Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη εξελέγη με εντολή να εδραιώσει τη σταθερότητα και να καταπιαστεί με τα πολλά κακώς κείμενα της ελληνικής πολιτείας. Αυτά τα πέτυχε σε αρκετούς τομείς, όχι, όμως, σε βαθμό που θα εξασφάλιζε τη μακρόχρονη και δίκαιη ανάπτυξη προς όφελος όλων των κατοίκων της χώρας. Οι λόγοι είναι πολλοί: τα χρονίζοντα προβλήματα είναι μεγάλα και το κράτος ανίκανο, ετερόκλητα συμφέροντα πολεμούν κάθε βελτίωση, οι πολιτικοί είναι αυτοί που είναι. Η κοινωνία διαμορφώθηκε μέσα από πολέμους, πρωτόγονο πολιτικό πολιτισμό και πείνα. Ετσι, οι πολίτες ανέπτυξαν δικές τους μεθόδους και μηχανισμούς επιβίωσης, που βασίζονται κυρίως σε οικογενειακά και κοινωνικά δίκτυα, όπου κύριο μέλημα ήταν να ωφεληθούν οι ίδιοι και να μην αφήσουν άλλους να κερδίσουν εις βάρος τους. Η επιβολή ενός ορθολογικού συστήματος διακυβέρνησης –παρότι οι πολλοί τού το ζητούσαν– ήταν σίγουρο πως θα προκαλούσε αντιδράσεις. Το στοίχημα ήταν να φανούν οι βελτιώσεις στην καθημερινότητα πριν διογκωθούν τα προβλήματα που οι αλλαγές θα προκαλούσαν.
Η ολοκλήρωση του κτηματολογίου, το ξεκαθάρισμα δασικών περιοχών, η απλοποίηση των συναλλαγών πολιτών – Δημοσίου, οι νέοι οικοδομικοί κανονισμοί, η επιβολή μέτρων προστασίας των εργαζομένων, η απλοποιημένη είσπραξη φορολογικών εσόδων, η ενθάρρυνση επενδύσεων, η φύλαξη των χώρων των πανεπιστημίων, ήταν όλα αναγκαία μέτρα – και η εφαρμογή τους εκκρεμούσε για πολλά χρόνια (του κτηματολογίου δε από την εποχή του Οθωνος). Ομως, οι αστοχίες σε επιλογές και προτεραιότητες, οι συστημικές αδυναμίες κράτους και πολιτικής, εμποδίζουν την πρόοδο, οδηγούν σε συμφορές και σκάνδαλα. Επίσης, η κυβέρνηση απαιτεί χωρίς να προσφέρει την ανάλογη στήριξη. Μερικά παραδείγματα: Οι πολίτες υποχρεούνται να καθαρίσουν τα οικόπεδά τους ενώ οι δήμοι αδυνατούν να απομακρύνουν τα κομμένα χόρτα· το κτηματολόγιο σκοντάφτει συνεχώς σε διενέξεις που εδραιώθηκαν εδώ και δεκαετίες· οι μετανάστες φεύγουν, ως ανεπιθύμητοι, ενώ οι λίγοι εργαζόμενοι που υπάρχουν, και δεν αρκούν, γίνονται πολύ ακριβοί για μικρές επιχειρήσεις· όσοι έχουν περιουσίες πλουτίζουν από τον τουρισμό και την οικοδόμηση, ενώ οι υπόλοιποι δεν βρίσκουν να νοικιάσουν. Ετσι, η χώρα πορεύεται στη ζώνη μεταξύ δυσλειτουργίας και απορρύθμισης. Η διογκούμενη δυσφορία των πολιτών απαιτεί λύσεις άμεσες και ορατές, όχι συνήθεις πολιτικές. Στη δύσκολη διεθνή συγκυρία, αυτό πρέπει να πετύχει η κυβέρνηση.
