Οι τρεις και κάτι δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει από το «βρώμικο ’89» και την πολιτικά πολωμένη τριετία της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είναι χρονικά πιο μακριά από το 2050. Ισως αυτός να είναι ο λόγος που όλη αυτή η συζήτηση που έχει προκληθεί περί την υποτιθέμενη ατμόσφαιρα «ανοίκειων» χαρακτηρισμών ανάμεσα στους νυν πολιτικούς αρχηγούς δεν προκαλεί την αυτονόητη απορία: Αν σήμερα υπάρχει ατμόσφαιρα τοξική, το 1990, όταν ένας πρώην πρωθυπουργός παραπεμπόταν με δικαστήριο, με πρώην υπουργούς να εκπνέουν στην αίθουσα, τι ήταν;
Η παράθεση γίνεται, φυσικά, καθ’ υπερβολήν. Αλλά για μια χώρα που έχει περάσει αυτά που έχει περάσει η Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια, είναι απαραίτητο τουλάχιστον οι πολιτικές δυνάμεις να μπορούν να συνομιλούν μεταξύ τους. Η Ν.Δ. κυβερνάει έξι γεμάτα χρόνια και διανύει πλέον το έβδομο. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στη δεύτερη θέση, αλλά αγκομαχά να αποκτήσει την περίφημη «κυβερνησιμότητα». Ο ΣΥΡΙΖΑ επί του πρακτέου δεν υφίσταται ως σοβαρός εταίρος για κανέναν και η συζήτηση για το περιβόητο «κόμμα Τσίπρα» είναι προς το παρόν θεωρητική.
Αν εξαιρεθούν οι δυνάμεις στα δεξιά της Ν.Δ. και το ΚΚΕ (και αυτές παίζεται), σχεδόν όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις συμφωνούν ως προς τις βασικές στρατηγικές επιλογές και την κατεύθυνση της χώρας. Ως εκ τούτου, κάθε φορά που προκύπτει κάποια διαφωνία, για οποιοδήποτε θέμα, όσες δυσκολίες και αν υποκρύπτει, όσες τριβές και αν προκαλεί, αποτελεί πραγματικά άξιον απορίας γιατί οι πολιτικοί αρχηγοί πρέπει να υποδύονται τους ορκισμένους εχθρούς.
Οι επόμενες εκλογές είναι προγραμματισμένες να διεξαχθούν σε δύο χρόνια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως απέδειξε και το 2023, θεωρεί τις πρόωρες εκλογές ύστατη λύση ή και καθόλου λύση. Δεδομένου ότι το σύστημα στην Ελλάδα είναι αυστηρά πρωθυπουργοκεντρικό, η προκήρυξη εκλογών επαφίεται 100% στο Μέγαρο Μαξίμου, εκτός αν προτρέξουν άλλοι λόγοι που, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, δεν είναι ορατοί. Εκτός αν η εσωκομματική κατάσταση στη Ν.Δ. εκτροχιαστεί σε τέτοιο βαθμό, οπότε η συζήτηση θα πάει κάπου αλλού.
Υπό αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, τα κόμματα μάλλον πρέπει να αρχίσουν στα εσωτερικά τους ασκήσεις για το πώς θα συνεργαστούν προκειμένου να συγκροτήσουν κυβέρνηση συνεργασίας. Συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, έχει συμβεί και εδώ. Μπορεί και να συμβεί ξανά. Με ασκήσεις πόλωσης παλαιάς κοπής και «μετωπικές» στα πάνελ και στα κοινωνικά δίκτυα, δεν επέστρεψε ποτέ και κανένας ψηφοφόρος…
