Οι νεότερες γενιές αγνοούν παντελώς το πολιτικό κλίμα που επικρατούσε καθ’ όλη τη δεκαετία του 1980 και τα απόνερά του έφτασαν μέχρι το τέλος του 1993. Ας μου επιτρέψει ο πρωθυπουργός να πω ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι ένα παιδικό πάρτι μπροστά στον διχασμό και στο μίσος που υπήρχε εκείνα τα χρόνια. Τότε που η Ελλάδα ήταν χωρισμένη σε μπλε και πράσινα καφενεία. Φίλοι και γείτονες δεν μπορούσαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Στη μικροκλίμακα μιας οικογενειακής συνάντησης έμπαινε ο όρος: δεν θα συζητήσουμε πολιτικά.
Εκείνες τις πραγματικά ταραγμένες ημέρες, οι ομαδικές συμπλοκές κατά τη διάρκεια των νυκτερινών αφισοκολλήσεων ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο, μόνο που μερικές φορές έβγαιναν και πιστόλια. Μια που το έφερε η κουβέντα –πρέπει να ήταν το 1983– στην Καλαμάτα η συμπλοκή μεταξύ των γαλάζιων ρέιντζερς και των πρασινοφρουρών πήρε τέτοια έκταση, ώστε έπεσαν και μερικοί πυροβολισμοί, ευτυχώς χωρίς θύματα. Τότε ο Ευ. Αβέρωφ για να ανασυγκροτήσει την καταρρέουσα, μετά τις εκλογές του 1981, Νέα Δημοκρατία έκτισε ένα σκληρό δεξιό προφίλ –απαραίτητο για να πετύχει τον στόχο του– επάνω στο οποίο οργανώθηκε η νεολαία του κόμματος. Από την άλλη πλευρά υπήρχε το κυβερνών ΠΑΣΟΚ που σταδιακά άλωνε όλον τον κρατικό μηχανισμό. Αν αυτό το πολωμένο κλίμα υπήρχε μέσα στην κοινωνία, στην κορυφή της υπήρχε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος αποκάλεσε «εφιάλτη» τον νέο αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Και όταν ο πατριάρχης δίνει τον τόνο, τον ακολουθεί όλο το σύστημα που ελέγχει. Να ενημερώσω τον νεαρό σε ηλικία αναγνώστη πως στη δεκαετία του 1980 οι εφημερίδες είχαν ημερήσια κυκλοφορία εκατοντάδων χιλιάδων φύλλων. Να τον ενημερώσω επίσης πως το φύλλο της εφημερίδας «Αυριανή», λίγο πριν από τις εθνικές εκλογές του Ιουνίου 1985, με τη γνωστή φωτογραφία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έκανε τρεις εκδόσεις των 200.000 φύλλων εκάστη.
Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1980 και μέχρι το τέλος του 1993, στις συμπλοκές μεταξύ γαλάζιων ρέιντζερς και πρασινοφρουρών μερικές φορές έβγαιναν και πιστόλια.
Λίγο αργότερα, σχεδόν όλες οι εφημερίδες είχαν στραφεί κατά του Ανδρέα Παπανδρέου λόγω της ανάμειξής του στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Πρωτοφανές υβρεολόγιο ακόμη και από παραδοσιακούς υποστηρικτές του. Οταν ηττήθηκε στις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, το κλίμα αντί να εκτονωθεί, οξύνθηκε και άλλο διότι υπήρξε η παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο. Για τις πολιτικές συνέπειες αυτής της παραπομπής και τις ευθύνες της Αριστεράς, σε προσεχές άρθρο μου. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση της παρατεταμένης πόλωσης και με δεδομένη την οριακή πλειοψηφία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, βρεθήκαμε μπροστά σε φαινόμενα κοινωνικής βίας όταν αφιονισμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες κατέβαζαν διακόπτες και προπηλάκιζαν, έργω, αντιφρονούντες συναδέλφους τους. Να μην παραλείψω να αναφέρω και τον φόνο του καθηγητή Τεμπονέρα από στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας σε συμπλοκή που έγινε σε, υπό κατάληψη, σχολείο στην Πάτρα.
Για την «τοξικότητα» του σήμερα θα αναφερθώ στο αυριανό άρθρο, αν βεβαίως όλα έχουν κυλήσει ομαλά στη Ρόδο.
