Ησυνάντηση της Κίνας αποκλήθηκε Διεθνής του Ολοκληρωτισμού, καθώς ελάχιστοι ήσαν οι εκλεγμένοι ηγέτες και αυτοί μάλλον βρέθηκαν εκεί από αστοχίες του πλανητάρχη. Αρκετοί Ελληνες, κρίνοντας από τα σχόλιά τους, όχι απλώς εντυπωσιάστηκαν από το θέαμα, αλλά πολύ θα ήθελαν να είχαν έναν ηγέτη όμοιο με τους παρισταμένους σε αυτή τη συνάντηση, ώστε να βρίσκεται και αυτός εκεί. Αλήθεια, τι είναι αυτό που τους σαγηνεύει; Και δεν αναφέρομαι στους πιστούς του υπάρξαντος σοσιαλισμού, σε αυτούς που, λόγω της ιδεολογίας τους, τάσσονται κατά της δυτικής δημοκρατίας. Αυτοί αξιακά και a priori βρίσκονται απέναντι. Προφανώς τους έχει μαγέψει η αποτελεσματικότητα στη διαχείριση όλων των θεμάτων –πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών, εξωτερικής πολιτικής–, που είναι όμως αποτέλεσμα της αυταρχικής και άνευ αντιστάσεων διακυβέρνησής τους. Σε αυτά τα καθεστώτα, ουσιαστικά μονοκομματικά, δεν διεξάγονται ελεύθερες εκλογές, οι ηγέτες της αντιπολίτευσης βρίσκονται στις φυλακές είτε στην υπερορία, δεν υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα στην εξουσία ούτε φυσικά υφίσταται η διάκριση των εξουσιών. Δεν υπάρχουν απεργίες και χαμένες εργατοώρες, διότι δεν υπάρχουν συνδικαλιστικές ελευθερίες. Επίσης δεν υπάρχουν περιβαλλοντικές ευαισθησίες, όπως και ρυθμιστικές αρχές που προσπαθούν να βάλουν σε τάξη τους τομείς της αρμοδιότητάς τους. Ετσι, θα ήθελα να πετάξω την μπάλα στο στρατόπεδο των θαυμαστών αυτών των καθεστώτων, ρωτώντας τους:
Τα σκάνδαλα αποκαλύπτονται όπου υπάρχουν ελευθερίες. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όποιοι ασχολούνται με τις σκοτεινές πλευρές τους τούς τρώει το μαύρο σκοτάδι.
Θα ήταν διατεθειμένοι, χάριν της αποτελεσματικότητας, να παραιτηθούν από τη διενέργεια ανόθευτων εκλογών; Θα ήταν διατεθειμένοι, χάριν της ισχύος, να παραιτηθούν από τα ατομικά τους δικαιώματα; Να μην μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα; Να μην μπορούν να βλέπουν ό,τι θέλουν; Σε τελική ανάλυση να ζουν υπό ένα καθεστώς απαγορεύσεων; Θα ήταν διατεθειμένοι να απαλλάξουν την εξουσία από την υποχρέωση της λογοδοσίας και της διαφάνειας; Διότι μια πράξη χαρακτηρίζεται σκάνδαλο όταν αποκαλυφθεί. Και τα σκάνδαλα αποκαλύπτονται όπου υπάρχουν ελευθερίες. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όποιοι ασχολούνται με τις σκοτεινές πλευρές τους τούς τρώει το μαύρο σκοτάδι. Ολοι οι θαυμαστές αυτών των ηγετών που συγκεντρώθηκαν στην πόλη Τιαντζίν, κάπου στη βόρεια Κίνα, ας βάλουν στη ζυγαριά τους τούς δύο κόσμους με τα χαρακτηριστικά τους και ας αποφασίσουν τι επιλέγουν. Θέλουν τη δυτική δημοκρατία με όλα τα μειονεκτήματά της ή μήπως θα προτιμούσαν καθεστώτα τύπου Κίνας, Ρωσίας ή Τουρκίας; Τα πακέτα είναι ξεκάθαρα, με συνεκτική δομή το καθένα, άρα και το δίλημμα είναι εξίσου σαφές, απόλυτο, μη επιδεχόμενο προσμείξεις. Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο διαφορετικές πλευρές της Ιστορίας. Οσοι ανιστόρητοι μιλούν για έναν κόσμο που φεύγει και έναν άλλον που έρχεται, δείχνουν την προτίμησή τους στον αυταρχισμό είτε διότι αξιακά τον επιλέγουν ως σύστημα διακυβέρνησης είτε διότι έχουν απαυδήσει από τις ομολογημένες αβελτηρίες της δυτικής δημοκρατίας. Ομως η δημοκρατία μας έχει την ικανότητα να βελτιώνεται διότι μόνον σε αυτήν υπάρχει η ελεύθερη, κριτική σκέψη.
