Τις δύσκολες ημέρες του καύσωνα καταλάβαμε για μια ακόμη φορά πόσο λάθος έχουν σχεδιαστεί τα κτίρια, ο δημόσιος χώρος και η διασπορά της χλωρίδας μέσα στην Αθήνα. Σε κάθε βήμα παρατηρώ πόσες μικρές, απλές κινήσεις αρκούν για να βελτιωθεί το μικροκλίμα, αλλά φυσικά απαιτούνται παρεμβάσεις ευρείας κλίμακας και αλλαγή πορείας. Στις μεγάλες ζέστες καταλαβαίνουμε ότι ζούμε φυλακισμένοι σε μια πόλη που ζεματάει. Και φαντάζομαι την Αθήνα με δραστικό περιορισμό των λεγόμενων θερμικών νησίδων που πυρώνουν όλη μέρα. Δεν είναι μόνο οι λαμαρίνες των αυτοκινήτων, δεν είναι μόνο τα λίγα πάρκα ανάμεσα στα πυκνά οικοδομικά τετράγωνα, δεν είναι μόνο τα εκατομμύρια κλιματιστικά που εκπέμπουν θερμό αέρα, είναι και τα ατελείωτα χιλιόμετρα από τσιμεντένιες ταράτσες που συσσωρεύουν θερμότητα.
Μια λύση θα ήταν να επιλυθεί το θέμα της κάλυψης των πολυκατοικιών και των κτιρίων γραφείων είτε με πράσινες στέγες είτε με κεραμίδια ή άλλα μονωτικά υλικά. Θα άλλαζε το κλίμα, θα άλλαζε η εμφάνιση της πόλης. Η θέα της Αθήνας από ψηλά δεν ευχαριστεί κανέναν και πλέον τα ατελείωτα χιλιόμετρα τσιμέντου σε δρόμους – χαράδρες και σε ταράτσες – τηγάνια είναι επιβλαβή για τη δημόσια υγεία. Η ιδέα της πράσινης στέγης είναι φυσικά θελκτική και εφαρμόζεται διεθνώς. Στην Ελλάδα είναι προϋπόθεση για να πληρούνται κάποια κριτήρια στις νέες κατασκευές, αλλά ποιος ελέγχει τη συντήρηση μιας πράσινης στέγης; Ας δούμε τι απέγιναν και τι εμφάνιση έχουν σήμερα κάποιες πολυδιαφημισμένες στο παρελθόν πράσινες στέγες. Τα κεραμίδια στις στέγες, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε άλλες γειτονικές χώρες, πολεμήθηκαν επί σειρά δεκαετιών από το αρχιτεκτονικό κατεστημένο. Σήμερα, θα έπρεπε να αναθεωρήσουν. Και ενώ υπάρχει ευρεία χρήση κεραμοσκεπών σε πολλά προάστια και φυσικά σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, στις συνοικίες της Αθήνας απουσιάζουν. Χτίζονται ψηλές πολυκατοικίες σε κάθε γειτονιά, ακόμη και σε μικροσκοπικά οικόπεδα, με ταράτσες αποθετήρια για ηλιακούς συλλέκτες. Η πόλη χτίζεται με αποκρουστικό τρόπο. Πώς θα είναι αυτοί οι δρόμοι της Αθήνας σε 10-20 χρόνια;
Η επικάλυψη των τσιμεντένιων ταρατσών με σκεπές ή με πραγματικούς κήπους (και όχι στα χαρτιά) θα έδινε δουλειά σε πολλούς επαγγελματίες. Κλάδοι ολόκληροι της οικονομίας θα ωφελούνταν και η Αθήνα θα μπορούσε να προτείνει κάτι διεθνώς ως πρωτοβουλία για τον περιορισμό της θερμικής καταπόνησης. Είναι αδιανόητο να χειροτερεύει κάθε χρόνο η ποιότητα ζωής και να παρακολουθούμε μοιρολατρικά τη βύθιση της πρωτεύουσας σε μια αβίωτη κατάσταση. Τι άλλο πρέπει να γίνει άραγε για να αλλάξει ρότα αυτή η πόλη;
