Θα παραμείνουμε και σήμερα στη στοματική κοιλότητα και στα προβλήματά της, διατρέχοντας πάντα το –αμετάφραστο στα ελληνικά– βιβλίο «Vital Organs. A History of the World’s Most Famous Body Parts» (Ζωτικά όργανα. Η ιστορία των πιο διάσημων σημείων του ανθρώπινου σώματος στον κόσμο, εκδ. Wildfire) της συγγραφέως και γιατρού Σούζι Ετζ.
Χθες μιλούσαμε για τη Μαρία Αντουανέτα και τα βασανιστικά σιδεράκια της. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, προβλήματα με τα δόντια του είχε και ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον: τα δόντια του έπεφταν· το ένα μετά το άλλο.
Ενας οδοντίατρος ονόματι Τζον Γκρίνγουντ κατασκεύασε την προεδρική μασέλα, σμιλεμένη από ελεφαντόδοντο, από κέρατο ρινόκερου, από μολύβι, αλλά και από ανθρώπινα δόντια: ο Ουάσινγκτον διατηρούσε δούλους τους οποίους πλήρωνε σε αντάλλαγμα για τα δόντια τους. Δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε τις συνθήκες υπό τις οποίες γίνονταν οι εξαγωγές. Η Ετζ, μάλιστα, τονίζει ότι, ανεξαρτήτως πληρωμής, τις περισσότερες φορές οι δούλοι δεν προσέφεραν εθελοντικά τα δόντια τους…
Το αποτέλεσμα ήταν κάκιστο· ο πρώτος πρόεδρος της Ενωσης πονούσε αφόρητα. Αυτός ήταν και ο λόγος που ήταν φυγόκοσμος και οι ομιλίες του δεν διαρκούσαν πολύ. Ντρεπόταν για τα προβλήματα της στοματικής του κοιλότητας, δεδομένου ότι οι μασέλες αυτές είχαν παραμορφώσει το πρόσωπό του. Η Ετζ γράφει πως το πορτρέτο του Ουάσινγκτον στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου είναι ενδεικτικό για το πρόβλημα που δείχνει να έχει ο πρόεδρος στην κάτω γνάθο του.
Την εποχή εκείνη, όπως και κατά τον 19ο αιώνα που ακολούθησε, επικρατούσε τεράστια ανάγκη για μασέλες. Οι πηγές ήταν πολλές: απαγχονισμένοι ή αποκεφαλισμένοι εγκληματίες, φρεσκοθαμμένα πτώματα, σκοτωμένοι στρατιώτες στο πεδίο της μάχης – οι πάντες «προσέφεραν» (χωρίς να το ξέρουν) την οδοντοστοιχία τους.
Ηταν τόσο συχνή αυτή η πρακτική, ειδικά σε ό,τι αφορούσε την περισυλλογή δοντιών από πεσόντες εν πολέμω (που συνήθως ήταν νέοι και υγιείς άνθρωποι), που μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους έμειναν γνωστά ως «Δόντια του Βατερλώ».
Η Ετζ γράφει πως όταν ο Γκρίνγουντ αφαίρεσε το τελευταίο δόντι από τον Ουάσινγκτον, δεν το πέταξε. Σήμερα, μαζί με άλλα σύνεργα και τεχνητές οδοντοστοιχίες, εκτίθεται στην Ακαδημία Ιατρικής της Νέας Υόρκης. Μερικές προεδρικές οδοντοστοιχίες βρίσκονται και στο σπίτι του, που είναι πια μουσείο, στο όρος Βέρνον. Γράφει η Ετζ: «Δείχνουν σαν κάτι που δεν θα έβαζα με τίποτα στο στόμα μου, ωστόσο, πρέπει να ήταν ωραίο καμιά φορά να μπορούσες να μασήσεις κάτι λιγότερο μαλακό και λαστιχένιο από το καλαμποκόψωμο».
