Στον Γαλαξία υπάρχουν δύο μικροί αλλά διόλου αμελητέοι πλανήτες: ο πλανήτης των Τυχερών Παιδιών και ο πλανήτης των Ατυχων Παιδιών. Οπως μαρτυρεί και η ονομασία, στον πρώτο κατοικούν τα μικρά αγαπημένα της μαμάς και του μπαμπά, τα πριγκιπόπουλα που ακόμη κι ένα τους δάκρυ το κρατούν οι γονείς σε βαζάκι αναμνήσεων. Εκεί φυλάσσουν επίσης μια βρεφική μπούκλα, δυο νεογιλά δοντάκια, το πρώτο χαμόγελο, το πρώτο χασμουρητό, την πρώτη κουταλιά φρουτόκρεμα, τις πρώτες λέξεις και ούτω καθεξής.
Στον δεύτερο, δεν θέλω να πω τι συμβαίνει επειδή και μόνο που το αναλογίζομαι, μαυρίζει η καρδιά μου από τη λύπη. Η αδιαφορία, η βία, η φτώχεια, ο θυμός, ο πόνος, η μοναξιά βασιλεύουν στον πλανήτη των Ατυχων Παιδιών, γι’ αυτό και ελάχιστοι από τον Γαλαξία «εποπτεύουν» τις συνθήκες ύπαρξης εκεί.
Στις προσομοιώσεις μιας καλής δυτικής καθημερινότητας συμμετέχουν παιδιά και από τους δύο πλανήτες, για αυτό μερικές φορές τα μεν και τα δε συναντιούνται στο σχολείο, στο υπερκατάστημα με παιδικά παιχνίδια, στην παραλία, στο πάρτι, στον γιατρό. Ομως στο τέλος της προσομοίωσης καθένα επιστρέφει στον πλανήτη του, στη χαρά ή στο μαρτύριό του.
Πιθανόν αυτός είναι ο λόγος που κανένα από τα Τυχερά δεν αντιλαμβάνεται την αγωνία των Ατυχων, κανένας δάσκαλος στο σχολείο δεν διακρίνει τα βάσανά τους, κανένας γονιός στα πάρτι δεν βλέπει την απελπισία τους, κανένας γιατρός στα νοσοκομεία δεν υποψιάζεται τις μελανιές, τις πληγές, τις επαναλαμβανόμενες ασθένειές τους, που οδηγούν κάποια στιγμή στον ιατροδικαστή της «προσομοίωσης» ο οποίος δεν βρίσκει τίποτα ύποπτο στον θάνατό τους.
Ομως δεν ζούμε στο Matrix. Ζούμε σε μια Ελλάδα στην οποία η είδηση των κακοποιημένων και δολοφονημένων παιδιών αρχίζει να γίνεται επαναλαμβανόμενη στο αστυνομικό δελτίο, και γίνεται πρώτη δημοσιογραφική είδηση όσο οι δράστες –συχνά οι γονείς και οι συγγενείς– αναζητούνται από την αστυνομία, και αργότερα, εφόσον ομολογήσουν τις πράξεις τους, το θέμα αποκτά ενδιαφέρον «θεάματος».
Να μη φανταστώ τι σημαίνει για μια κοινωνία η οποία δεν ζει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης να κλείνει μάτια, αυτιά και στόμα στη φρίκη του διπλανού και να αφήνει να καταλήγουν στο νεκροτομείο παιδάκια με μαγιό, πιτζαμάκια και ρούχα του παιχνιδιού. Στον πλανήτη των Ατυχων Παιδιών ακούγονται πού και πού μερικές συγγνώμες, αλλά, χωρίς ουσιαστικές πράξεις κοινωνικής μεταμέλειας και συναγερμού, η συγγνώμη μένει κενή λέξη.
