Η αίθουσα του multiplex κινηματογράφου ήταν σχεδόν γεμάτη, αν και βρισκόμαστε στην καρδιά του Αυγούστου. Οι θεατές, στην πλειονότητα παρέες εικοσάρηδων και πολλά νεαρά ζευγάρια, περιμέναμε με κομμένη την ανάσα πότε και πώς ο Τιμ και η Μίλι, προσπαθώντας να έρθουν πιο κοντά για να γίνουν ένα πραγματικά δεμένο ζευγάρι, θα μετατραπούν κυριολεκτικά στο αδιαίρετο ένα.
Το «Μαζί» του Μάικλ Σανς ανήκει στο υποείδος του κινηματογραφικού τρόμου που ονομάζεται «body horror». Η σκέψη ότι το σώμα αποτελεί εξαιρετικό υλικό για κάθε είδους καλλιτεχνικές μεταφορές της επίγειας κόλασης, κομμάτι ενός εφιάλτη που ζει μαζί μας –για την ακρίβεια είμαστε εμείς οι ίδιοι–, ελκύει ιδιαιτέρως τους σύγχρονους δημιουργούς. Η πιο πρόσφατη απόδειξη του πόσο σοβαρά παίρνει η κινηματογραφική οικογένεια το συγκεκριμένο είδος, που στο παρελθόν «έδινε» κυρίως εφηβικές ταινίες με μπόλικο αίμα και σπλάχνα να σκάνε στους τοίχους, είναι η συμμετοχή στα Οσκαρ 2024 της ταινίας «The Substance: το ελιξίριο της νιότης» της Κοραλί Φαρζά, που οδήγησε την Ντέμι Μουρ στη διεκδίκηση του Οσκαρ α΄ γυναικείου ρόλου.
Πολύς λόγος έγινε τότε για την τόλμη της Μουρ να μιλήσει για την απέχθεια της σόουμπιζ προς το γερασμένο γυναικείο κορμί, με αφορμή τις προσδοκίες και τις εμμονές της για τελειότητα. Ηταν το «The Substance» μια κινηματογραφική μεταφορά για τον τρόμο μας μπροστά στην ευαλωτότητα της επιθυμητής εικόνας μας;
Οι δυστοπικές προβλέψεις τροφοδοτούνται από αμέτρητα ρεπορτάζ και η μυθοπλασία δεν πάει πίσω.
Είναι το «Μαζί» ένας υβριδικός τρόπος για να ξαναδούμε αν και πώς μπορούν να χωρέσουν δύο ψυχές σε μία σάρκα όταν γινόμαστε ζευγάρι εν έτει 2025; Και ακόμη πιο πέρα, γιατί μας αρέσει όλο και περισσότερο να θολώνουν τα όρια μεταξύ οικείου και γκροτέσκου, όταν οι ριζικές αλλαγές της μορφής συμβαίνουν στο φθαρτό πεδίο που ονομάζεται «ανθρώπινο σώμα»;
Το ενδιαφέρον για το πώς θα είναι το μέλλον έχει σχεδόν διπλασιαστεί παγκοσμίως από το 2020, σύμφωνα με το Google Trends, και η ζωή μας έχει κατακλυστεί με πολλές ιστορίες για το τι μας περιμένει. Οι δυστοπικές προβλέψεις τροφοδοτούνται από αμέτρητα ρεπορτάζ και η μυθοπλασία δεν πάει πίσω. Είναι γεγονός ότι φοβόμαστε το σώμα μας και οι ταινίες body horror είναι ίσως ένας ακόμη φακός για την εξέταση των κοινωνικών ανησυχιών που σχετίζονται με τη μετάλλαξη, την παραμόρφωση, τις ασθένειες και τη μόλυνση, τελικά την απώλεια της σωματικής αυτονομίας.
Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι ο σωματικός τρόμος έχει γίνει ένα ισχυρό εργαλείο για την εξερεύνηση βιοπολιτικών ζητημάτων, όπως ο έλεγχος και η ρύθμιση των σωμάτων στην κοινωνία.
Πώς χωρούν όλα αυτά σε μια χαλαρή βραδιά σε ένα multiplex; Με ένα μεγάλο ποπ κορν και παγωμένο αναψυκτικό!
