Την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές, η περιπέτεια του κρουαζιερόπλοιου «Crown Iris» με τους Ισραηλινούς τουρίστες στο Αιγαίο συνεχιζόταν, με το σκηνικό σε κάθε λιμάνι προορισμού του να στήνεται το ίδιο, αρχής γενομένης από τη Σύρο. Μια μερίδα κατοίκων σπεύδουν στην προκυμαία με σκοπό να εμποδίσουν την αποβίβαση των Εβραίων επιβατών. Τους θεωρούν αν όχι φυσικούς αυτουργούς που μας κουβαλήθηκαν στα νησιά για διακοπές ώστε να επιστρέψουν ξεκούραστοι για να σφάξουν Παλαιστινίους, συλλήβδην συνενόχους του «κράτους δολοφόνου» –η θεωρία της συλλογικής ευθύνης– όπως αποκαλούν το Ισραήλ. Τους είναι αδιάφορο εάν στο πλοίο επιβαίνουν άνθρωποι που μπορεί να εναντιώνονται στον πόλεμο και με την επιστροφή τους στην πατρίδα να συνταχθούν με εκείνους που διαδηλώνουν συχνά κατά της συνέχισης του πολέμου από τον Νετανιάχου. Τους αρκεί, φαίνεται, ότι είναι Εβραίοι και ως εκ τούτου «συνεργοί στο έγκλημα».
Οσοι διαβάζουν Ιστορία δεν μπορεί παρά να τους ήρθε στο νου μια άλλη υπόθεση με ανεπιθύμητους Εβραίους να περιφέρονται πάνω σε πλοίο στον ωκεανό γιατί δεν τους ήθελε κανείς. Για όσους την αγνοούν, ας ρίξουν μια ματιά στο βιβλίο «Αιρετικοί» του διάσημου Κουβανού συγγραφέα Λεονάρντο Παδούρα ή ας δουν τη σχετική ταινία. Εν ολίγοις, το 1939, χίλιοι Εβραίοι της Γερμανίας, διαισθανόμενοι αυτό που θα ακολουθήσει, επιβιβάστηκαν στο Αμβούργο στο επιβατηγό πλοίο «Σεν Λούις» με προορισμό την Αβάνα, όπου με τη μεσολάβηση οργανώσεών τους του εξωτερικού είχε συμφωνηθεί με την κουβανική κυβέρνηση η εγκατάστασή τους στη νησί. Φτάνοντας το πλοίο στο λιμάνι της Αβάνας, οι αρχές δεν επέτρεψαν την αποβίβαση των Εβραίων. Το πλοίο αναχώρησε για τις ΗΠΑ και τον Καναδά, όπου όμως και εκεί δεν τους δέχθηκαν, υπό την πίεση ισχυρών αντισημιτικών κύκλων και έτσι το «Σεν Λούις», έπειτα από περιπλάνηση στον Ατλαντικό, επέστρεψε στην Ευρώπη. Ενώπιον του κινδύνου να πεθάνουν εν πλω, επετράπη η αποβίβασή τους τελικά σε Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο και Ολλανδία, για να καταλήξουν πολλοί εξ αυτών στα ναζιστικά κρεματόρια όταν σύντομα ο Χίτλερ κατέλαβε τις χώρες αυτές, πλην της Αγγλίας.
Εν προκειμένω, μπορεί οι ακτιβιστές των λιμανιών και των ορέων –μην ξεχνάμε και τους «καπεταναίους της ξηράς», που προτρέπουν τους ξενοδόχους στα Ζαγοροχώρια και στα Τζουμέρκα να μην ανοίγουν τις πόρτες στους «δολοφόνους»– να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι ξεσηκώνονται για να σταματήσει η σφαγή των Παλαιστινίων. Θα ήταν, ίσως, περισσότερο πιστευτοί αν ύψωναν και μια φωνή διαμαρτυρίας, για μια άλλη σφαγή που διαπράττεται στα σύνορά μας. Δεκατρείς χιλιάδες άμαχοι έχουν σκοτωθεί σε ρωσικούς βομβαρδισμούς έως τώρα στην Ουκρανία και ο μακάβριος κατάλογος μεγαλώνει καθημερινά –ενώ υποδομές της χώρας κατεδαφίζονται από τους– αλλά γι’ αυτούς δεν μιλάει κανείς. Φαίνεται ότι υπάρχουν «κακές» και «καλές» βόμβες.
