Συνεχίζουμε αυτή την καλοκαιρινή αστροπαρατήρηση από εκεί όπου την αφήσαμε χθες, στο κέντρο του γαλαξία μας, με τον αστερισμό του Τοξότη και την αβυσσαλέα μαύρη τρύπα που κουρνιάζει εκεί, 30.000 έτη φωτός απόσταση από τη Γη. Επ’ αυτού, ιδού μια σειρά ωραίων σκέψεων από τον αξέχαστο Διονύση Σιμόπουλο («Ο ουρανός της Ελλάδας: Καλοκαίρι», εκδ. Μεταίχμιο): «Γύρω στα μεσάνυχτα ο γαλαξίας φαίνεται να εκτείνεται στον ουρανό σαν μια θαμπή φωτισμένη ταινία. Μόνο με την εφεύρεση του τηλεσκοπίου μπορέσαμε να ερευνήσουμε σιγά σιγά τα μυστικά του. Με τα σημερινά τηλεσκόπια βλέπουμε ότι αποτελείται από εκατομμύρια αμυδρά φωτισμένα άστρα, που δημιουργούν αυτή την ασθενή γαλακτερή λάμψη. Οι αποστάσεις τους μετριούνται σε χιλιάδες έτη φωτός. Αυτό σημαίνει ότι το φως που βλέπουμε απόψε έφυγε από τα άστρα αυτά πριν από χιλιάδες χρόνια. Γι’ αυτό, όταν κοιτάζουμε τα νέφη αυτά των άστρων, διεισδύουμε στο απώτερο παρελθόν».
Μια απίστευτη, ζωολογικού τύπου, λεπτομέρεια σχετική με τον γαλαξία μάς αποκαλύπτουν οι Ρόλα Σο και Λάρα Χόθορν στον «Νυχτερινό ουρανό» (εκδ. Διόπτρα): «Μερικά αφρικανικά σκαθάρια κυλούν σε ευθεία γραμμή μπάλες από ακαθαρσίες ελεφάντων. Για να προσανατολίζονται, ακολουθούν τα σχέδια που σχηματίζει το φως του γαλαξία. Τα σκαθάρια τρώνε την κοπριά ή τη θάβουν γεννώντας επάνω της τα αυγά τους. Ετσι, όταν τα αυγά σκάνε, τα νεογνά έχουν έτοιμη τροφή να φάνε».
Στο ίδιο λεύκωμα διαβάζουμε ότι «οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λάτρευαν τη Νουτ – τη θεά του ουρανού, του Σύμπαντος και της μητρότητας. Οι Αιγύπτιοι πίστευαν πως το σώμα της Νουτ εκτεινόταν πάνω από ολόκληρη τη Γη, δημιουργώντας έτσι τον ουρανό. Ελεγαν πως κάθε νύχτα η Νουτ κατάπινε τον Ηλιο και τον γεννούσε ξανά το επόμενο πρωί. Το βιβλίο της Νουτ είναι γεμάτο ιστορίες για τον νυχτερινό ουρανό και τις κινήσεις του Ηλίου, της Σελήνης και των πλανητών».
Οσον αφορά τους ζωδιακούς αστερισμούς του καλοκαιριού, ο Υδροχόος, αν και σχετικά αμυδρός, είναι ένας από τους αρχαιότερους. «Ο Πίνδαρος μάλιστα», γράφει ο Δ. Σιμόπουλος, «θεωρεί ότι συμβολίζει το πνεύμα των νερών του Νείλου, ενώ σύμφωνα με την αστρονομία της Μεσοποταμίας, η περιοχή αυτή του ουρανού ονομαζόταν “θάλασσα” και τελούσε υπό τον έλεγχο του Υδροχόου».
Ο «νεροκουβαλητής», λοιπόν, σχετίζεται με την ιστορία του Γανυμήδη, πρίγκιπα της Τροίας, που θεωρείτο ο ωραιότερος άνδρας στον κόσμο. Ηταν τόσο όμορφος που απήχθη από τον Δία, ο οποίος τον μετέφερε στον Ολυμπο.
Εκεί του δόθηκε ένα κιούπι με νερό και του ανατέθηκε ο ρόλος του οινοχόου των θεών. Βεβαίως, η πιο «κακή» εκδοχή του μύθου θέλει τον Δία, μεταμορφωμένο σε αετό, να βιάζει κυριολεκτικά τον Γανυμήδη…
