Μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη δηλώνουν την πρόθεσή τους να αναγνωρίσουν ένα παλαιστινιακό κράτος. Είναι μια δήλωση προθέσεων με συγκεκριμένους όρους. Αν όντως ήθελαν να προχωρήσουν στην αναγνώριση –μια κίνηση υπαγορευμένη από λόγους αρχής– θα το έκαναν «εδώ και τώρα», αδιαπραγμάτευτα. Προφανώς η Γαλλία, η Μ. Βρετανία, η Γερμανία και ο Καναδάς θέλουν να ασκήσουν πίεση τόσο προς το Ισραήλ όσο και προς τη Χαμάς για τον τερματισμό ενός πολέμου που επιχειρησιακά φαίνεται πως έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Συνεπώς, προ το παρόν, η βαρύτητα δεν δίνεται στην αναγνώριση και στις συνέπειές της, αλλά στις προϋποθέσεις της.
Το ερώτημα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αν υπάρχουν οι συνθήκες ώστε αυτές οι πιέσεις να φέρουν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Ας πάρουμε ξεχωριστά τους δύο βασικούς παίκτες στη Γάζα, το Ισραήλ και ό,τι έχει απομείνει από τη Χαμάς. Ιστορικά, οι ηγεσίες του Ισραήλ έχουν αποδείξει πως σε ζητήματα που αφορούν την ασφάλειά του δεν υποκύπτουν σε εξωτερικές πιέσεις. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποτελεί βασικό στοιχείο του ιστορικού γονιδιώματος του ισραηλινού λαού. Συνεπώς και τώρα δεν πρόκειται να ενδώσει στο τελεσίγραφο των προαναφερθέντων κρατών πως αν δεν σταματήσει τον πόλεμο στη Γάζα, αυτά θα αναγνωρίσουν ένα παλαιστινιακό κράτος. Σύμπασα η ηγεσία του Ισραήλ γνωρίζει πως παλαιστινιακό κράτος χωρίς να έχει αναγνωριστεί από ΗΠΑ και Ισραήλ είναι ουσιαστικά ανυπόστατο σε όλα τα επίπεδα.
Ηγέτες της Δύσης, πιεζόμενοι και από τα εκατομμύρια μουσουλμάνους που φιλοξενούν στις χώρες τους, κάνουν ασκήσεις επί χάρτου, εν κενώ Ιστορίας και πολιτικής.
Από την άλλη πλευρά και η Χαμάς δεν έχει κανένα λόγο να υποκύψει στους όρους που έθεσαν για πρώτη φορά και μουσουλμανικές χώρες: να απελευθερώσει τους ομήρους και να αφοπλιστεί. Το πρόβλημα της τρομοκρατικής οργάνωσης είναι να έχει λόγο και παρουσία και την επόμενη μέρα στη Γάζα. Και αυτό διαπραγματεύεται. Εξάλλου, ουδέποτε ήταν υπέρ της ύπαρξης δύο κρατών. Στο καταστατικό της υπάρχει ο στόχος της δημιουργίας ενός παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ που θα «καταπιεί» το Ισραήλ. Σήμερα εξακολουθεί να ασκεί εξουσία σε ένα σημαντικό κομμάτι της Γάζας, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί. Γιατί να παραιτηθεί προκειμένου να γίνει κάτι –το παλαιστινιακό κράτος– που δεν έχει ως στόχο;
Κάποιοι ηγέτες της Δύσης, πιεζόμενοι και από τα εκατομμύρια μουσουλμάνους που φιλοξενούν στις χώρες τους, κάνουν ασκήσεις επί χάρτου, εν κενώ Ιστορίας και πολιτικής. Παραβλέπουν πως η 7η Οκτωβρίου 2023 αποτέλεσε ένα εθνικό σοκ για κάθε Ισραηλινό πολίτη, από το οποίο θα συνέλθει μετά από πολλά χρόνια. Και υπέστη αυτό το εθνικό σοκ χωρίς να έχει δει αυτά που διέπραξαν οι τρομοκράτες, όπως αποτυπώθηκαν από δικές τους βιντεολήψεις. Πολύ πιο ρεαλιστική είναι η προσέγγιση της Τζόρτζια Μελόνι που δήλωσε: «Οταν κάτι το οποίο δεν υπάρχει αναγνωρίζεται στα χαρτιά, το πρόβλημα κινδυνεύει να φανεί ότι λύθηκε, ενώ δεν είναι έτσι … δεν είμαι υπέρ της αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους πριν αυτό συγκροτηθεί».
