Η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων πέρασε κατά 100% σε εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων. Οπως ήταν φυσικό, αυτό το γεγονός προκάλεσε αντιδράσεις για δύο λόγους: πρώτον, διότι οι νέοι ιδιοκτήτες είναι Ισραηλινοί και δεύτερον, διότι θα έπρεπε μια τέτοια εταιρεία να περάσει στον έλεγχο του κράτους. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ στον πολιτικό χώρο αυτών των αντιδράσεων. Και για μεν την πρώτη αιτίαση δεν έχω να πω τίποτα. Εδώ κουβαλήθηκαν μέσα στο κατακαλόκαιρο, ντάλα μεσημέρι, από την Αθήνα στην Καλαμάτα διαδηλώνοντας κατά του επιχειρησιακού κέντρου της Πολεμικής Αεροπορίας διότι ανήκει σε μια μεγάλη ισραηλινή εταιρεία.
Η άλλη αιτίαση αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΕΛΒΟ. Υποστηρίζουν πως θα έπρεπε να κρατικοποιηθεί και να εξυγιανθεί, καθώς έχει στρατηγικό χαρακτήρα. Το ερώτημα είναι αν το κράτος, το συγκεκριμένο ελληνικό κράτος, μπορεί να εξυγιάνει μια εταιρεία που νοσεί. Και για να γίνω σαφέστερος, αυτό το ερώτημα αφορά το πολιτικό μας σύστημα. Η ιστορία έχει δείξει πως αυτή η προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Το πολιτικό μας σύστημα και δεν μπορεί και δεν θέλει να επιτύχει η διαδικασία εξυγίανσης μιας προβληματικής επιχείρησης, διότι η εξυγίανση δεν αποτελεί προτεραιότητα. Είναι το όχημα για ποικιλόμορφες διευθετήσεις. Ετσι, εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία παράγοντες που δεν αντιμετωπίζουν την εξυγίανση με οικονομικά κριτήρια, αλλά με πολιτικά. Η εταιρεία είναι το λάφυρο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος και των συνδικαλιστών όλων των παρατάξεων και είναι επόμενο να παρατηρείται μια σύγκλιση συμφερόντων που υπονομεύουν την προσπάθεια της εξυγίανσης. Φυσικά, σε αυτές τις περιπτώσεις τα κεφάλαια που επενδύονται πέφτουν σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο. Είναι ένα πάρτι με πολλούς καλεσμένους και γι’ αυτό ουδείς θέλει να τελειώσει.
Οσοι προβάλλουν το επιχείρημα της εξυγίανσης είτε δεν έχουν μνήμη είτε απλώς επιθυμούν να διαιωνίζεται μια νοσηρή κατάσταση για την κοινωνία, όμως ιδιαίτερα επωφελής για εαυτούς και αλλήλους.
Εννοείται πως η έννοια της κερδοφορίας είτε είναι ξένη προς τους κάθε λογής κρατικιστές είτε την έχουν απαξιωμένη, προτάσσοντας την κοινωνική διάσταση μιας αμιγώς οικονομικής λειτουργίας. Και όταν μιλούν για την «κοινωνική» διάσταση αναφέρονται στις προσλήψεις, στην ήσσονα προσπάθεια και στους ανελαστικούς εσωτερικούς κανονισμούς εργασίας, κατά τους οποίους, π.χ., απαγορεύεται να μετακινηθεί ένας εργαζόμενος από τον ένα όροφο σε άλλον, αν αυτό απαιτούν οι ανάγκες της επιχείρησης.
Συνεπώς, όσοι προβάλλουν το επιχείρημα της εξυγίανσης είτε δεν έχουν μνήμη είτε απλώς επιθυμούν να διαιωνίζεται μια νοσηρή κατάσταση για την κοινωνία, όμως ιδιαίτερα επωφελής για εαυτούς και αλλήλους. Θυμούμαι τις απόπειρες εξυγίανσης της Ολυμπιακής Αεροπορίας, τα δισεκατομμύρια που εξαερώθηκαν και τη σωτήρια λύση που επήλθε με την ιδιωτικοποίησή της. Τα ίδια έγιναν και με τη ΛΑΡΚΟ και την ΕΑΒ και την ΕΒΟ. Πονεμένες ιστορίες. Από την άλλη μεριά βλέπουμε πώς λειτουργούν όλα τα ναυπηγεία, πώς παράγουν πλούτο, πώς δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και όλα αυτά υπό τον έλεγχο ιδιωτών. Ζητήματα που στον πολιτισμένο κόσμο είναι λυμένα, στην Ελλάδα του 2025 αποτελούν διακυβεύσεις.
