Σε κάθε υπόθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη υπάρχει ένα καλό και ένα κακό σενάριο. Μάλιστα, όσο πιο πολύπλοκη είναι η βασική υπόθεση, τόσο πιο πολύπλοκα είναι και τα σενάρια που την παρακολουθούν με πλήθος άλλων υποσεναρίων. Εννοείται πως παρόμοιες καταστάσεις είναι η χαρά των σχολιαστών. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, πρωτίστως θα πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα: ο μεσολαβητής, δηλαδή ο πρόεδρος Τραμπ, είναι ένας έντιμος διαιτητής ή κάτι σαν τους διαιτητές της αλήστου μνήμης «παράγκας»;
Εμένα μου δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται πιο κοντά στον Ρώσο ομόλογό του, παρά στο θύμα του και στους Δυτικούς υποτιθέμενους συμμάχους του. Αυτή την εντύπωση τη σχημάτισα όταν αυτός, ένας μεγάλος επιχειρηματίας, έμπειρος στα παζάρια, από την αφετηρία της «διαπραγμάτευσης» με τον Πούτιν, όχι μόνον είχε φροντίσει να αποδυναμώσει την πλευρά της Ουκρανίας, αλλά προκαταβολικά είχε υιοθετήσει σχεδόν όλες τις θέσεις του εισβολέα. Οταν αποδυναμώνεις τη μια πλευρά που είναι και η πλευρά που αμύνεται και ουσιαστικά ενισχύεις την άλλη, τότε δεν είσαι ένας έντιμος μεσολαβητής. Οπότε, πάμε παρακάτω.
Ηχηρή η πλήρης απουσία του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ από τις δραματικές εξελίξεις. Ο Τραμπ είναι και παίκτης και διαιτητής μαζί, σε ένα παιχνίδι που αυτός φτιάχνει τους κανόνες του.
Χάριν της συζητήσεως, ας υποθέσουμε πως οι διαπραγματεύσεις για την ειρήνη στην Ουκρανία θα ευοδωθούν. Δηλαδή, ο Πούτιν θα πάρει αυτό που ζητάει, η Ουκρανία θα λάβει τις εγγυήσεις που θέλει και οι ΗΠΑ θα της πουλήσουν όπλα αξίας 100 δισ. δολαρίων, που θα τα πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Μετά τι; Το καλό σενάριο λέει πως ο πλανητάρχης θα ηρεμήσει, σίγουρος πλέον για το πολυπόθητο Νομπέλ Ειρήνης. Και μαζί του θα ηρεμήσει και ο κόσμος όλος.
Υπάρχει όμως και το κακό σενάριο. Ο πλανητάρχης μας, θέλοντας να αναδιατάξει και ολόκληρη την Ευρώπη, πρώτα πρώτα να υποβαθμίσει το ΝΑΤΟ, μέχρι συρρικνώσεώς του. Συνειδητά ή ασυνείδητα θα συμβάλει με αυτόν τον τρόπο στην ανασύσταση του σοβιετικού imperium. Διότι χωρίς το ΝΑΤΟ, τα κράτη της Βαλτικής θα έχουν την τύχη της Ουκρανίας. Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία περί αυτού. Οσοι έχουν επίγνωση για τη δυναμική της Ιστορίας στο σύγχρονο γίγνεσθαι, κρούουν ήδη τον κώδωνα του κινδύνου. Αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ, παντελώς ανιστόρητος, κινείται σε άλλο μήκος κύματος. Το αξιακό του επίπεδο αρχίζει και τελειώνει στις δουλειές που θα κλείσει με τους κάθε λογής ηγέτες. Συνεπώς, είναι μέσα στη λογική των πραγμάτων να δούμε το φιλμ της Ιστορίας με μια αντίθετη φορά. Ακούγεται ίσως ανατριχιαστικό, αλλά είπαμε, πάντα υπάρχει και το κακό σενάριο, το οποίο ενδεχομένως να έχει και στοιχεία κάποιας υπερβολής.
Τέλος, οφείλω να επισημάνω την πλήρη απουσία του Δημοκρατικού Κόμματος από τις δραματικές εξελίξεις. Μια νεκρική σιγή επικρατεί, καθώς αυτό το κόμμα δίνει την εικόνα ενός πολιτικού πτώματος. Ούτε ο Μπέρνι Σάντερς δεν είπε κάτι. Ετσι, ο Τραμπ είναι και παίκτης και διαιτητής μαζί, σε ένα παιχνίδι που αυτός φτιάχνει τους κανόνες του.
