Αν το ζητούμενο είναι η ενότητα της Νέας Δημοκρατίας, η συσπείρωση των ψηφοφόρων και η ενίσχυση του κόμματος ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών, όποτε κι αν διεξαχθούν αυτές, η πρόσφατη κριτική του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Κώστα Καραμανλή δεν βοηθάει. Από τη στιγμή που ο τελευταίος δεν έχει δημιουργήσει ουσιαστικά προβλήματα, η ένταση απλά δυσχεραίνει την επίτευξη των παραπάνω στόχων.
Με τα ποσοστά της Ν.Δ. να υποχωρούν, ο πρωθυπουργός δεν έχει την πολυτέλεια δημιουργίας νέων εστιών τριβής. Δεν μπορεί να βρίσκεται σε μετωπική σύγκρουση και με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς της παράταξης.
Στην περίπτωση, δε, του Κώστα Καραμανλή, δεν πρόκειται για έναν πολιτικό με περιορισμένη απήχηση, ο οποίος βρίσκεται στο άκρο του ιδεολογικού φάσματος και η αναρρίχησή του στην εξουσία έγινε με οριακά ποσοστά. Αντιθέτως, είναι αυτός που εισήγαγε το αφήγημα του «μεσαίου χώρου», εξασφαλίζοντας τεράστιο αριθμό ψήφων, τον μεγαλύτερο των τελευταίων δεκαετιών.
Ταυτόχρονα, και παρά την επιρροή που εξακολουθεί να έχει στους κόλπους της Ν.Δ., δεν έχει δείξει με τη συμπεριφορά του ότι είναι στις προθέσεις του η δημιουργία προβλημάτων στο κόμμα το οποίο, όπως ο ίδιος δηλώνει, είναι το σπίτι του. Αρα, ποιον στρατηγικό στόχο υπηρετεί η επίθεση του πρωθυπουργού; Να προσελκύσει πασοκογενείς δυνάμεις; Μα όσες έτειναν ευήκοα ώτα σε αυτό το κάλεσμα κατά το παρελθόν, έχουν ήδη «συστρατευθεί». Αλλοι δεν θα πάνε.
Το μόνο που επιτυγχάνει η κριτική στον πρώην πρωθυπουργό είναι να προκαλεί εσωτερικές αναταράξεις, χωρίς προ- οπτική αποκόμισης κερδών από αλλού.
Το μόνο που επιτυγχάνει η κριτική στον πρώην πρωθυπουργό είναι να προκαλεί εσωτερικές αναταράξεις, χωρίς προοπτική αποκόμισης κερδών από αλλού.
Είναι σαφές ότι η υπόθεση των υποκλοπών και πτυχές της διαχείρισης των ελληνοτουρκικών έχουν ενοχλήσει τον Καραμανλή. Ωστόσο, δεν έχει εξωθήσει τα πράγματα στα άκρα. Παρά τις όποιες διαφωνίες, που είναι υπαρκτές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ωφελείται από την αναζήτηση κοινού τόπου και την υποβάθμιση των όποιων διαφορών.
Αυτό, φυσικά, στη βάση ότι κανείς δεν αμφισβητεί τον πατριωτισμό κανενός, κάτι που όταν υπονοείται –ενίοτε λέγεται και ευθέως, αλλά πάντως όχι από τον Καραμανλή– είναι απαράδεκτο.
Από την άλλη, όπως οι πρώην πρωθυπουργοί έχουν δικαίωμα στην άσκηση κριτικής, και ιδιαίτερα στα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα, έτσι και ο νυν πρωθυπουργός δικαιούται να επικρίνει συγκεκριμένες πολιτικές του παρελθόντος και επιλογές προκατόχων του. Ταυτόχρονα, όμως, δεν έχει κανέναν λόγο να γκρεμίσει τις γέφυρες με τον Καραμανλή και να διαταράξει τη σχέση με το σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων που συντάσσεται με τον πρώην πρωθυπουργό. Εκτός αν έχει επιλέξει να ηγηθεί ενός καθαρά δικού του κόμματος, το οποίο όμως, αναπόφευκτα, θα είναι μικρότερο.
