Για όσους γνωρίζουν το περιαστικό δάσος γύρω από του Ζωγράφου και την Καισαριανή, η πρόσφατη πυρκαγιά ήταν ένα γεγονός που απλώς είχε καθυστερήσει να συμβεί. Το δάσος στην Πολυτεχνειούπολη και Πανεπιστημιούπολη, με ευθύνη των διοικήσεων και των όμορων δήμων, έθετε σταθερά και διαχρονικά έναν σοβαρό κίνδυνο για τους περιοίκους και για τον πράσινο πνεύμονα, τα πουλιά, τα ζώα. Αργά ή γρήγορα το κακό θα συνέβαινε. Ευτυχώς η αντίδραση ήταν άμεση και αποτελεσματική, ίσως λόγω του πανικού στη σκέψη και μόνο ότι η απώλεια ελέγχου της φωτιάς θα έθετε σε κίνδυνο χιλιάδες πολίτες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγινε ζημιά. Κάθε ζημιά και βλάβη στο αστικό οικοσύστημα αθροίζεται σε μια σταδιακή και σταθερή διολίσθηση προς ένα χειρότερο περιβάλλον.
Αυτό που σε άλλες πρωτεύουσες θα ήταν κόσμημα, θα ήταν χώρος αναψυχής που θα θεράπευε κάθε βάσανο της πόλης, είναι στην Αθήνα ένα δάσος που ζει από τύχη. Είχα υπάρξει μάρτυρας για λίγα λεπτά της πρόσφατης αποψίλωσης σε ένα τμήμα του δάσους στον Δήμο Ζωγράφου. Ενας μόνος εργάτης σε εκείνο το σημείο είχε αναλάβει να κόψει τα ξερά χόρτα, αφήνοντας φυσικά ένα σημαντικό ποσοστό εν δυνάμει καύσιμης ύλης. Από πάνω 2-3 θεόξερα πεύκα, χωρίς ίχνος πράσινης βελόνας, είχαν μείνει να μας θυμίζουν το πόσο λάθος κάνουμε τα πράγματα σε αυτή τη χώρα. Χωρίς συναίσθηση ευθύνης. Χωρίς μυαλό.
Πέρυσι, η φωτιά μας είχε όλους σοκάρει, καθώς είχε φτάσει έως το Ανω Χαλάνδρι. Φέτος, στα όρια του Ζωγράφου. Θα εξοικειωθούμε δηλαδή στην ιδέα των αστικών πυρκαγιών; Τόσο αναποτελεσματικοί και κοντόφθαλμοι είμαστε; Θα μου πείτε, εδώ υπάρχουν οι ιστορικοί λόφοι της Αθήνας με τεράστια θέματα συντήρησης του πρασίνου, πώς θα ασχοληθούμε με τα βουνά της Αττικής, με τον Υμηττό που φτάνει ώς τις πυκνοκατοικημένες αστικές συνοικίες; Υπάρχουν τόσοι εθελοντές και τόσοι παθιασμένοι πολίτες που είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για τα αυτονόητα, που στη δική μας χώρα είναι δύσκολα και βραδυκίνητα. Ας δούμε πώς συντηρούνται περιαστικά δάση σε άλλες χώρες που έχουν θέσει σωστά τις προτεραιότητες.
Η ένταση της κλιματικής κρί-σης στην Αθήνα μάς δείχνει χρόνο με τον χρόνο ότι έχουμε καθυστερήσει πάρα πολύ να καταλάβουμε προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η πόλη. Η προστασία της φυσικής ζωής, του φυσικού πλούτου και της φυσικής ισορροπίας θα έπρεπε να είναι η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα σ’ αυτή τη βαριά άρρωστη πρωτεύουσα. Ολα τα άλλα ακολουθούν.
