Την άνοιξη του 1975 στην Αθήνα έγιναν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των αστυνομικών δυνάμεων και διαδηλωτών – οικοδόμων. Η δημοκρατία μας ήταν εύθραυστη ακόμη, πριν από περίπου δύο μήνες είχε αποκαλυφθεί το πραξικόπημα της «πιτζάμας» και ήταν νωπό το εξευτελιστικό σύνθημα «λαέ ντροπή σου για την εκλογή σου», που αναφερόταν στο αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Νοεμβρίου 1974.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υιοθέτησε την έκφραση αριστεροχουντισμός, η οποία αφορούσε την εξ αντικειμένου σύγκλιση ενός μέρους της Αριστεράς και των χουντικών «σταγονιδίων», στην προσπάθεια να ανατραπεί ο νεοσύστατος κοινοβουλευτισμός. Βέβαια, αυτή η έκφραση ουσιαστικά ακουμπούσε επάνω στον διμέτωπο αγώνα του Γεωργίου Παπανδρέου, φανατικού πολέμιου των δύο άκρων, ο οποίος από το 1944 έως και τον θάνατό του παρέμεινε πιστός σε αυτή τη γραμμή.
Πολύ αργότερα ο αριστεροχουντισμός, μια έκφραση χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο, που απλώς αποτύπωνε τις αντιπαραθέσεις της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας, αντικαταστάθηκε από τη θεωρία των δύο άκρων, η οποία τελικά πήρε τη μορφή ψηφισμάτων του Ευρωκοινοβουλίου. Αλλες οι εποχές, άλλες οι αναζητήσεις, πιο θεωρητικές, καθώς η πτώση του «υπαρκτού» αποκάλυψε τις σκοτεινότερες πτυχές του.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αντιλήφθηκε ότι η μετριοπάθεια και ο διάλογος, καταστατικές αρχές της δημοκρατίας, είναι εχθροί των δύο άκρων και το είπε…
Ολα αυτά και πολλά άλλα τα θυμήθηκα παρακολουθώντας στο Διαδίκτυο τα πανηγυρικά σχόλια για τα όσα διαδραματίζονται στο μακρινό Νεπάλ. Η πυρπόληση του κοινοβουλίου, οι ξυλοδαρμοί κυβερνητικών αξιωματούχων, η φυγή των κυβερνώντων με ελικόπτερα, όλα αυτά είχαν ενθουσιάσει και προκαλέσει έναν εξεγερσιακό οίστρο σε εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, εγχώριους χρήστες κυρίως του Χ (πρώην twitter). Αλλοι άμεσα και άλλοι έμμεσα δήλωναν την επιθυμία τους παρόμοια εκρηκτική κατάσταση να προκύψει και στην Ελλάδα. Ψάχνοντας το προφίλ αυτών των χρηστών διαπίστωσα ότι άπαντες ανήκαν στα δύο άκρα: Ακρα Αριστερά και άκρα Δεξιά. Αργότερα –και αυτό έχει το γούστο του– όταν οι ακροαριστεροί διαπίστωσαν πως ο στόχος των διαδηλωτών στο Νεπάλ είναι μια κομμουνιστική κυβέρνηση, αποσύρθηκαν από την «κυκλοφορία», άνευ επαναστατικού οργασμού και έμεινε μόνο του το άλλο άκρο.
Στην πατρίδα μας, από την εποχή τής «επάνω» και της «κάτω» πλατείας, δηλαδή από την εποχή των «αγανακτισμένων», η κινηματική λογική τείνει να λάβει μόνιμη και σταθερή μορφή πολιτικής παρέμβασης. Είναι η μεταφορά της δράσης από τους θεσμούς στις πλατείες και στο πεζοδρόμιο. Είναι η μετατροπή του ακτιβισμού σε τραμπουκισμό και κυρίως η αντίληψη ότι τις λύσεις στα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα θα τις δώσουν βίαιες συμπεριφορές, στο πλαίσιο του συνθήματος «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Η τραγωδία μιας δημοκρατίας είναι όταν τα συνθήματα κάποιοι θέλουν να τα κάνουν πράξη.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής –ο οποίος μπορεί να νομιμοποίησε την κομμουνιστική Αριστερά, αλλά ποτέ δεν δήλωσε ότι την τιμά, όπως έκαναν κάποιοι επίγονοί του– αντιλήφθηκε ότι η μετριοπάθεια και ο διάλογος, καταστατικές αρχές της δημοκρατίας, είναι εχθροί των δύο άκρων και το είπε.
