Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης είχε εν μέρει δίκιο όταν ισχυρίστηκε πως οι διαδηλώσεις εναντίον του Ισραήλ στην Ελλάδα ωφελούν την Τουρκία. Καθώς το Ισραήλ και η Τουρκία εξελίσσονται στους δύο βασικούς πολιτικούς και στρατιωτικούς πόλους στην περιοχή μας, η Ελλάδα αναγκαστικά δένεται ολοένα περισσότερο με το Ισραήλ, ενισχύοντας δεσμούς που απέκτησαν συγκεκριμένη μορφή επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, οι όποιες ακραίες ή μη εκδηλώσεις εναντίον του Ισραήλ στην Ελλάδα ενισχύουν την Τουρκία λιγότερο απ’ ό,τι η αδιάκοπη σφαγή αμάχων Παλαιστινίων από τον ισραηλινό στρατό, απ’ ό,τι η δηλωμένη πολιτική ακραίων μελών της ισραηλινής κυβέρνησης να εκδιώξουν τους Παλαιστινίους από τη Γάζα και τη Δυτική Οχθη.
Δεν χρειάζεται να συντάσσεται κανείς με τις ακρότητες κάποιων πάντα πρόθυμων ομάδων στην Ελλάδα να κάνουν επίδειξη της επιλεκτικής οργής και του «ηθικού πλεονεκτήματός» τους. Ούτε μπορούμε να αγνοούμε τις ευθύνες της Χαμάς και του Ιράν. Απαιτείται, όμως, ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην κυβέρνηση του Ισραήλ πως αυτή έχει επιλέξει να μην είναι πια τίποτα «κανονικό» στην πολιτική της και στις σχέσεις της με άλλους. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να δείξει πως μπορεί να αναγνωρίζει το δικαίωμα ενός λαού να πολεμάει για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, αλλά και πως ούτε σύμμαχοι μπορούν να συναινούν στην εξόντωση άλλου λαού. Ουδείς δικαιούται να επιβάλλει συλλογική ευθύνη για τις πράξεις κυβερνήσεων, καθώς γνωρίζουμε πως πάντα (και ειδικά στο Ισραήλ) υπάρχουν γενναίοι πολίτες που εκφράζουν ζωηρά τις διαφωνίες τους με την κυβερνητική πολιτική. Ούτε, όμως, είναι εύκολο να κάνουμε πως δεν μας ενδιαφέρει ό,τι συμβαίνει στη Γάζα και, ολοένα περισσότερο, στη Δυτική Οχθη.
Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ανάγκη από μια ισχυρή σχέση με το Ισραήλ – όπως και το Ισραήλ με αυτές, εξάλλου. Οι σχέσεις, όμως, εξαρτώνται όχι μόνον από τη θέληση και τις στρατηγικές των κυβερνήσεων, αλλά κυρίως από τη φιλία και την κατανόηση μεταξύ πολιτών. Και εάν η ελληνική κυβέρνηση παραμείνει «σιωπηλός αιχμάλωτος» της πολιτικής αυτής της ισραηλινής κυβέρνησης, θα υπονομεύεται συνεχώς η βαθύτερη σχέση που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των δύο λαών. Προς όφελος μόνον των εχθρών τους.
