοκαιρινή ημέρα του 1944, πέταξε σε αποστολή «επιθετικής αναγνώρισης»: αντικειμενικός σκοπός του ήταν να εντοπίσει τα γερμανικά στρατεύματα που κινούνταν στην κοιλάδα του Ροδανού.
Δεν είναι, ίσως, ευρύτερα γνωστό, αλλά ο συγγραφέας του κοσμαγάπητου «Μικρού πρίγκιπα» είχε μεγάλη προσωπική ιστορία με την αεροπλοΐα και είχε προπολεμικά εκδώσει κάμποσα βιβλία (κάποια βραβεύτηκαν) εμπνευσμένα από ή βασισμένα στις αεροπορικές εμπειρίες του.
Μπορεί να μην είχε την ιπτάμενη πολεμική δράση ενός Ντ’ Ανούντσιο στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή ενός Ρόαλντ Νταλ στον Β΄ Παγκόσμιο (με συμμετοχή στις επιχειρήσεις της RAF το 1941 πάνω από την Αθήνα και την Ελευσίνα), όμως ο Εξυπερύ ξεδίπλωσε όλη του την τέχνη ως συγγραφέα στα λεγόμενα «αεροπορικά» κείμενά του.
Το πιο ουσιαστικό στα πεζά αυτά είναι η πολυδιάστατη ματιά του συγγραφέα. Για του λόγου το αληθές, όποιος ενδιαφέρεται ας σπεύσει να προμηθευτεί τη φρέσκια έκδοση της «Γης των ανθρώπων», που μόλις κυκλοφόρησε από την Κίχλη, σε μετάφραση, πρόλογο και σημειώσεις του Βάιου Λιαπή και επίμετρο της Λίζυς Τσιριμώκου.
Οποιος περιμένει να διαβάσει τεχνικά, ξερά, συμβαντολογικά αφηγήματα θα βρεθεί προ εκπλήξεως: ο Εξυπερύ, βαθιά και ουσιαστικά ποιητικός και στοχαστικός στον πασίγνωστο (όσο και αινιγματικό) «Μικρό πρίγκιπά» του, στα κείμενα αυτά «απογειώνεται» και «απογειώνει» τον αναγνώστη. Πώς; Το λέει πολύ όμορφα η Λ. Τσιριμώκου, μιλώντας για «πολυκείμενο: αυτοβιογραφικό, μαρτυρία και απομνημόνευμα, αλλά και “ρεπορταζιακή” λογοτεχνία, καθώς και έξοχο δείγμα ποιητικής πρόζας ή δοκιμιακής-στοχαστικής γραφής». Επιπλέον, η Λ. Τσιριμώκου επισημαίνει πως ο Εξυπερύ συνδυάζει τη λατρεία της μηχανής και της τεχνολογίας με «τον πιο βαθύ και άδολο ανθρωπισμό». Είναι ακριβώς έτσι και είναι όντως ένα παράδοξο, όπως το χαρακτηρίζει η καλή δοκιμιογράφος.
Ολα τα ωραία, όμως, έχουν ένα τέλος. Στις 31 Ιουλίου 1944, ο Εξυπερύ πραγματοποίησε την τελευταία του πτήση. Το αεροπλάνο του, όπως και ο ίδιος, χάθηκε κάπου πάνω από τη Μεσόγειο για πάντα. Την ιστορία του, στους αιθέρες όσο και στη λευκή σελίδα, θα διατρέξουμε αυτή την εβδομάδα.
