Τις ημέρες που ψηνόταν η Ελλάδα έτυχε να βρεθώ στην Ευρυτανία. Ο παράδεισος επί της γης. Αλλά οι Καρπενησιώτες, άμαθοι από τη ζέστη, γκρίνιαζαν για τις πρωτοφανείς για τον τόπο τους θερμοκρασίες. Μέσα στην πόλη το θερμόμετρο έδειξε για λίγες ημέρες 35 βαθμούς το μεσημέρι, νούμερα αδιανόητα. Αλλά το βράδυ φυσούσε ένα αεράκι, η θερμοκρασία κατρακυλούσε κοντά ή και κάτω από τους 20 βαθμούς. Τα «Ψηλά βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου, τα απέραντα, ανέγγιχτα ελατοδάση της Καλιακούδας και της Χελιδόνας λειτουργούσαν σαν φυσικό κλιματιστικό, και όταν ξάπλωνες με το καλό, χρειαζόσουν κάτι να σκεπαστείς.
Στις επισκέψεις μας στα χωριά, στις πεζοπορίες και στα τσιμπολογήματα δίπλα στο ποτάμι ήμασταν μόνοι μας. Αναρωτηθήκαμε γιατί κι άλλοι σαν κι εμάς δεν είχαν την ίδια ιδέα· πώς δεν αναζήτησαν καταφύγιο από τον αφόρητο καύσωνα διαρκείας στο βουνό; Μια απάντηση είχε δώσει άθελά του λίγες ημέρες νωρίτερα ο Κώστας Μπακογιάννης σε μια πανηγυρική και ιδιαίτερα τρυφερή για τον αείμνηστο πατέρα του ανάρτηση με την ευκαιρία της πρωθυπουργικής εξαγγελίας του έργου κατασκευής του νέου δρόμου που θα συνδέει τη Λαμία με το Καρπενήσι και το οποίο δεν πρόλαβε να υλοποιήσει ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης. Εγραφε, ανάμεσα σε άλλα, ο τέως δήμαρχος Αθηναίων (και πρώην Καρπενησίου): «Η προσβασιμότητα των ορεινών περιοχών είναι όρος επιβίωσης για αυτές, τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά. Για τους Ευρυτάνες όπου γης, ο δρόμος αυτός είναι κάτι παραπάνω από έργο υποδομής: είναι κυριολεκτικά γέφυρα ζωής».
Θέλουμε να πηγαίνουμε παντού γρήγορα και άνετα. Για τόπους που έχουν γλιτώσει τη λαίλαπα του τουρισμού, η «πρόοδος» είναι δίκοπο μαχαίρι.
Σήμερα η απόσταση Αθήνα – Καρπενήσι καλύπτεται περίπου σε κάτι λιγότερο από τρεισήμισι ώρες. Οταν ήμουν παιδί, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ήθελες έξι ολόκληρες ώρες. Ηταν αγώνας για να αντέξεις τις ατελείωτες στροφές του Τυμφρηστού. Κάποια στιγμή κατασκευάστηκε ένα τούνελ που μετρίασε κάπως το μαρτύριο, συν τα έργα στον Μαλιακό, πριν από τη Λαμία, και ο χρόνος έπεσε σχεδόν στο μισό. Τώρα σχεδιάζεται νέος άξονας που θα μας απαλλάσσει και από τις λιγοστές στροφές που έχουν απομείνει. Αθήνα – Καρπενήσι, μια ευθεία, σχεδόν 300 χιλιόμετρα που θα γίνονται σε δυόμισι ώρες. Χαράς ευαγγέλια για τους ανθρώπους που ζουν εκεί, σωστά; Οι δρόμοι φέρνουν ανάπτυξη, δουλειές, ασφάλεια.
Η Ευρυτανία, παρά τη μεγάλη τουριστική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών, δεν «κάηκε». Δεν χτίστηκαν τέρατα, η φύση δεν πειράχτηκε, οι οικισμοί δεν καταστράφηκαν. Η σχετική δυσκολία πρόσβασης την καθιστά ακόμα ακριβοθώρητη και πολύτιμη. Να θυμίσω ότι ο πανζουρλισμός στις Κυκλάδες ενθαρρύνθηκε από τα καταμαράν που μείωσαν τον χρόνο ταξιδιού σε μια σειρά από δημοφιλή σήμερα νησιά στο μισό. Ναι, γενικά μιλώντας, οι αυτοκινητόδρομοι είναι καλό πράγμα. Αλλά ένας αυτοκινητόδρομος που θα σε πηγαίνει από την Αθήνα σε ένα θαύμα της φύσης, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων; Δεν είμαι τόσο σίγουρος.
