«Δεν είμαι ρατσιστής. Τους μισώ όλους εξίσου», είχε πει ο κωμικός Γουίλ Ρότζερς. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να απαντήσει και ο κ. Χάρης Δούκας στον Ισραηλινό πρέσβη, ο οποίος δήλωσε ότι ο δήμαρχος Αθηναίων «δεν καθαρίζει την πόλη». Ο κ. Νόαμ Κατζ ανέφερε ότι γκράφιτι όπως αυτά που αναφέρουν «σκοτώστε σιωνιστές, σώστε ζωές» είναι στην πράξη «προτροπή σε δράση και, βεβαίως, ως εκ τούτου είναι αντισημιτικά» («Καθημερινή», 3.8.2025).
Αντί για τον επαναστατικό δεκάρικο «δεν δεχόμαστε μαθήματα δημοκρατίας από όσους σκοτώνουν αμάχους», θα μπορούσε να πει «δεν είμαι αντισημίτης, όλοι οι τοίχοι της Αθήνας είναι εξίσου βρώμικοι». Θα ήταν η πλέρια αλήθεια. Ολες οι πόλεις της χώρας πάσχουν από ανίατη ψώρα. Αναφερόμαστε στις κουτσουλιές με ανεξίτηλο σπρέι, διότι κάθε διαταραγμένος θεωρεί «δημοκρατικό δικαίωμα» να μουντζουρώνει τους τοίχους, είτε για να διαλαλήσει την ανοησία του –όπως π.χ. το παραπάνω σύνθημα– είτε για να δηλώσει το πέρασμά του με εκείνες τις ακατάληπτες μουντζούρες, που ευφημίζονται ως «υπογραφές».
Παρένθεση. Είναι ανόητο το σύνθημα διότι: 1) Ο σιωνισμός είναι πολιτικό ρεύμα και όπως όλα τα εθνικιστικά κινήματα έγινε προϊόντος του χρόνου επικίνδυνος. 2) «Σώστε ζωές» σκοτώνοντας; Πόση ανοησία; Κλείνει η παρένθεση.
Η προηγούμενη δημοτική αρχή είχε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα αντιψωρίασης της πόλης, βάφοντας τους τοίχους με ειδικό υγρό, ώστε να μην κολλάει το σπρέι πάνω τους. Αγνοούμε αν δεν δούλεψε ή απλώς σταμάτησε. Η κατάσταση παραμένει σε μαύρο χάλι. Ο νυν δήμαρχος, που φημίζεται για τις σχέσεις του με συλλογικότητες, οφείλει να ξεκινήσει έστω μια καμπάνια αντιρύπανσης. Να πεισθούν διάφορες οργανώσεις ότι οι κουτσουλιές στους τοίχους δεν έχουν επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Μόνο αντιαισθητικό. Μέχρι και τα Τίρανα της Αλβανίας κατάφεραν κάποτε να γίνουν πόλη υπόδειγμα, όταν ο Εντι Ράμα έβαψε με έντονα χρώματα τις παλιές πολυκατοικίες. «Αφού δεν μπορώ να αλλάξω τη ζωή τους, θα αλλάξω τη διάθεσή τους», είχε πει ο ζωγράφος δήμαρχος της πόλης. Ετσι έγινε πρωθυπουργός.
Υπάρχουν βεβαίως και οι δικαιωματιστές εκ του προχείρου, που «νομιμοποιούν» την ψώρα των πόλεων διά της ελευθερίας της έκφρασης. Ομως, όσο κι αν καίγεται κάποιος να πει κάτι, δεν μπορεί να το γράψει στο μέτωπο κάποιου ανθρώπου. Ούτε στην ιδιοκτησία του, στο σακάκι ή στον τοίχο του.
Οι τοίχοι είναι ιδιωτικοί, συνεπώς ουδείς έχει το δικαίωμα να τους μουντζουρώνει. Η εικόνα τους είναι δημόσια περιουσία. Η αισθητική των πόλεων μόνο με συλλογικές αποφάσεις διαμορφώνεται. Γι’ αυτό είναι στην ευθύνη των δημοτικών συμβουλίων. Και στην υπευθυνότητά τους…
