Τα έχω λίγο μπερδέψει με τους μήνες. Το υπουργείο Παιδείας είχε ανακοινώσει ότι έως τον Ιούλιο τα πανεπιστήμια θα είχαν παρουσιάσει τα σχέδιά τους για την ασφάλεια των χώρων τους. Επρόκειτο περί τελεσιγράφου. Κάτι σαν τα τελεσίγραφα που στέλνει ο Τραμπ στον Πούτιν. Ομως ο Ιούλιος πέρασε και το τελεσίγραφο παρέμεινε τελεσίγραφο. Λογικό. Τον Ιούλιο μας ταλαιπώρησαν οι καύσωνες, ακραίες μετεωρολογικές συνθήκες οι οποίες δεν επιτρέπουν την ολοκλήρωση τόσο σοβαρών σχεδίων. Βλέπετε η κλιματική αλλαγή επηρεάζει ακόμη και την ασφάλεια των πανεπιστημιακών χώρων. Εμαθα ότι παρ’ όλα αυτά, καταβάλλοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες κάποια σχέδια παρουσιάστηκαν, τα οποία όμως δεν ήσαν ολοκληρωμένα. Τι σημαίνει αυτό; Ισως ότι θα εγκατασταθούν τουρνικέ, τα οποία όμως δεν θα λειτουργούν σε συνθήκες καύσωνα, οπότε οι διοικήσεις των πανεπιστημίων ζήτησαν παράταση για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Νέο τελεσίγραφο από το υπουργείο. Ο Ιούλιος έγινε Αύγουστος, χωρίς όμως να ληφθεί υπόψη ότι ο Αύγουστος είναι ο μήνας με τις άδειες και είναι τουλάχιστον απάνθρωπο να αναγκάσεις ανθρώπους επιστήμονες να ασχοληθούν με τουρνικέ, ενώ απολαμβάνουν το ελληνικό καλοκαίρι. Γι’ αυτό και ο Αύγουστος πλησιάζει προς το τέλος του και ακολουθεί ο Σεπτέμβριος, όπου υποθέτω ότι το υπουργείο θα αντιμετωπίσει το ζήτημα με ένα ακόμη τελεσίγραφο. Ο πληροφοριοδότης μου με ενημερώνει ότι αυτό θα είναι το τελευταίο και οριστικό, πριν το νέο τελεσίγραφο που θα σταλεί για τον Οκτώβριο. Μάλλον εγώ φταίω που δεν καταλαβαίνω γιατί τα μπερδεύω με τους μήνες.
Και να ‘σαν μόνον οι μήνες. Είναι και τα χρόνια. Διότι όλ’ αυτά τα αμείλικτα τελεσίγραφα τα έλαβαν οι διοικήσεις των πανεπιστημίων ώστε να έχουν φροντίσει για την ασφάλεια των ιδρυμάτων τους για τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά. Η οποία θα διαδεχθεί την περυσινή, που διαδέχθηκε την προπέρσινη και πάει λέγοντας έως το 2019, οπότε και ξεκίνησε το Ουκρανικό για τα ελληνικά πανεπιστήμια. Πώς θα ελέγχεται η είσοδος στους χώρους με τουρνικέ, έλεγχο ταυτοτήτων, πανεπιστημιακή αστυνομία, γιατί όχι και drones. Ευτυχώς δεν χρειάζεται αεροπορική υποστήριξη, όμως οι διοικήσεις των πανεπιστημίων αντιμετωπίζουν το πρόβλημα σαν να χρειαζόταν να αγοράσουν Ραφάλ. Κοστίζει η ασφάλεια, λένε. Εχουν υπολογίσει αν κοστίζει περισσότερο από τις καταστροφές που προκαλούνται από την έλλειψη μέτρων ασφαλείας; Ομως, τις καταστροφές τις αντιμετωπίζουμε σαν φυσικό φαινόμενο, όπως την κλιματική αλλαγή. Ας το παραδεχθούμε επιτέλους να τελειώνουμε. Οι διοικήσεις δεν θέλουν μέτρα ασφαλείας. Αν ήθελαν θα τα είχαν ήδη οργανώσει. Φοβούνται τις αντιδράσεις των κουκουλοφόρων ή μήπως πολλοί απ’ αυτούς θεωρούν ότι έτσι πρέπει να λειτουργεί το πανεπιστήμιο;
