Δεν είναι μόνο, δυστυχώς, ότι παράγουμε περισσότερη τοξικότητα από όση μπορούμε να «διαχειριστούμε». Είναι ότι, όπως όλες οι ενδείξεις μαρτυρούν, φαίνεται να έχουμε εθιστεί σε αυτήν. Και ο εθισμός μας αυτός διαμορφώνει καθημερινά ένα ομιχλώδες περιβάλλον, εντός του οποίου κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τα προβλήματα που υπάρχουν.
Παράδειγμα πρώτο: Κοιτούσα τις προάλλες φωτογραφία που ανέβηκε από συμπολίτη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με λεζάντα «Μια ράμπα είναι πολύ ακριβή να φανταστώ;», στην οποία φαινόταν τουρίστας με κινητικά προβλήματα σε αναπηρικό αμαξίδιο να προσπαθεί να παρακολουθήσει την αλλαγή φρουράς των ευζώνων στον Αγνωστο Στρατιώτη. Πιθανότατα να μην τα κατάφερε: Πολλοί άλλοι τουρίστες έβλεπαν όρθιοι το εν εξελίξει δρώμενο κοντά στο μνημείο, σε αντίθεση με εκείνον που ήταν αναγκασμένος να βρίσκεται πίσω τους, απομονωμένος μακριά στο πεζοδρόμιο. Δύο πλατιά σκαλοπάτια, που απλώνονται από άκρη σε άκρη, ορθώνονταν ως εμπόδιο, καθιστώντας απαγορευτική για εκείνον την αυτονόητη για πολλούς πρόσβαση στο περίφημο πλάτωμα με τα περιστέρια. Ευθύνη του δήμου; Αδιαφορία αρμοδίων του Κοινοβουλίου, το κτίριο του οποίου στέκεται επιβλητικά λίγα μέτρα από εκεί;
Παράδειγμα δεύτερο: Ηταν μόλις πριν από λίγα χρόνια όταν κάποιοι επέδειξαν ενδιαφέρον ώστε ορισμένοι χώροι του προαναφερθέντος κτιρίου να είναι προσβάσιμοι σε επισκέπτες με κινητική αναπηρία. Σε εξωτερικές εισόδους κατασκευάστηκαν μπάρες, ένας ειδικός ανελκυστήρας διαμορφώθηκε για τη μετακίνηση στους πάνω ορόφους, σε ορισμένες τουαλέτες έγιναν κάποιες παρεμβάσεις. Αλλά ώς εκεί. Ουδείς εκ των «αρμοδίων» φρόντισε για λόγους συμβολικούς και ουσιαστικούς να διαμορφωθεί τουλάχιστον ένα έδρανο στην αίθουσα της Ολομέλειας κατάλληλο για όποιον πολίτη που εξαιτίας σωματικής αναπηρίας είναι αναγκασμένος να κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο και θελήσει να διεκδικήσει την ιδιότητα του μέλους της εθνικής αντιπροσωπείας.
Ούτε στη μία περίπτωση ούτε και στην άλλη είναι αιτία η έλλειψη κονδυλίων. Είναι η προκλητικά οδυνηρή απουσία επίγνωσης και ενσυναίσθησης.
Παραδείγματα; Πολλά. Μέσα μαζικής μεταφοράς, σχολεία, εμπορικά καταστήματα, κατειλημμένα από τραπεζοκαθίσματα πεζοδρόμια και τόσα άλλα ζητούμενα, ενώ θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Ας μη βιαστούμε, όμως, να επιρρίψουμε ευθύνες μόνο στους κάθε λογής «αρμοδίους». Αν κοιτάξουμε πιο προσεκτικά μέσα στην «ομίχλη», θα δούμε ότι βλέπουμε στον καθρέφτη μας. Διότι εμείς δεν είμαστε που τους επιλέγουμε με την ψήφο, την αποχή ή την ανοχή μας; Εμείς δεν πορευόμαστε στην καθημερινότητά μας δίχως να μεριμνούμε για τις ανάγκες του «άλλου», ακόμα και σταθμεύοντας το όχημά μας σε χώρους που διαμορφώθηκαν για τη διευκόλυνση ατόμων με αναπηρίες;
