Ολη την προηγούμενη εβδομάδα, την πρώτη του Αυγούστου, την αφιερώσαμε στον ουρανό του ελληνικού θέρους, στα άστρα και σε άλλα ουράνια αντικείμενα που είναι ορατά (με ή χωρίς τηλεσκόπιο) κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Αυτή την εβδομάδα, που είναι και «κουτσή» λόγω Δεκαπενταύγουστου, ας την αφιερώσουμε λίγο και στη θάλασσα. Οχι όμως στα ελληνικά νησιά και στις παραλίες μας· ας πάμε λίγο πιο μακριά…
Οδηγός μας θα είναι ένα αφήγημα του βετεράνου Ελληνα δημοσιογράφου Γιάννη Μαρίνου. Το καλοκαίρι του 1981, ο Γ. Μαρίνος δέχθηκε μια πρόσκληση από τον αείμνηστο εφοπλιστή Κώστα Διαμαντή: να συμμετάσχει για ψάρεμα στο πλοίο του, «Ποσειδωνία», στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό και συγκεκριμένα ανοιχτά του Βανκούβερ του Καναδά.
Κατά τη διάρκεια εκείνου του εικοσαημέρου, ο Γ. Μαρίνος κράτησε σημειώσεις. Σήμερα εκείνες οι σημειώσεις έχουν γίνει βιβλίο με τίτλο «Περιπέτεια στον Ειρηνικό Ωκεανό». Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος και φέρει τον υπότιτλο «Ημερολόγιο καταστρώματος για ρομαντικούς αναγνώστες και ερασιτέχνες ψαράδες».
Το εξωτικό στοιχείο του ταξιδιού μπαίνει από την αρχή, όταν, έχοντας πετάξει έως την Αμερική, ο συγγραφέας και οι συνταξιδιώτες του πετούν με «τετραθέσιο υδροπλάνο Τσέσνα, με πιλότο μια εικοσάχρονη κοπελίτσα», προς το «Ποσειδωνία», «το πλοίο που θα φιλοξενήσει εμάς και τις προσδοκίες μας».
«Μόνο αν ταξιδεύεις με ελικόπτερο, μικρό αεροπλανάκι ή αερόστατο μπορείς να χαρείς τη μέθη του Ικαρου», γράφει ο Γ. Μαρίνος. «Μην περιμένετε περιγραφές. Ρωτήστε ένα πουλί και θα σας πει. Εμείς ήδη βλέπουμε στον κόλπο του Μέιν το πλοίο μας αγκυροβολημένο να μας περιμένει και απομένει να διαπιστώσουμε πως η προσθαλάσσωση δεν διαφέρει και πολύ από την προσγείωση».
Η χειρίστρια θα προσθαλασσώσει το υδροπλάνο με δεξιοτεχνία, σύντομα όμως ο συγγραφέας συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε μια μάλλον άβολη κατάσταση. «Καθώς απομακρύνεται το υδροπλάνο συνειδητοποιώ πως δεν έχει ίχνος τουριστικής γραφικότητας η ψαρευτική μου εκστρατεία», γράφει. «Το προβλεπόμενο ανέβασμα της ανεμόσκαλας σε ύψος δεκαπέντε μέτρων φαίνεται αδύνατο για έναν υπάλληλο γραφείου όπως εγώ. Θα χρειαστεί να περιμένω πάνω σ’ ένα πλευρισμένο αλιευτικό μία ώρα και μέσα σε υπολείμματα ψαριών, χυμένα λάδια, τραχείς Καναδούς και Νορβηγούς ναυτικούς και αμφιβολίες πια για τη σύνεση της παραθεριστικής επιλογής μου, ώσπου να κατέβει η κανονική σκάλα του βαποριού που θα λιγοστέψει τους κινδύνους μιας αθέλητης βουτιάς στα παγωμένα νερά».
Κάπως έτσι ξεκινάνε οι πολύ διαφορετικές «διακοπές» του Γ. Μαρίνου, όχι στη Μεσόγειο· στον Ειρηνικό!
