Αυτά που συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή όλες τις τελευταίες ημέρες είναι πολλά και σημαντικά ώστε να θεωρηθούν τυχαία και, πολύ περισσότερο, περιστασιακά. Σε μια νοητή γραμμή, από την Ουκρανία και τον Καύκασο μέχρι τον κόλπο του Αντεν, το Σουδάν και το Κέρας της Αφρικής, αναδιαμορφώνονται συμμαχίες, επαναχαράσσονται σύνορα και δημιουργούνται νέες ισορροπίες. Η πολυμέρεια, όπως προκύπτει ξεκάθαρα και από τη διαμεσολάβηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τη συμφωνία Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας –μεσοπρόθεσμα εις βάρος της επιρροής Ρωσίας και Ιράν– υποχωρεί. Αυτό που την αντικαθιστά δεν είναι ξεκάθαρο τι μορφή ακριβώς μπορεί να πάρει, με κυρίαρχους, βεβαίως, τους ισχυρούς αυτού του κόσμου.
Πρόκειται για στιγμές οι οποίες επιταχύνουν τις ρηγματώσεις του υφιστάμενου διεθνούς συστήματος και οδηγούν, ακόμη και τους πιο πιστούς σε αυτό, σε αναστοχασμό και προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα ανήκει ψυχή τε και σώματι σε αυτό το διεθνές σύστημα, με τρόπο που ήταν συχνά ιστορικά επωφελής. Το να ομνύει σε αυτό το σύστημα είναι, βέβαια, αναμενόμενο και λογικό. Ωστόσο χρειάζεται προσαρμογή στις νέες συνθήκες, η οποία –όπως επανειλημμένως έχει υποστηριχθεί από αυτήν εδώ τη στήλη– πρέπει να προβλέπει πώς γίνεται αυτή η μετάβαση. Ισως ο τρόπος με τον οποίο δρα και αλλάζει το σύστημα εν κινήσει ο Ντόναλντ Τραμπ, να είναι μια πρόγευση για το πώς θα επιταχυνθούν οι εξελίξεις κατά το επόμενο χρονικό διάστημα.
Δεν πρέπει κάποιος να βλέπει την περίοδο Τραμπ ως παρένθεση. Αντιθέτως, είναι σαφές ότι η τετραετία Μπάιντεν ήταν τελικά η παρένθεση και εδώ πλέον είμαστε ενώπιον μιας δομικά διαφορετικής αντίληψης, η οποία οδηγεί σε ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων, αλλά και συμφωνίες μεταξύ τους, χωρίς το μέικ απ του πολυμερούς consensus. Η κατάσταση της Ευρώπης, η οποία παρακολουθεί τις εξελίξεις περίπου ως περαστικός θεατής, είναι ενδεικτική του πώς παίζεται το νέο παιχνίδι. Σε όλο αυτό το πεδίο, είναι άξιο να αναρωτηθούμε (κατ’ αρχήν εκείνοι που κατ’ επάγγελμα ασχολούνται με την ασφάλεια της χώρας και τη θέση της στον κόσμο) ποιοι είμαστε εμείς και ποια ακριβώς είναι η Τουρκία. Χωρίς φόβο και, κυρίως, χωρίς να παρεισφρήσει σε αυτή τη συζήτηση η μικροκομματική συζήτηση. Θα ανακαλύψουμε ότι ούτε η Τουρκία είναι ακριβώς υπερδύναμη ούτε και η Ελλάδα ένα καρυδότσουφλο. Πράγματι, ένας κόσμος αναδύεται, αλλά η θέση στην οποία θα καταλήξει κάθε χώρα, δεν είναι απλώς και μόνο ζήτημα συγκυρίας.
