Μια βόλτα σε μια γειτονιά της Αθήνας. Είναι η Κυψέλη που τόσο πολύ, και δικαίως, προβάλλεται ως μια συνοικία που έχει αρχίσει και ανεβαίνει. Οχι μόνο στα ενοίκια, αλλά και στο επίπεδο ζωής. Τα ενοίκια ανέβηκαν γιατί υπάρχει και ζήτηση, και μάλιστα μεγάλη, για μικρά και μεγάλα διαμερίσματα στις παλιές, μεσοαστικές πολυκατοικίες της Κυψέλης. Αλλωστε, είναι λίγα τα κτίρια που χτίστηκαν μετά το 1990.
Την Κυψέλη τη γνωρίζω από τότε που ήμουν παιδί και επιστρέφω κάθε λίγο για να βλέπω πώς αλλάζει. Είχα και εγώ αναθαρρήσει για την ανοδική πορεία της και δεν θα διαψεύσω τη γενικευμένη εντύπωση ότι υπάρχει προοπτική για καλύτερη ζωή.
Την περασμένη Κυριακή περπάτησα πάλι στην Κυψέλη. Φωκίωνος Νέγρη, Δροσοπούλου, Μηθύμνης, Λέλας Καραγιάννη, Αγίας Ζώνης, Επτανήσου, πλατεία Αγίου Γεωργίου, Κυκλάδων, Σποράδων… Μια καλή περιήγηση ώστε να υπάρχει και μια βαθύτερη αίσθηση της πραγματικότητας.
Αυτό που μετά λύπης μου διαπίστωσα είναι ότι η Κυψέλη, στη διαδρομή που ακολούθησα, έχει αρχίσει και παίρνει την κάτω βόλτα. Αν εξαιρέσει κανείς κάποιες λίγες αποκαταστάσεις παλιών σπιτιών και αρκετών διαμερισμάτων, η γενική εντύπωση στο επίπεδο του δρόμου είναι απογοητευτική. Αφενός τα πεζοδρόμια είναι στις περισσότερες περιπτώσεις σε κακή κατάσταση. Η βρωμιά μεγάλη από έλλειψη φροντίδας στον αστικό εξοπλισμό, στους κάδους απορριμμάτων και στις πλάκες των πεζοδρομίων. Ομως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η μεγάλη, εντυπωσιακή χειροτέρευση στο θέμα των γκράφιτι.
Υπάρχουν ελάχιστες εξωτερικές επιφάνειες που να μην είναι μουντζουρωμένες και βανδαλισμένες σε όλη την ακτίνα που προανέφερα. Παράθυρα, πόρτες, παντζούρια, μάρμαρα, σκαλοπάτια. Μια ατελείωτη αίσθηση βανδαλισμού και απουσίας σκέψης και αγάπης για την πόλη. Το θέμα του σεβασμού ας το αφήσουμε στην άκρη…
Εβλεπα τα λευκά μάρμαρα σε εκείνες τις συγκινητικές εισόδους πολυκατοικιών, όλων των βαθμίδων, από μικροαστικές ως μεγαλοαστικές. Από το 1935 έως το 1965, όταν χτίστηκαν οι πιο πολλές πολυκατοικίες μιας κάποιας αισθητικής, η Κυψέλη απέκτησε αξιοπρόσεκτες εισόδους που επένδυαν στην αξία ενός ελάχιστου αστικού συμβολισμού. Τα μάρμαρα σε αυτές τις πολυκατοικίες δεν μπαίνουν ξανά. Κανείς δεν μπορεί να πληρώσει αυτές τις επενδύσεις που γίνονταν πριν από 60 και 70 χρόνια.
Σήμερα βλέπει κανείς την πλήρη ασυδοσία και την απόλυτη ανοχή σε ένα φαινόμενο που πολλά –δυστυχώς– έχει να πει για την κοινωνία μας.
