«Ακόμα και η γάτα μάς αποχαιρέτησε με πιο έντονο γουργουρητό», λέει ο Γιάννης Μαρίνος όταν μετά είκοσι μέρες παραμονής στο «Ποσειδωνία» και στον κόλπο του Μέιν, έξω από το Βανκούβερ του Καναδά, ήρθε η ώρα της αναχώρησης.
Το ταξίδι του εκείνο, που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 1981, αφηγήθηκε σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε προσφάτως με τίτλο «Περιπέτεια στον Ειρηνικό Ωκεανό» (εκδ. Παπαδόπουλος) και υπότιτλο «Ημερολόγιο καταστρώματος για ρομαντικούς αναγνώστες και ερασιτέχνες ψαράδες». Είναι το ταξιδιωτικό, θαλασσινό αφήγημα που διατρέξαμε αυτή την εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου.
«Και ο Ειρηνικός Ωκεανός μάς αποχαιρετά επίσης γαλήνιος», γράφει, «όπως τον βρήκαμε, επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά την ονομασία του, όπως την έδωσε ο περίφημος θαλασσοπόρος Μαγγελάνος, εισερχόμενος στα γαλήνια ύδατά του μετά την ανυπόφορη τρικυμία του Ατλαντικού Ωκεανού. Mare Pacifico τόσο στα πορτογαλικά (ήταν Πορτογάλος ο Μαγγελάνος) όσο και στα ισπανικά, που σημαίνει ειρηνική θάλασσα».
Οπως είχαμε δει στο σημείωμα της περασμένης Τρίτης (για όσους παρακολουθούν τη στήλη), ο Γ. Μαρίνος και οι συνταξιδιώτες του είχαν φτάσει στο πλοίο με υδροπλάνο.
Με το ίδιο μέσο θα ξεκινούσαν τώρα το ταξίδι της επιστροφής – το οποίο μπορεί, από ένα σημείο κι έπειτα, να μην έχει πια θάλασσα, όμως έχει τις δικές του συγκινήσεις. Ιδού:
Πέρασμα από το Χόλιγουντ και τα στούντιο της Universal, το τεχνητό χωριό των γουέστερν, τα γυρίσματα μιας ταινίας στην οποία πρωταγωνιστεί ο Ρόμπερτ Βάγκνερ.
Πέρασμα επίσης από τη Νεβάδα και το Λας Βέγκας. Εξοδος στις απέραντες ερημικές λεωφόρους με μια νοικιασμένη Κάντιλακ με αυτόματο πιλότο(!).
«Απέραντη η αμμώδης μονοτονία της (ερήμου) που τη διακόπτουν μόνο διάσπαρτοι κάκτοι, το μόνο φυτό που είδαμε στη μονότονη διαδρομή μας έως ότου ξαφνικά κεραυνοβοληθήκαμε από τη μοναδική παγκοσμίως φαντασμαγορική εικόνα της πόλης του Λας Βέγκας». Στην πόλη των καζίνο θα διανυκτερεύσουν οι Ελληνες ταξιδιώτες.
Η κατάληξη αυτού του οδοιπορικού –πλέον– θα είναι η Νέα Υόρκη απ’ όπου οι ταξιδιώτες θα πάρουν το αεροπλάνο της επιστροφής για την Ελλάδα.
Μια παράξενη νοσταλγία ίσως να καταλάβει εδώ κάποιον –παλαιότερης γενιάς– αναγνώστη: οι ταξιδιώτες επιβιβάζονται σε Μπόινγκ 747 της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Η περίφημη Ο.Α. δεν υπάρχει πια· εδώ και χρόνια, τότε που ο στόλος της έκανε υπερατλαντικά ταξίδια, έφτανε έως τη Νέα Υόρκη, αργότερα και έως την Αυστραλία…
Λίγο καιρό μετά την επιστροφή τους στην Αθήνα, θα επιστρέψει και το «Ποσειδωνία» στον Πειραιά «κομίζοντας στο ψυγείο του και τα τετρακόσια κιλά από τα ψάρια, που είχε αλιεύσει η παρέα μας στον Ειρηνικό Ωκεανό, ανοιχτά από το Βανκούβερ».
