Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους. Ο Μάκης Βορίδης έκανε από το βήμα του στη Βουλή ό,τι κάνουν όλοι οι έμπειροι νομικοί, όταν γύρω τους διαμορφώνεται μια ασύμφορη κατάσταση: την «έσπασε» σε πολλές μικρές λεπτομέρειες, ώστε να καταστεί δύσκολο, αν όχι αδύνατο να την παρακολουθήσουν οι μη νομικοί· ώστε η ουσία να χαθεί στις τεχνικότητες, για τις οποίες βάλθηκε να ζητάει διευκρινίσεις, γνωρίζοντας ότι αυτές δεν υπάρχουν· κι αν υπάρχουν, δεν είναι διαθέσιμες. Για τι τον κατηγορούν; Ποιο είναι το έγκλημά του; Πώς περιγράφεται η πράξη ή η παράλειψή του; Λίγο έλειψε να βάλει στους συναδέλφους του τεστ με πρακτικό στις βασικές αρχές του ποινικού δικαίου. «Είναι δυνατόν να κάνεις εγκληματική ενέργεια με νόμιμες πράξεις;», αναρωτήθηκε ρητορικά ο πρώην υπουργός σχετικά με όσα του καταμαρτυρούν για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ποιον βοήθησε να παρανομήσει και, εφόσον δεν έχουν ασκηθεί διώξεις σε συγκεκριμένα πρόσωπα, πώς γίνεται να επιρρίπτεται ευθύνη στον ίδιο; Ο Μάκης Βορίδης αυτοελέγχθηκε κι αυτοαθωώθηκε.
Αλλεργία στην έρευνα
Από τον συλλογισμό του Βορίδη, ωστόσο, παραλείφθηκε μία ουσιώδης παράμετρος: για να περιγραφεί μια πράξη και να στοιχειοθετηθεί ένα έγκλημα, πρέπει προηγουμένως να λάβει χώρα διεξοδικά η αντίστοιχη έρευνα. Εν προκειμένω, μιλάμε για την έρευνα που ξεκίνησε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και τερμάτισε η Νέα Δημοκρατία, αρνούμενη τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής. Πώς να απαντηθούν λοιπόν τα νομικά ερωτήματα Βορίδη, όταν το κόμμα του βάζει φρένο στη νομική διερεύνηση της υπόθεσης; Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, στο κάτω κάτω, δεν καταδίκασε κανέναν· ενδείξεις παρουσίασε, που θα μπορούσαν να αποδειχθούν αδιέξοδες ή εσφαλμένες. Αν ο βουλευτής είναι πεπεισμένος πως τίποτα επιλήψιμο δεν διέπραξε, γιατί δεν ενθαρρύνει την περαιτέρω έρευνα ώστε να απεμπλακεί από τη δυσάρεστη κατάσταση και να δημιουργήσει ταυτόχρονα ένα προηγούμενο πολιτικής γενναιότητας; Το γεγονός ότι και άλλοι υπουργοί πριν από αυτόν «έβαλαν αντίστοιχες υπογραφές» δεν είναι επιχείρημα. Και τι με αυτό; Αίρεται η ενδεχόμενη παρανομία του ενός, αν προηγήθηκαν κι άλλες παρόμοιες παρανομίες;
Φόβος και ευκολία
Φυσικά, η αντιπολίτευση δεν έχει χρόνο να αντιπαρατεθεί με τον Μάκη Βορίδη. Ισως να μην έχει και την απαιτούμενη ικανότητα. Είπαμε, οι λεπτομέρειες είναι πολλές· δεν συμφέρει τον μέσο βουλευτή να επιδοθεί σε νομικό διάλογο με τον πολιτικό, γιατί ακόμη κι αν βγάλει άκρη με το τι, το πώς και το πότε του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, μάλλον δεν θα επιβιώσει από το δικηγορικό gaslighting. Στο τέλος, μάλιστα, το πιθανότερο είναι πως θα παρακολουθήσει τον εαυτό του να διασύρεται σε κάποιο ευφάνταστο βιντεάκι της Ομάδας Αλήθειας, με λεζάντα του στυλ «Τον τελείωσε ο Βορίδης!». Προτιμά λοιπόν η αντιπολίτευση τους πιο εύκολους στόχους· εκείνους που δεν απαιτούν σκέψη και πολιτική αντιπαράθεση, αλλά ενθαρρύνουν ηθικολογικά σφυροκοπήματα και κλισέ ρητορικές εξάρσεις, ώστε, είτε δίκιο έχει είτε άδικο, να εισπράξει τουλάχιστον ένα χειροκρότημα από την εκλογική βάση της. Ο Γιώργος Φλωρίδης ενδείκνυται γι’ αυτόν τον σκοπό.
Ο μπανάλ ελληνοκεντρισμός
Πώς αποφάσισε ο υπουργός Δικαιοσύνης να αναλύσει το αντιισραηλινό αίσθημα που έχει καταλάβει μερίδα πολιτών και εκδηλώνεται με κινητοποιήσεις εις βάρος Ισραηλινών τουριστών; Ως ρατσιστικό φαινόμενο; Ως αποτέλεσμα προπαγάνδας; Ως τσουβάλιασμα; Ως σύμπτωμα ενός στρεβλού αντιπολεμικού πνεύματος που στην πραγματικότητα ενισχύει αντί να αμβλύνει την πολεμική διάθεση; Οχι. Ο υπουργός αποφάσισε πως οι διαδηλωτές στη Ρόδο και στη Σύρο υπονομεύουν τη στρατηγική συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ. Εν μέσω μιας πολεμικής συγκυρίας, δηλαδή, θύματα δεν είναι αυτοί που σφαγιάζονται και λιμοκτονούν, ούτε εκείνοι που πληρώνουν τα κρίματα του πρωθυπουργού τους· θύματα είμαστε εμείς, οι καημένοι Ελληνες, που τα πάντα μας αφορούν ακόμη κι όταν δεν μας αφορούν καθόλου. Κι επειδή η εθνικιστική αυτοθυματοποίηση δεν ήταν αρκετή, ο υπουργός προσέθεσε στην κινδυνολογική του έκρηξη και το φόβητρο του προαιώνιου εχθρού: «Θέλετε να δυναμιτίσετε αυτή τη στρατηγική συμμαχία της χώρας υπέρ της Τουρκίας!».
Προσβολή που βολεύει
Δεν είναι σίγουρο αν όσοι εθίγησαν από την τοποθέτηση Φλωρίδη, ζητώντας μάλιστα την αποπομπή του και χαρακτηρίζοντάς τον ντροπή της χώρας, προσβλήθηκαν πραγματικά ή απλώς έκριναν ότι τους συμφέρει να παριστάνουν τους προσβεβλημένους. Το να προσβάλλεσαι από τον Γιώργο Φλωρίδη είναι βέβαια μια βολική πολιτική στάση. Σου επιτρέπει να αναπέμψεις δημοφιλείς στις μέρες μας φιλοπαλαιστινιακές δεήσεις και να αντιτάξεις την καλή, φιλάνθρωπη ηθική σου στην κακή ηθική του πολιτικού που, καθώς ο πόλεμος μαίνεται, ενδιαφέρεται μόνο για στρατηγικές συμμαχίες. Σε γλιτώνει επίσης η στάση του θιγμένου από τον κόπο να αντιπολιτευθείς την κυβέρνηση εκεί όπου έχει σημασία να την αντιπολιτευθείς: στην αναποτελεσματικότητα, στη στασιμότητα, στην παλαιοκομματική και αντιμεταρρυθμιστική συμπεριφορά της. Ειρωνική είναι, δε, η παρατήρηση της Κουμουνδούρου πως η αμφισβήτηση του πατριωτισμού των δημοκρατικών κομμάτων εκ μέρους του υπουργού Δικαιοσύνης είναι ένας τρόπος να καλύψει τα σκάνδαλα της Ν.Δ. Μα γιατί να καλύψει ο Γιώργος Φλωρίδης τα σκάνδαλα της παράταξής του όταν το κάνει τόσο πρόθυμα η αντιπολίτευση, ασχολούμενη μαζί του;
