Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, με αυτά τα τόσο εξαντλητικά καλοκαίρια, ξεχνάμε τα βασικά. Σε όσες παραλίες υπάρχουν αρμυρίκια βλέπουμε τον φυσικό τρόπο σκίασης, αλλά και μια θαυμαστή οικονομία του ελληνικού τοπίου. Το αρμυρίκι ως δέντρο, το αρμυρίκι ως οικολογική επιλογή, το αρμυρίκι ως αισθητική αξία, θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα για το ελληνικό καλοκαίρι.
Προφανώς κρίνεται ως μια επιλογή ταπεινή. Οι παραλίες με τον χυδαίο εξοπλισμό, όπου βλέπει κανείς βαριές κατασκευές, με κανονική επίπλωση πάνω στην άμμο, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να γίνει για τη δυσφήμηση της Ελλάδας ή για την προσέλκυση ενός κοινού που είτε βρίσκεται εδώ είτε οπουδήποτε αλλού, είναι ένα και το αυτό.
Οπου είδα αρμυρίκια σε παραλίες, ο κόσμος το απολαμβάνει. Αναζητεί τη φυσική σκιά τους και ίσως, δίχως να το καταλαβαίνει, αντιλαμβάνεται την ποιοτική διαφορά. Η Ελλάδα θα έπρεπε να κάνει το παν για να προβάλει τη φύση της και να καλλιεργήσει αυτήν την αξία πρώτα από όλα στον δικό της πληθυσμό, στους Ελληνες πολίτες. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε εθιστεί σε μια ευκολία που είναι αυτοκαταστροφική και βραχυπρόθεσμης ανταπόδοσης.
Η αστικοποίηση των παραλιών, η επέκταση δηλαδή μιας αντίληψης πακεταρισμένης ζωής στη φυσική ακτογραμμή, πρέπει να έχει κανόνες και περιορισμούς. Θεωρώ πως μια πραγματικά και επί της ουσίας πολιτισμένη χώρα θα κοιτούσε τις πρώτες ύλες της, και εν προκειμένω τη φυσική χλωρίδα, το αρχέγονο τοπίο, την απλότητα στο μεγαλείο της. Αυτό είναι η Ελλάδα και μόνο έτσι μπορεί να είναι ανταγωνιστική.
Γι’ αυτό σκεφτόμουν τα τόσο χρήσιμα και περιφρονημένα αρμυρίκια. Θα μπορούσαν να φυτευθούν σε πάμπολλες παραλίες, δεν ζητούν πολλά. Θα μπορούσαν να διαφημιστούν, να αποκτήσουν πρόσωπο στο ελληνικό καλοκαίρι. Να γίνουν μέρος μιας νέας αφετηρίας. Ετσι όπως οδηγείται η κατάχρηση του δικαιώματος εκμετάλλευσης των ακτογραμμών, το ελληνικό καλοκαίρι θα χάνει στον ανταγωνισμό. Ανέσεις χρειάζονται, αλλά προέχει το μέτρο, η ηπιότητα, η αρμονία. Αυτό είναι η Ελλάδα.
Αν δει βεβαίως κανείς ποιες αξίες προβάλλονται κατά κόρον από τα τηλεοπτικά κανάλια και ποια πρότυπα ζωής κρίνονται άξια παρατήρησης και σχολιασμού, δεν είναι να απορεί με την έκταση που έχει πάρει ο εκχυδαϊσμός του ελληνικού καλοκαιριού. Οσα συμβολίζει ένα ταπεινό αρμυρίκι είναι απλώς εκτός τόπου και χρόνου σύμφωνα με την κλίμακα αξιών που προωθούνται στη χώρα μας. Μήπως να το ξανασκεφτούμε;
