Γεννήθηκε το 1918. Εζησε δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ισάριθμες πανδημίες και τη Μεγάλη Υφεση. Είδε πέντε μονάρχες να εναλλάσσονται στον θρόνο της πατρίδας της, της Μεγάλης Βρετανίας, και τον κόσμο να αλλάζει μέσα από αμέτρητες εφευρέσεις και ανακαλύψεις – από την τηλεόραση, τα αντιβιοτικά και το Οντερνετ μέχρι τις σημερινές θαυμαστές τεχνολογικές κατακτήσεις. Και είναι ακόμη εδώ.
Η Μόλι Σίλβερ, από την Κορνουάλη, γιόρτασε πριν από λίγες μέρες τα εκατοστά έβδομα γενέθλιά της περιστοιχισμένη από την οικογένειά της (πέντε παιδιά, δεκάδες εγγόνια και δισέγγονα) και φίλους. «Με αποκαλούν ηλικιωμένη, όμως εγώ δεν νιώθω καθόλου γριά. Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ να κάνω όλα όσα έκανα πριν από μερικές δεκαετίες, αλλά το μυαλό μου δουλεύει πάντα και εξακολουθώ να ασχολούμαι με πράγματα που μου δίνουν χαρά», λέει.
Τα πινέλα, τα χρώματα και οι καμβάδες της, αυτά της δίνουν χαρά. Σε ηλικία εξήντα ετών αποφάσισε να σπουδάσει ζωγραφική και ολοκλήρωσε με επιτυχία τις διετείς σπουδές της. Μετέτρεψε το γκαράζ της σε ατελιέ και από τότε δεν έχει σταματήσει να ζωγραφίζει. Ανάμεσα στους πιο αγαπημένους της πίνακες είναι εκείνος που απεικονίζει την εκκλησία της πόλης της, με τα μνήματα στο μικρό νεκροταφείο της «πνιγμένα» στις κίτρινες πρίμουλες. Δεν τη φοβίζει ο θάνατος, όπως αναφέρει συχνά. «Μάλλον με έχει ξεχάσει…».
Οmnes una manet nox, έγραψε ο Οράτιος απεθυνόμενος προς όλους… Μπορούμε όμως να απολαύσουμε το φως, όσο διαρκεί, και να δώσουμε περι- εχόμενο και αξία στη δική μας διαδρομή.
Από τη μια η Μόλι Σίλβερ, που έχει διατρέξει έναν και πλέον αιώνα, και από την άλλη η Λένα Σαμαρά, το φωτεινό κορίτσι που τόσο νωρίς έκλεισε τον κύκλο της. Πώς κληρώνεται η ζωή και πώς ο θάνατος; Αυτή η ερώτηση με βασανίζει πολλές φορές, ιδιαίτερα όταν περπατώ στη φύση και βλέπω, στις συστάδες των θάμνων, ανάμεσα στους καταπράσινους, τους γεμάτους χυμούς, και μερικούς κατάξερους. Τράφηκαν από το ίδιο χώμα, τους έπλυναν οι ίδιες βροχές, έστρεψαν τους βλαστούς τους στον ίδιο ήλιο. Γιατί κάποιοι είναι γεμάτοι τρυφερά φυλλαράκια κι άλλοι έγιναν ξύλα νεκρωμένα; Ποια νομοτέλεια όρισε ότι η Μόλι θα απολαύσει τόσο πολλά και η Λένα τόσο λίγα;
«Οmnes una manet nox», έγραψε ο Οράτιος στις «Ωδές» του: «Μια νύχτα μας περιμένει όλους». Μόνο που για κάποιους νυχτώνει πολύ γρήγορα. Υπάρχει αντίδοτο; Μπορούμε να καθυστερήσουμε το σκοτάδι; Οχι. Μπορούμε όμως να απολαύσουμε το φως, όσο διαρκεί, και να δώσουμε περιεχόμενο και αξία στη δική μας διαδρομή, μικρή ή μεγάλη· να την κάνουμε αξιοβίωτη.
Γιατί –όπως τόσο εύστοχα έχει αποτυπώσει η σπουδαία Λίνα Νικολακοπούλου– τελικά η ζωή, τρία γράμματα…
