Να κατεβαίνεις τον Κηφισό και σε δέκα λεπτά να φτάνεις από τον κόμβο της Αττικής Οδού στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Να ανεβαίνεις τη Σταδίου, από την Ομόνοια μέχρι το Σύνταγμα, με όλα τα φανάρια πράσινα. Να πηγαίνεις σε ραντεβού κοντά στο Χίλτον και να βρίσκεις να παρκάρεις ακριβώς απέξω. Αν είναι ανάγκη να πάρεις αυτοκίνητο, γιατί και το μετρό ακόμη και τις ώρες αιχμής είναι άνετο, δεν στριμώχνεσαι.
Να βρίσκεις να καθίσεις για καφέ και στα πιο κεντρικά σημεία της πόλης, εκεί όπου άλλοτε έβλεπες όρθιους να περιμένουν να αδειάσει τραπέζι.
Να περπατάς χωρίς τη διαρκή οχλοβοή μιας πόλης αβίωτης, που συνήθως δείχνει να βρίσκεται σε συνθήκες μόνιμης νευρικής κρίσης.
Να χαίρεσαι το παρήγορο μελτέμι που βάζει τα δυνατά του και παίρνει λίγη από την κάψα των τσιμέντων.
Να παίρνεις λεωφορείο και να φτάνεις εκεί που θέλεις χωρίς την περιττή χρονοτριβή της γεμάτης από αυτοκίνητα λεωφορειολωρίδας.
Ναι, είναι ωραία η Αθήνα τον Αύγουστο. Οσοι μένουμε πίσω, έχουμε τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε πόσο όμορφη, λειτουργική και φιλική μπορεί να γίνει. Να ξεχάσουμε, για λίγο έστω, την καταδυνάστευση όλου του υπόλοιπου χρόνου.
Από ανεπαρκείς υποδομές, από δρόμους που φτιάχτηκαν για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες μιας άλλης πόλης, διαφορετικού μεγέθους, κάποιες δεκαετίες πριν. Από ελλείψεις στις συγκοινωνίες, που θα μπορούσαν, αν λειτουργούσαν σωστά και με επάρκεια, να ανακουφίσουν από το άγχος των καθημερινών μετακινήσεων. Από την απουσία ελεύθερων χώρων και πρασίνου, που πολλαπλασιάζει τη ζέστη και τη ρύπανση, που δεν επιτρέπει στο μάτι να αναπαυθεί λίγο από το γκρίζο.
Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, έγραψε ο Ουμπέρτο Εκο. Και η αλήθεια είναι ότι όλοι βάζουν τα δυνατά τους να μην υπάρχουν ειδήσεις. Η επιθυμία για παύση, ει δυνατόν απόλυτη ακινησία, είναι κυρίαρχη αν όχι όλο τον Αύγουστο, τουλάχιστον την εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου. Μια σιωπηρή συμφωνία αποχής από όλα. Που δεν έχουν εξαφανιστεί, εδώ είναι, γύρω μας, αλλά σαν να επιλέγουμε να τα αφήσουμε στην άκρη και απρόθυμα να τα ξαναβρούμε μπροστά μας ύστερα από λίγες μέρες.
Η πόλη δείχνει κι αυτή να συμφωνεί. Μας δείχνει ότι μπορεί να είναι αλλιώς. Γοητευτική, φιλική, βιώσιμη. Ας τη χαρούμε. Για όσο διαρκεί.
