Την Τρίτη το απόγευμα, στην κορύφωση της πιο δραματικής (μέχρι τώρα) ημέρας της φετινής αντιπυρικής περιόδου, με πέντε μεγάλα μέτωπα στη Δυτική Ελλάδα και στη Χίο, ο μεγάλος εφιάλτης στο υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας ήταν ένας και μοναδικός: να μην ξεσπούσε φωτιά κάπου κοντά στην Αττική. Ηδη ένας, όχι αμελητέος, αριθμός πτητικών μέσων παρέμενε πέριξ της πρωτεύουσας ακριβώς για την πιθανότατα να προκύψει νέο (και δυνητικά επικίνδυνο) μέτωπο στην άκρως εκτεθειμένη σε δασικές πυρκαγιές Αττική.
Αυτή είναι μία από τις πιο σημαντικές μαύρες τρύπες στο σύστημα δασοπυρόσβεσης της χώρας. Μπορεί κάθε χρόνο να κοκορευόμαστε ότι διαθέτουμε «τα περισσότερα εναέρια μέσα που είχαμε ποτέ» (φέτος 82), αλλά στην πραγματικότητα ούτε μπορούν να επιχειρήσουν και τα 82 μαζί (για λόγους συντήρησης, παλαιότητας, βλαβών κ.λπ.) αλλά και γιατί ένας σεβαστός αριθμός εξ αυτών είναι δεσμευμένος για τον πλέον πληττόμενο από δασικές πυρκαγιές νομό της χώρας, που δεν είναι άλλος από την Αττική.
Τα 82 εναέρια μέσα κατάσβεσης δεν επαρκούν. Με περισσότερες από δύο μεγάλες πυρκαγιές σε ταυτόχρονη εξέλιξη, το σύστημα μπλοκάρει.
Οταν, λοιπόν, προκύπτουν σοβαρά συμβάντα εκτός Αττικής οι δυνατότητες του συστήματος είναι εξ ορισμού περιορισμένες. Τα εναέρια που σπεύδουν είναι σχετικά μετρημένα ή δυσανάλογα λιγότερα σε σχέση με μια αντίστοιχου μεγέθους και επικινδυνότητας πυρκαγιά που θα εκδηλωθεί στην Αττική. Η μαύρη τρύπα ωστόσο «καταπίνει» και την ίδια την Αττική. Αν υπάρξουν περισσότερες από μία μεγάλες πυρκαγιές στον νομό, το σύστημα επίσης μπλοκάρει – θυμηθείτε τι έγινε το 2018 στο Μάτι ενώ μαινόταν από νωρίς την ίδια ημέρα μεγαλύτερης έκτασης φωτιά στην Κινέτα. Αντιστρόφως, όταν βρίσκονται σε εξέλιξη ταυτόχρονα μεγάλες πυρκαγιές και στην Αττική και στην περιφέρεια, ο κύριος όγκος των εναέριων μέσων θα σπεύσει στο συμβάν της Αττικής· θυμηθείτε το 2021, όταν οι πολίτες της βόρειας Εύβοιας ζητούσαν περισσότερα αεροπλάνα και ελικόπτερα, τα οποία την ίδια ώρα ήταν απασχολημένα ώστε να σβήσουν τη μεγάλη φωτιά της Βαρυμπόμπης.
Συνοπτικά θα λέγαμε ότι τα όρια του συστήματος δοκιμάζονται σοβαρά κάθε φορά που η χώρα καλείται να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα περισσότερες από δύο μεγάλες δασικές πυρκαγιές. Και την Τρίτη είχαμε ταυτόχρονα πέντε μεγάλα επεισόδια, σε Αχαΐα, Χίο, Ζάκυνθο, Κεφαλονιά και Πρέβεζα. Με την επιμήκυνση της αντιπυρικής περιόδου, την απελπιστική αύξηση των περιόδων υψηλής επικινδυνότητας και των αντίστοιχων ενάρξεων πυρκαγιών, τα 82 εναέρια μέσα –που σε πραγματικές συνθήκες είναι ακόμη λιγότερα– δεν επαρκούν. Πρέπει η κυβέρνηση να αναγνωρίσει το πρόβλημα, για να σπεύσει να δώσει λύση. Γιατί, για την ώρα, βρίσκεται ολοφάνερα σε στάδιο άρνησης. Η επίκληση της κλιματικής αλλαγής είχε νόημα στην αρχή, τώρα περισσεύει. Η Ελλάδα όμως κάθε καλοκαίρι θα είναι σε πόλεμο. Και πρέπει να αντιδράσει με τα ίδια αντανακλαστικά που θα απαιτούσε ένας κανονικός πόλεμος.
