Και κυρίως, ποιος τους χαρακτηρίζει έτσι. Ποια είναι τα όρια ενός συντηρητικού; Και ποια ενός ακροδεξιού; Τα ίδια ερωτήματα αφορούν και την Αριστερά, αν και για αυτήν παρόμοιες αναζητήσεις είναι πιο σπάνιες, διότι συνήθως αριστεροί ασχολούνται με αυτά τα θέματα. Εννοείται ότι με μεγάλη ευκολία, χάριν της σκοπιμότητας, μικραίνουν την περιοχή του συντηρητικού λόγου και μεγεθύνουν αυτή του ακροδεξιού, πάντα σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια. Και από κοντά οι αποκαλούμενοι left liberals, οι οποίοι με τη στάση τους νομιμοποιούν σε ευρύτερα ακροατήρια αυτήν την αυθαιρεσία της Αριστεράς. Αφελείς ή συνοδοιπόροι, αυτό έχει ελάχιστη σημασία.
Σήμερα όσοι συζητούν για το αν ο δολοφονημένος Τσάρλι Κερκ ήταν συντηρητικός ακτιβιστής ή ακροδεξιός το κάνουν για να μεταθέσουν τη συζήτηση από τη δολοφονία του στις ιδέες του. Επειδή αυτές οι ιδεολογικές περιοχές πολλές φορές έχουν δυσδιάκριτα όρια, είναι πολύ εύκολο οι σχολιαστές να τοποθετήσουν κάποιον εδώ ή εκεί. Εξάλλου, αυτά τα όρια που χωρίζουν, σε τελική ανάλυση, τον συστημικό λόγο από τον αντισυστημικό διαφέρουν από εποχή σε εποχή. Στην εποχή μας, όπου κυριαρχεί η πολιτική ορθότητα με τους σιδερένιους κανόνες της, το να χαρακτηριστεί κάποιος ακραίος είναι ένα φαινόμενο σύνηθες. Αυτό είναι το όπλο όσων την υπερασπίζονται. Εχουν τη σφραγίδα της ορθοδοξίας και μοιράζουν τα διαβατήρια της εισόδου στον δικό τους παράδεισο, ρίχνοντας συγχρόνως στο πυρ το εξώτερον τους αιρετικούς, αλλά αφυδατώνοντας έτσι τη δημοκρατία μας.
Σε περιοχές όπου ηγεμονεύει ο λόγος της Αριστεράς –όπως στα πανεπιστήμια και όχι μόνο– καθετί το διαφορετικό βαφτίζεται ακραίο.
Προφανώς ο χαρακτηρισμός «ακραίος» είναι απαξιωτικός. Ο κοινός νους είναι εκπαιδευμένος να απεχθάνεται τα άκρα και ως εκ τούτου είναι κάθε φορά ζήτημα συσχετισμού των δυνάμεων ποιοι θα χαρακτηριστούν έτσι και από ποιους. Σε περιοχές όπου ηγεμονεύει ο λόγος της Αριστεράς –όπως στα πανεπιστήμια και όχι μόνο– καθετί το διαφορετικό βαφτίζεται ακραίο. Στα δε μεγάλα και συστημικά ΜΜΕ, όπου κυριαρχεί η πολιτική ορθότητα, τα εκφραστικά μέσα είναι πολύ συγκεκριμένα και για τον λόγο αυτό περιορισμένα, προσαρμοσμένα στα «προτιμώμενα αφηγήματα». Η δαμόκλειος σπάθη της μεθοδευμένης διαμαρτυρίας που μερικές φορές παίρνει τη μορφή της λαϊκής κατακραυγής –βλέπε διαδικτυακό λιντσάρισμα–, καθιστά ιδιαίτερα προσεκτικούς τους σχολιαστές μήπως ο λόγος τους χαρακτηριστεί ακραίος. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως στην εποχή τού πολιτικώς ορθού η αυτολογοκρισία είναι μία από τις προϋποθέσεις της επαγγελματικής επιβίωσης όσων έχουν δημόσιο λόγο. Ακόμα και το χιούμορ έχει ευνουχιστεί ώστε να χωρέσει μέσα στα όρια της εποχής μας. Τα ιερατεία που θέτουν τους κανόνες δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερα, έχουν συγκεκριμένες καταβολές και διαιωνίζουν το σύστημα της αναπαραγωγής τους.
Ετσι, με μεγάλη ευκολία ένας συντηρητικός πολιτικός χαρακτηρίζεται ακραίος, ενώ πολλάκις ο λόγος ενός αριστερού φιλτράρεται ώστε τελικά να σερβιριστεί στην κοινή γνώμη χωρίς να την προκαλεί. Οταν και το μαχαίρι και το καρπούζι είναι δικά σου, κόβεις τα κομμάτια όπως εσύ θέλεις.
