Κάθε χρόνο τέτοια εποχή χιλιάδες άνθρωποι –περίπου 21.000 για φέτος όπως έχει ανακοινωθεί– περιμένουν μέρα τη μέρα να δουν πού θα τους βγάλει η τύχη να δουλέψουν. Πόσο κοντά στον τόπο διαμονής τους θα καταφέρουν να τοποθετηθούν, πού θα μείνουν, ποια μαθήματα θα κληθούν να διδάξουν, με ποιους θα συνεργαστούν, πόσα παιδιά θα έχουν στην τάξη. Ενα ταξίδι στο άγνωστο με όχημα την ανάγκη για εργασία. Οι αναπληρωτές καθηγητές δουλεύουν σεζόν από… την ανάποδη, χωρίς μάλιστα η συμφωνία να περιλαμβάνει εξασφαλισμένη στέγη και διατροφή.
Ελάχιστες ημέρες πριν ανοίξει το σχολείο πολλοί εκπαιδευτικοί θα βρεθούν πιθανότατα σε ένα άγνωστο μέρος, να αναζητούν στέγη και να προσπαθούν να τακτοποιήσουν κάπως τη ζωή τους για τους επόμενους μήνες. Θα τους ζητηθεί να διδάξουν σε τρία ή και τέσσερα διαφορετικά σχολεία, ίσως και μαθήματα εκτός του αντικειμένου τους, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις για να συμπληρώσουν ώρες.
Πολλοί θα τα βάλουν κάτω και θα αποφασίσουν να μη δεχτούν τη θέση. Οπότε η διαδικασία θα ξεκινήσει από την αρχή για να καλυφθούν εκ νέου τα κενά που θα προκύψουν στα σχολεία.
Κάπως έτσι σε πολλά σχολεία δεν υπάρχουν καθηγητές πολλών ειδικοτήτων μέχρι τις γιορτές. Τα γνωστά κενά που κάθε χρόνο το υπουργείο Παιδείας «τρέχει» να καλύψει. Και μη φανταστείτε ότι αυτά τα κενά αφορούν μόνο απομακρυσμένα σχολεία στην επαρχία. Και στην Αθήνα οι γονείς καταφεύγουν σε φροντιστήρια για να μη μείνουν τα παιδιά πίσω σε βασικά μαθήματα μέχρι να έρθει καθηγητής.
Με αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχουν βέβαια τα υλικά για να πλεχτεί δίχτυ στήριξης για τα παιδιά που μεγαλώνουν, να δημιουργηθεί μια «ασφαλής» μαθητική κοινότητα.
Ο συγκεκριμένος τρόπος τοποθέτησης των αναπληρωτών καθηγητών στα σχολεία παραμονές έναρξης της σχολικής χρονιάς εφαρμόζεται δεκαετίες. Δικαιολογίες γι’ αυτό το αλαλούμ που ταλαιπωρεί καθηγητές, μαθητές και γονείς έχουν ακουστεί πολλές. Καμία ωστόσο δεν μπορεί να αναχθεί σε αιτία για να μη λειτουργούν επαρκώς τα σχολεία της χώρας.
Ο τρόπος και ο χρόνος επιλογής των αναπληρωτών –αν δεχτούμε ότι πρέπει να υπάρχουν αναπληρωτές, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση– είναι γραμμένος σε μαρμάρινη πλάκα και δεν σβήνεται; Οταν κάτι αποδεδειγμένα δεν λειτουργεί επί χρόνια δεν είναι αρκετός λόγος για να γίνει μια επανεκκίνηση;
Οι συνταξιοδοτήσεις, οι μετακινήσεις, οι μεταθέσεις δεν μπορούν να δηλωθούν νωρίτερα;
Σ’ αυτή η χώρα υπάρχουν «παραδόσεις» που διατηρούνται αναλλοίωτες όσα χρόνια κι αν περάσουν, όποια κυβέρνηση κι αν εκλεγεί, όσο και να προχωρούν τα πράγματα ή μάλλον ερήμην των αλλαγών και των αναγκών. Και αυτό είναι τρομακτικό.
