Θα περίμενε κανείς να το συναντήσει σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, επειδή όμως η ζωή έχει ξεπεράσει την τέχνη προ πολλού, το είδαμε σε βιντεάκι από τη συνάντηση δύο ηγετών που δεν τους λες και αδιάφορους για τα μεγαλεία της εξουσίας.
«Τα ανθρώπινα όργανα μπορούν να μεταμοσχεύονται συνεχώς, σε βαθμό που οι άνθρωποι θα γίνονται νεότεροι, ίσως ακόμα και αθάνατοι», είπε πρόσφατα ο Βλαντιμίρ Πούτιν στον Κινέζο ομόλογό του, λίγο πριν παρακολουθήσουν μια παρέλαση στο Πεκίνο. Και από το ίδιο ανοιχτό μικρόφωνο, ο Σι Τζινπίνγκ ακούστηκε να απαντάει: «Μέχρι το τέλος του αιώνα, οι άνθρωποι μπορεί να ζουν ακόμα και μέχρι τα 150 χρόνια».
Καλή μας τύχη δηλαδή, αν τέλος πάντων έρθει η ημέρα που ένας τσάρος και ένας αυτοκράτορας, ένας σουλτάνος ή ένας βασιλέας θα κλείνονται στα ιδιαίτερά τους και θα ανοίγουν ένα φιαλίδιο με την ετικέτα «ελιξήριο της αιωνιότητας». Εκείνοι θα το πίνουν λαίμαργα, αλλά για τους υπόλοιπους, αντίο ζωή.
Για να σοβαρευτούμε, σύμφωνα με τον Guardian, ο Πούτιν διοχετεύει αρκετούς πόρους σε έρευνες για τη μακροζωία και την αθανασία. Και της Δύσης όμως, αρκετές εταιρείες και εργαστήρια ρίχνουν εκεί τις δυνάμεις τους. Εχουν φουτουριστικά ονόματα, όπως Altos και Genflow. Στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ υπάρχει βέβαια και ένα «Ιδρυμα Μαθουσάλας».
Δεν μιλάμε πάντως εδώ για τα ιατρικά οφέλη. Αναρωτιέται απλώς κανείς τι συμβαίνει όταν ένας ηγέτης τα βάζει ακόμα και με τα βιολογικά όρια του ανθρώπου. Και ας αφήσουμε τον ηγέτη στις υποθέσεις του: είμαστε σίγουροι ότι αν –λέμε, αν– κερδίσουμε την αθανασία, θα πάνε όλα καλύτερα; Ο Μπόρχες είχε χρειαστεί ένα διήγημα («Ο αθάνατος») για να δείξει ότι η αιωνιότητα, όπου όλα χάνουν τη σημασία τους, μπορεί να γίνει αφόρητη. Και ο τηλεοπτικός Χαϊλάντερ δεν φαινόταν ιδιαίτερα χαρούμενος.
Το καλύτερο το είχε πει ο Κρίστοφερ Χίτσενς. Στην αυτοβιογραφία του σημείωνε ότι, ενώ τον φόβιζε η σκέψη πως μια μέρα θα καταλάβει ότι «το πάρτι τελείωσε», του φαινόταν πολύ χειρότερη η προοπτική ότι «το πάρτι συνεχίζεται για πάντα και απαγορεύεται να φύγετε». Από την άλλη, η αθανασία μάλλον θα ήταν προνόμιο ανθρώπων που μπορούν να την πληρώσουν. Σε αυτή την περίπτωση, εξυπνάδες του στυλ «τι τη θέλουν τόση εξουσία, τόσα χρήματα – μαζί τους θα τα πάρουν;» δεν θα είχαν νόημα. «Μα εγώ δεν πάω πουθενά, κύριε», θα απαντούσε ο αθάνατος στον μελ-λοθάνατο· «εσείς θα φύγετε».
