Από αυτήν εδώ τη στήλη έγραφα την Τρίτη (9/9) πως ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ είχε μια ξεκάθαρη επικοινωνιακή στρατηγική. Δεν ήθελε κανένα άλλο γεγονός να επικαλύψει τα φορολογικά μέτρα που εξήγγειλε. Γι’ αυτό και ήταν ιδιαίτερα μετριοπαθής απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους, διότι δεν βρισκόταν εντός του πλαισίου της τακτικής του το άνοιγμα νέων μετώπων. Πήγε στη ΔΕΘ «στοχοπροσηλωμένος», για να χρησιμοποιήσω την πασοκική ιδιόλεκτο. Ακόμη στάθηκε αρνητικός απέναντι και στην επανεμφάνιση του Γρηγόρη Δημητριάδη, ενός ιδιαίτερα δημοφιλούς στελέχους στον χώρο των νεοδημοκρατών, διότι αν αυτό συνέβαινε θα ήταν και η πρώτη είδηση στα ΜΜΕ.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η απάντηση που έδωσε στην ερώτηση σχετικά με την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους. Φρόντισε να μην παραγάγει είδηση. Οι περισσότεροι εκτίμησαν ότι ο πρωθυπουργός είπε τα ίδια με τον Μακρόν και τον Στάρμερ. Κι όμως, δεν είναι έτσι. Αυτοί για να αναγνωρίσουν το παλαιστινιακό κράτος έθεσαν δύο πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις: να απελευθερώσει η Χαμάς όλους τους ομήρους και να καταθέσει τα όπλα. Κάτι που σημαίνει πως αν εκπληρωθούν αυτοί οι όροι, τότε τα κράτη της Ε.Ε. θα προχωρήσουν κι αυτά στο επόμενο βήμα.
Ο Ελληνας πρωθυπουργός απέφυγε τον σκόπελο των συγκεκριμένων όρων, που γεννούν δεσμεύσεις. Είπε ότι «η κυβέρνηση θα αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος, αλλά δεν ξέρουμε το πότε και το πώς». Με άλλα λόγια, παρέπεμψε το θέμα στις ελληνικές καλένδες και άριστα έπραξε. Μια ελληνική αναγνώριση ουδέν παράγει ουσιαστικό αποτέλεσμα, ενώ προκαλεί τη δυσαρέσκεια του φίλου και συμμάχου κράτους του Ισραήλ. Συγχρόνως, θα απογοητεύσει τη συντριπτική πλειονότητα της βάσης της Νέας Δημοκρατίας που, σε υψηλά ποσοστά, υποστηρίζει το Ισραήλ.
Ο πρωθυπουργός παρέπεμψε το θέμα αναγνώρισης παλαι- στινιακού κράτους στις ελληνικές καλένδες και άριστα έπραξε.
Διαπιστώνω ότι αυτή η υποστήριξη αρχίζει να αποτελεί μέρος της ταυτότητας του δεξιού και κεντροδεξιού ψηφοφόρου, κάτι που δεν μπορεί να αγνοήσει ουδείς ηγέτης αυτού του χώρου. Το τι λένε και υποστηρίζουν τα άλλα κόμματα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς δεν αφορά την ηγεσία της Δεξιάς και της Κεντροδεξιάς. Αυτή οφείλει να περιφρουρεί τον χώρο της, πολύ δε περισσότερο όταν προσπαθεί να τον ανασυντάξει.
Οι άλλοι ηγέτες της Ε.Ε. είναι υποχρεωμένοι στις σχετικές αποφάσεις τους να συνυπολογίζουν και τα εκατομμύρια μουσουλμάνους που ζουν στην επικράτειά τους. Η πατρίδα μας, προς το παρόν, παρόμοιο πρόβλημα δεν αντιμετωπίζει.
Στη νοτιοανατολική Μεσόγειο δημιουργείται ένα σκηνικό στο οποίο τη μία πλευρά, την ισχυρή, αποτελούν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αν η Ελλάδα θέλει να διαδραματίσει κάποιον ρόλο σε αυτή την περιοχή έχει μόνο μία επιλογή: συμπόρευση με αυτές τις δύο δυνάμεις.
Οι συνεργασίες και οι συμμαχίες κτίζονται στην πράξη. Από Ποντίους Πιλάτους έχουμε χορτάσει και προκοπή δεν είδαμε στα εθνικά μας θέματα. Το «βρείτε τα» είναι μια ανώδυνη, αλλά καταστροφική για τα συμφέροντά μας πρόταση.
