Θα τους βρεις πάντα εκεί. Παραμονεύουν στη διπλανή ξαπλώστρα, σε οργανωμένες πλαζ και ελεύθερες παραλίες. Θα σε κουράσουν. Θα σε εκνευρίσουν. Θα μετατρέψουν τις λιγοστές στιγμές χαλάρωσης που τόσο λαχταρούσες σε βασανιστήριο. Και είναι αμέτρητοι! Οι επικοινωνιακοί τύποι (όλων των φύλων και ηλικιών): αυτοί που κάνουν τα τηλεφωνήματά τους για θέματα οικογενειακά, πολιτικά, αθλητικά, οικονομικά, επαγγελματικά, ερωτικά, παρά θίν’ αλός με στεντόρεια φωνή, συχνά και σε ανοιχτή ακρόαση. Οι εξίσου θορυβώδεις νεαροί που θυμίζουν τα παλιά πικάπ, αυτά που η βελόνα τους κολλούσε κάθε τόσο: «ναι, ρε μ…», «όχι, ρε μ…», «αφού σου είπα, ρε μ…». Οι ρακετοφόροι: μπροστά στις ξαπλώστρες των άλλων λουομένων επιδίδονται μετά μανίας στο άθλημα κι όποιον πάρει ο χάρος. Οι απαθείς γονείς: θεωρούν ότι τα παιδιά τους μπορούν να ουρλιάζουν χωρίς σταματημό όσο εκείνοι είναι απορροφημένοι με τα κινητά τους, γιατί «παιδιά είναι, πρέπει να εκτονωθούν». Οι φιλόμουσοι: δεν τους αρέσουν τα ακουστικά, προτιμούν τα φορητά ηχεία, για να μοιράζονται με όλη την παραλία τα αγαπημένα τους σουξέ. Οι καπνιστές που φυτεύουν τις γόπες τους στην άμμο. Οι «Πέπε λε Πιου» που φεύγουν αφήνοντας πίσω τους έναν μικρό σκουπιδότοπο για τους επόμενους. Και, φυσικά, στους δυνάστες της παραλίας συμπεριλαμβάνονται οι «τιμητές της καθαριότητας» που κατακεραυνώνουν με το βλέμμα (ή και λεκτικά) όποιον «τολμήσει» να έρθει στη θάλασσα με το σκυλάκι του.
Είναι δύσκολη η σχέση των Ελλήνων με τους δημόσιους χώρους. Για τους περισσότερους «δημόσιος» σημαίνει «κανενός», επομένως «δικός μου». Θεωρούν, λοιπόν, ότι τους επιτρέπεται να τον οικειοποιηθούν, να τον χρησιμοποιήσουν όπως θέλουν, χωρίς κανένα κοινωνικό «φίλτρο», χωρίς ενσυναίσθηση για τους γύρω τους ή έγνοια για τον ίδιο τον δημόσιο χώρο. Το ίδιο συμβαίνει και με την παραλία: αδυνατούν να τη δουν ως ένα κοινό αγαθό το οποίο δικαιούνται και άλλοι να απολαύσουν. Αυτή η απουσία κουλτούρας δεν είναι, φυσικά, καινούργια. Εδώ και δεκαετίες –ή μήπως αιώνες;– έχει ριζώσει σε γόνιμο έδαφος: στην ελλιπή παιδεία (και από την οικογένεια, και από το σχολείο) και σε έναν ισχυρό ατομισμό που καλλιεργείται ως άμυνα απέναντι σε ένα κράτος διαχρονικά αναποτελεσματικό, συχνά και απρόθυμο, να εφαρμόσει τον νόμο.
Το αποτέλεσμα είναι θλιβερό: δεν έχουμε μάθει να συνυπάρχουμε, δεν συνειδητοποιούμε ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλώς «ελεύθερος» αλλά κοινός· είναι πεδίο μοιράσματος, άρα και σεβασμού. Και κάθε καλοκαίρι οι παραλίες γίνονται καθρέφτης της κοινωνίας μας, του ίδιου μας του εαυτού…
