Καθόμουν ήσυχα σε ένα σαλονάκι αναμονής δικηγορικού γραφείου περιμένοντας τη σειρά μου. Ηταν απόγευμα και (δυστυχώς) η τηλεόραση ήταν ανοιχτή. Το δελτίο ειδήσεων του ιδιωτικού καναλιού εθνικής εμβέλειας είχε –για κακή μου τύχη– μόλις ξεκινήσει. Προσπάθησα να μην παρασυρθώ από το επιθετικό σπικάζ του άτεγκτου παρουσιαστή και των εξαγριωμένων ρεπόρτερ, από τα δευτεροκλασάτα ηχητικά εφέ που δραματοποιούσαν περαιτέρω μια ήδη θλιβερή ιστορία και από τη σαδιστική αλληλουχία κακών ειδήσεων που διεκδικούσαν με μανία την προσοχή μου.
Αρνήθηκα να στρέψω τα μάτια μου προς την οθόνη σε μια άσκηση υπομονής και αυτοπροστασίας από τον ενημερωτικό (υποτίθεται) οχετό που εκτοξευόταν προς κάθε κατεύθυνση. Αντίθετα, παρακολουθούσα τους δύο άλλους πελάτες που περίμεναν στον απέναντι καναπέ. Ηταν ένα ζευγάρι κοντά στα 70 (η σύζυγος πιο ζωηρή, ο σύζυγος πιο αποκαμωμένος) και έμοιαζαν πλήρως απορροφημένοι από το πλήρως ανθυγιεινό θέαμα στο οποίο μας είχε υποβάλει (άθελά του;) ο δικηγόρος. Σκέφτηκα να μιλήσω στη βοηθό-γραμματέα που ήταν σκυμμένη πάνω από τον υπολογιστή της στο μεγάλο χολ της υποδοχής. Αλλά τι να της έλεγα; Να κλείσει την τηλεόραση; Οι υπόλοιποι συνδαιτυμόνες έδειχναν να ενδιαφέρονται. Να χαμηλώσει την ένταση; Μα ήταν ήδη χαμηλή.
Η δυσάρεστη εμπειρία ακρόασης ενός απογευματινού δελτίου ειδήσεων 35 χρόνια μετά την ίδρυση της ιδιωτικής τηλεόρασης στη χώρα.
Αφού συνθηκολόγησα με τη μοίρα μου σκέφτηκα ότι είμαστε εντελώς απροστάτευτοι. Αναλογίστηκα τις χιλιάδες ανοιχτές οθόνες που παίζουν ανέμελα σε δωμάτια οίκων ευγηρίας, σε θαλάμους νοσοκομείων, σε μοναχικά διαμερίσματα ηλικιωμένων που μην έχοντας πολλές επιλογές ψυχαγωγίας επιτρέπουν σε αυτές τις αποτρόπαιες μηχανές του Κακού (που από κεκτημένη ταχύτητα αποκαλούμε «δελτία ειδήσεων») να εισβάλουν στα σπίτια τους και στην ψυχή τους. Καλύτερα να κάπνιζαν ένα πακέτο τσιγάρα ή να έτρωγαν μισό κιλό βιομηχανοποιημένο παγωτό.
Είναι όλα τα δελτία ειδήσεων τόσο διεστραμμένα τρομολαγνικά και πραγματικά επικίνδυνα για την ψυχική μας υγεία; Οχι, φυσικά. Αλλά επειδή ήμουν πρωτοετής φοιτητής όταν ανέτειλε το άστρο της ιδιωτικής τηλεόρασης στη χώρα μας και θυμάμαι πόσες ελπίδες γέννησε η λειτουργία της, δεν μπορώ να μην καταγράψω την εκκωφαντική διάψευση εκείνων των προσδοκιών. Θα πει κάποιος «δεν φταίει η ιδιωτική τηλεόραση, φταίει η εποχή», αλλά εδώ που είμαστε πρέπει πραγματικά ο καθένας να κάνει κάτι. Βρισκόμαστε υπερβολικά εκτεθειμένοι σε μια αδιάκοπη λούπα έντασης, επιθετικότητας και υπερπροβολής της δυστυχίας για την οποία δεν είμαστε προετοιμασμένοι. Καταναλώνουμε χιλιάδες εικόνες, βίντεο, εριστικές αναρτήσεις και επικούς σκυλοκαβγάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που κανένας «φυσιολογικός» άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει για πολύ. Οφείλουμε να βάλουμε ένα τείχος προστασίας αρχίζοντας από μια τηλεόραση που νομίζει ότι «ενημερώνει» ουρλιάζοντας στα αυτιά μας.
