Η αμηχανία που κατέλαβε το Δημοκρατικό Κόμμα απ’ όταν ο 33χρoνος Ζοράν Μαμντάνι κέρδισε το χρίσμα του κόμματος για να διεκδικήσει τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, τον ερχόμενο Νοέμβριο, υπογραμμίζει τα διλήμματα που προκύπτουν στη δημοκρατία όποτε νέο ρεύμα διαταράσσει τα λιμνάζοντα ύδατα του κατεστημένου. Ο Μαμντάνι ήταν, έως πρόσφατα, άσημο μέλος της πολιτειακής Βουλής, σήμερα είναι πιθανό να εκλεγεί δήμαρχος της μεγαλύτερης πόλης των ΗΠΑ. Δηλώνει «σοσιαλδημοκράτης», δίνοντας λαβή στον Ντόναλντ Τραμπ να τον αποκαλεί «κομμουνιστή». Μητέρα του είναι η γνωστή σκηνοθέτις Μίρα Ναΐρ και πατέρας του ο ανθρωπολόγος Μαχμούντ Μαμντάνι, καθηγητής στο Columbia, οι οποίοι γεννήθηκαν στην Ινδία αλλά γνωρίστηκαν στην Ουγκάντα. Η επιτυχημένη εκστρατεία του Μαμντάνι για το χρίσμα βασίστηκε στις προτάσεις του για κοινωνικές παροχές (στη στέγαση, στις μεταφορές, στη σίτιση κ.ά.). Πιθανώς να έπαιξε ρόλο και ότι από φοιτητής ασχολείται με την εκστρατεία για κυρώσεις εναντίον του Ισραήλ. Με άλλα λόγια, εκφράζει το όνειρο των προοδευτικών του Δημοκρατικού Κόμματος και τον εφιάλτη της «παλιάς φρουράς». Ο Μαμντάνι καλείται να κερδίσει και το κόμμα του και να δείξει σε όλη τη χώρα πως υπάρχει εναλλακτική στο μοντέλο που εκπροσωπεί ο Τραμπ – αυτό του αχαλίνωτου καπιταλισμού σε υπηρεσία ισχυρών συμφερόντων.
Οι έως τώρα προσπάθειες του Μαμντάνι να κερδίσει την έγκριση της πολιτικής και οικονομικής ελίτ των Δημοκρατικών δεν έχουν αποδώσει. Αρκετοί χρηματοδότες του κόμματος μαζεύουν χρήματα για να στηρίξουν άλλους υποψηφίους. Η «παλιά φρουρά» φοβάται πως η πολιτική του Μαμντάνι μπορεί να αποξενώσει πολλούς ψηφοφόρους και να αποτελέσει εύκολο στόχο για τον Τραμπ, ο οποίος ήδη παρουσιάζει τους Δημοκρατικούς ως ακραίους και «μη Αμερικανούς». Τέτοια αντιπαράθεση μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στις εκλογές για τη Βουλή και τη Γερουσία τον Νοέμβριο του 2026. Υπάρχει ο φόβος πως μια ριζοσπαστική πολιτική του δημάρχου της Νέας Υόρκης και η εκμετάλλευσή της από τον Τραμπ θα αποξενώσουν κεντρώους ψηφοφόρους. Από την άλλη, όμως, ο Μαμντάνι έδειξε πως η πολιτική μπορεί να ελκύει νέους ψηφοφόρους όταν το προτεινόμενο πρόγραμμα αφορά τους πολλούς, όταν ο υποψήφιος είναι χαρισματικός και προσιτός, όταν χρησιμοποιούνται νέα μέσα επικοινωνίας.
Είναι δύσκολο να υπολογίσει κανείς σήμερα εάν το μεγαλύτερο ρίσκο είναι να αποξενωθούν «παλιοί» ψηφοφόροι ή να χαθούν νέοι πριν εμφανιστούν. Η χαμηλή συμμετοχή των νέων σε εκλογές παντού, πάντως, είναι σοβαρή απειλή για την πολιτική και την κοινωνία. Το παλιό μοντέλο πολιτικής δεν αρκεί και το νέο φοβίζει. Οι Δημοκρατικοί έχουν την ευθύνη να επιτύχουν μια σύνθεση, να μάθουν από την επιτυχία του Μαμντάνι, να έρθουν σε γόνιμη συζήτηση με αυτόν, ώστε να παρουσιάσουν πραγματική εναλλακτική εναντίον της πολιτικής του Τραμπ. Αυτό απαιτεί ενότητα αλλά και ένα μήνυμα που συνδυάζει το νέο ρεύμα με την εκτίμηση για το παρελθόν και τη διόρθωση λαθών.
