Αναφέρομαι σε αρκετούς βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος οι οποίοι τη διαρκή ανησυχία τους για την πορεία της κυβέρνησης, αλλά και για το δικό τους μέλλον, την έχουν μετατρέψει σε μια παραλυτική ψύχωση.
Φοβισμένοι, αντί να πάνε στους ψηφοφόρους τους να τους ακούσουν και να τους εκθέσουν το κυβερνητικό έργο, περιφέρουν εντός των τειχών τις αγωνίες τους κυρίως για την τύχη τους.
Ετσι, έφτασαν στο σημείο να ζητούν την αλλαγή του εκλογικού νόμου ώστε το κόμμα τους να εξασφαλίσει με αυτόν τον τρόπο περισσότερες έδρες. Ευτυχώς ο πρωθυπουργός ξέκοψε κάθε συζήτηση επ’ αυτού, διαφυλάσσοντας πρωτίστως την αξιοπιστία του. Εχω γράψει ότι το κυρίαρχο ζήτημα δεν είναι η αυτοδυναμία αυτή καθαυτή, αλλά η σχέση της με την πολιτική νομιμοποίηση. Η αυτοδυναμία που επιτυγχάνεται κυρίως με ρυθμίσεις του εκλογικού νόμου, εκτός από πολιτικά αναποτελεσματική, είναι και ανήθικη.
Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης –σε άλλους καιρούς, αναφερόμενος στους βουλευτές του κόμματός του– θυμήθηκε την τρυφερή ψυχή της καρδερίνας. Μια συνηθισμένη έκφραση για όλους αυτούς που φοβούνται τις συγκρούσεις και τις έντονες αντιπαραθέσεις. Για όλους όσοι την τελευταία στιγμή διστάζουν –για να μην πω ότι δειλιάζουν– να βγουν μπροστά και να υπερασπιστούν τις πεποιθήσεις τους. Επ’ αυτού, καταθέτω μια εικόνα που με εντυπωσίασε: πριν από περίπου δύο μήνες, όρθιοι οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας αποθέωναν τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη, ο οποίος μέσα σε δέκα λεπτά «κονιορτοποίησε», σε όλα τα επίπεδα, την κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου. Πιθανόν με τόση ένταση να μην έχουν χειροκροτήσει ούτε τον πρωθυπουργό τους. Γιατί έγινε αυτό; Διότι επί μήνες άκουγαν την κ. Κωνσταντοπούλου να τους προσάπτει τα μύρια όσα και δεν βρισκόταν ένας υπουργός να τη βάλει στη θέση της. Και ήρθε μια μεταγραφή της τελευταίας στιγμής –και μάλιστα από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ– και έκανε αυτό που όλοι ήθελαν ή φαντασιώνονταν να κάνουν, αλλά ουδείς το τολμούσε.
Σήμερα αυτοί οι βουλευτές, μεταξύ των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων της αντιπολίτευσης και της πραγματικότητας, διαμορφώνουν τη στάση τους από τα πρωτοσέλιδα και όχι από την πραγματικότητα που ορίζεται από το κυβερνητικό έργο, το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη, με ορίζοντα το 2027. Τότε θα κριθεί η κυβέρνησή τους και φυσικά και οι ίδιοι. Αντί να εκτιμήσουν το γεγονός ότι το κόμμα τους, στον έκτο χρόνο της κυβερνητικής θητείας του, προηγείται με σημαντική διαφορά από το κόμμα που έπεται, αναλίσκονται σε ζητήματα μικροπολιτικής και αγνοούν πλήρως τη μεγάλη εικόνα.
Ο πρωθυπουργός το Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη ήταν, πέρα από κάθε προσδοκία, πολύ καλός. Και επί της ουσίας των εξαγγελιών του και ως σκηνική παρουσία. Επιπλέον, η επικοινωνιακή στρατηγική του ήταν άψογη. Δεν άνοιξε θέματα και μέτωπα που θα επικάλυπταν τα οικονομικά μέτρα που εξήγγειλε. Ηταν η ένεση ηθικού που χρειάζονταν οι νεοδημοκράτες βουλευτές. Το συνειδητοποίησαν;
