Ηταν Μάιος του 1821. Η σορός του Ναπολέοντος Βοναπάρτη κειτόταν πάνω στο ανατομικό τραπέζι. Οπως γράφει στο «Vital Organs. A History of the World’s Most Famous Body Parts» (Ζωτικά όργανα. Η ιστορία των πιο διάσημων σημείων του ανθρώπινου σώματος στον κόσμο, εκδ. Wildfire) η συγγραφέας και γιατρός Σούζι Ετζ, δεκαέξι μάρτυρες ήταν παρόντες στη νεκροψία του Βοναπάρτη. Ολοι συμφώνησαν ότι αιτία του θανάτου ήταν ο καρκίνος του στομάχου. Αυτό που απέμενε ήταν η ταφή του. Αλλά, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο, ο μέγας Ναπολέων δεν επρόκειτο να ταφεί… ολόκληρος.
«Δεν υπήρχε επαρκής λόγος για αυτό που έκανε στη συνέχεια ο χειρουργός», γράφει η Ετζ: Αψηφώντας τόσους μάρτυρες ολόγυρά του, ο δρ Φρανσουά Αντομαρσί πήρε το νυστέρι του και ουσιαστικά… ευνούχισε τον νεκρό Βοναπάρτη. Ο Ναπολέων δηλαδή ενταφιάστηκε δίχως αυτό. Λέγεται πως ο Αντομαρσί το πήρε μαζί του και το έδωσε σε κάποιον που το είχε παραγγείλει, έναντι αδράς αμοιβής.
«Ποιο μέλος ενός πρώην αυτοκράτορα θα κλέβατε για την υστεροφημία σας;» αναρωτιέται η Ετζ. Οχι πάντως αυτό που προτίμησε ο εν λόγω χειρουργός.
Πού κατέληξε όμως το –μουμιοποιημένο πλέον– πέος; Μεταφέρθηκε, λένε, στην Κορσική, από εκεί ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου περιέπεσε στην ιδιοκτησία ενός Ντόναλντ Χάιντ, για να το αγοράσει κάποιος Τζον Φλέμινγκ. Στη συνέχεια, έγινε αντικείμενο σε δημοπρασία κι ένας Αμερικανός το πήρε μαζί του πέρα από τον Ατλαντικό, στη Φιλαδέλφεια. Μιλάμε για οδύσσεια…
Το 1927 το μέλος εκτέθηκε στη Νέα Υόρκη. Ενας δημοσιογράφος που έσπευσε να το θαυμάσει, απογοητεύτηκε: το αποκομμένο όργανο δεν είχε τίποτα –εκατό χρόνια μετά– από το μεγαλείο ενός στρατηλάτη αυτοκράτορα που τρομοκράτησε την Ευρώπη.
Ενας επιφανής ουρολόγος το αγόρασε έναντι 3.000 δολαρίων. Ο στόχος του ήταν να σταματήσει η έκθεση και να αποκατασταθεί η μνήμη του Βοναπάρτη. Το πέος παραμένει, λένε, κλεισμένο σε ένα υπόγειο του Νιου Τζέρσεϊ έως σήμερα και κανένας δεν μπορεί να το δει.
Ενα ερώτημα αιωρείται από την αρχή της αφήγησης: Ηταν όντως το πέος του Βοναπάρτη; Ποιος μπορεί να είναι βέβαιος; Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ανθρώπινη περιέργεια συχνά έχει κάτι νοσηρό (κάτι ανάλογο λέγεται πως έγινε και με το πέος του Ρασπούτιν…) – ίσως όμως όχι στην Ισλανδία, όπου λειτουργεί μουσείο αφιερωμένο στα πέη, ανθρώπων και ζώων, όπως μας πληροφορεί η Ετζ. Ως τι, πάντως, να πάρεις κάτι τέτοιο; Ως δείγμα ανδρισμού; Οι μαρτυρίες λένε ότι δεν ήταν και τόσο επαρκές δείγμα αυτό το κομμάτι σάρκας που δεν συντηρήθηκε σωστά εκείνες τις μακρινές εποχές.
Ισως, πάλι, να ισχύει αυτό που γράφει η Ετζ: Δεν είχε να κάνει με τίποτε άλλο παρά με την ανθρώπινη μανία για ισχύ, δύναμη. Και ένα τέτοιο μέλος (λένε ότι) αυτό ακριβώς συμβολίζει. Ακόμα και στην παρακμή του…
