Φιλότιμη η προσπάθεια, αλλά το παρελθόν του βαρύ και πρόσφατο. Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να μας παρουσιάσει τη δική του αλήθεια για τα γεγονότα που ζήσαμε και στα οποία αυτός ήταν ο πρωταγωνιστής. Μόνο που στις δημοκρατίες, για την αλήθεια αποφασίζουν οι πολίτες, καθώς τα αφηγήματα των πολιτικών τίθενται στην κρίση τους. Και ο Αλ. Τσίπρας για τα πρωθυπουργικά πεπραγμένα του εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής πεντάκις. Την τελευταία φορά, μάλιστα, το ζύγι άγγιξε τα όρια της πολιτικής καχεξίας.
Ενα καλό ερώτημα είναι γιατί χρειάζεται να ανακαινίσει το προφίλ του. Ως γνωστόν, ανακαινίσεις χρειάζονται κτίρια ή διαμερίσματα παλιά και σε κακή κατάσταση ώστε να καταστούν ελκυστικά στους υποψήφιους αγοραστές. Ο Αλ. Τσίπρας και οι σύμβουλοί του, διαβάζοντας σωστά τα εκλογικά αποτελέσματα όλων των αναμετρήσεων από το 2019 και εντεύθεν, έκριναν πως η εικόνα ενός πολλαπλώς ηττημένου ηγέτη είναι εμπόδιο στην αρχηγική επανεμφάνισή του.
Δεν θα ξεχάσουμε ούτε το πρώτο εξάμηνο του 2015, ούτε το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο, ούτε το υπερταμείο και την υποθήκευση του εθνικού μας πλούτου, ούτε την απόπειρα χειραγώγησης των ΜΜΕ, ούτε τη σκευωρία Novartis, ούτε τον διχαστικό λόγο του.
Ετσι κατέληξαν στο περίφημο rebranding. Αλλά κατάλαβαν επίσης πως το rebranding, αν δεν συνοδεύεται και από την επανασυγγραφή των όσων διαδραματίστηκαν την τελευταία δεκαετία, δεν θα αποδώσει. Αλλωστε, οι αριστεροί στο άθλημα της επανασυγγραφής της Ιστορίας είναι «μανούλες». Ομως οι ιδεολογικοί και πολιτικοί πρόγονοι του κ. Τσίπρα περίμεναν τριάντα χρόνια και την πτώση μιας χούντας που τους εξάγνισε για τα ανομήματά τους, για να ξαναγράψουν την Ιστορία. Περίμεναν να έρθουν δύο γενιές που δεν βίωσαν το τραύμα του Εμφυλίου για να «πουλήσουν» το δικό τους αφήγημα. Ο Αλ. Τσίπρας όμως βιάζεται. Βιάζεται πολύ, και καθώς η μνήμη μας είναι νωπή, ό,τι και να πει, όσα επικοινωνιακά τρικ και να μηχανευ-θεί, τα γεγονότα δεν αλλάζουν.
Δεν θα ξεχάσουμε ούτε το πρώτο εξάμηνο του 2015, ούτε το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο, ούτε το υπερταμείο και την υποθήκευση του εθνικού μας πλούτου, ούτε την απόπειρα χειραγώγησης των ΜΜΕ, ούτε τη σκευωρία Novartis, ούτε τον διχαστικό λόγο του που διαχύθηκε μέσα στην κοινωνία και ακόμη επιβιώνει. Ολα αυτά ο Αλ. Τσίπρας έχει κάθε λόγο να θέλει να τα ξεχάσουμε, επιδιώκοντας τη δική του αλήθεια να την καταστήσει ηγεμονική με τη συνδρομή ενός ολόκληρου επικοινωνιακού μηχανισμού, ο οποίος βρίσκεται στα σκαριά. Το εγγενές πρόβλημα αυτού του εγχειρήματος είναι το κοινό. Σε ποιους απευθύνεται. Αν δεν έχει ξεκαθαρίσει αυτό το μέρος της στρατηγικής του, που είναι βαθύτατα πολιτικό, ό,τι και να πει δεν θα βρίσκει ευήκοα ώτα. Τα καλά αφηγήματα απαιτούν και πρόθυμους ακροατές. Αυτοί υπάρχουν σήμερα για τον Αλ. Τσίπρα; Πάντως, με δική του επιλογή αποκόπηκε από τους ψηφοφόρους του. Με δεδομένο ότι είναι μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να διατηρήσει την επαφή με το κοινό του.
Παρεμπιπτόντως, είμαι βέβαιος πως ο πρωθυπουργός, ασμένως, θα τον αναγορεύσει σε προνομιακό του αντίπαλο.
