Είναι άχαρο να γράφεις για το προδήλως κακό ή καλό. Ο καταγγελτικός ή ο εγκωμιαστικός λόγος στερούνται πολλαπλών επιπέδων ανάγνωσης. Εξαντλούνται σε μια αξιολογική κρίση με την οποία ο αναγνώστης θα συμφωνήσει, καθώς το γεγονός που σχολιάζεται είναι τόσο κραυγαλέα θετικό ή αρνητικό, ώστε να μη χωράει δεύτερη άποψη. Κι όμως, μερικές φορές η αξία ενός, τέτοιας μορφής, σχολιασμού είναι σημαντική για έναν και μόνον λόγο: διότι αναδεικνύει το συμβάν για μία ακόμα φορά. Το διατηρεί στην επικαιρότητα, μια και ο σχολιαστής κρίνει ότι θα έπρεπε να αναδειχθούν οι όποιες πτυχές του.
Μπαίνω στο γεγονός. Στο κολυμβητήριο της Χίου, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, γονείς προπηλάκισαν 13χρονα παιδιά που αγωνίζονταν στις ομάδες πόλο των Χανίων και του Παναθηναϊκού. Εκριναν ότι με αυτόν τον τρόπο υποστήριζαν τα παιδιά τους τα οποία έπαιζαν στην τοπική ομάδα. Ο προπηλακισμός δεν ήταν μόνον φραστικός, συνοδευόταν και από τις γνωστές χειρονομίες των γηπέδων. Ολα αυτά από γονείς προς παιδιά, παρουσία των γονέων των παιδιών που δέχονταν τους προπηλακισμούς. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο γραμματέας του Δήμου Χίου, συμπεριφερόμενος σαν χούλιγκαν, εξύβρισε με χυδαιότητα τους 13χρονους πολίστες του Παναθηναϊκού με σχόλιά του στο Διαδίκτυο. Ω τι κόσμος, μπαμπά!
Είναι άθλιο, και όχι μόνον, γονείς να υβρίζουν παιδιά και να μετατρέπουν την πισίνα σε χώρο ποδοσφαιρικών θυρών.
Δεν θα κάνω κοινωνιολογική ανάλυση των απεχθών αυτών γεγονότων, απλώς θα αναρωτηθώ αν επενέβησαν η Δικαιοσύνη και ο υφυπουργός Αθλητισμού και αν ο υβριστής γραμματέας του δήμου παραμένει στη θέση του. Είναι άθλιο γονείς να υβρίζουν παιδιά και να μετατρέπουν την πισίνα σε χώρο ποδοσφαιρικών θυρών. Να υποθέσω πως αν αυτά τα οποία οι γονείς διέπραξαν τα υφίσταντο τα δικά τους παιδιά στην Αθήνα ή στα Χανιά, θα διαμαρτύρονταν και δικαίως. Η έδρα είναι θεμιτό να αποτελεί ένα πλεονέκτημα, είναι όμως αδιανόητο να ωθεί σε συμπεριφορές σαν αυτές που είδαμε στο κολυμβητήριο της Χίου. Ευτυχώς, υπάρχει το Διαδίκτυο.
Πριν από αρκετά χρόνια παρακολουθούσα έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ 10χρονων. Σε κάποια στιγμή ένας πατέρας, μαινόμενος, κραυγάζει στον γιο του: «Μην τον αφήσεις να περάσει. Πάρ’ του τα πόδια!» Ο γιος δεν τον άκουσε και ο πατέρας απογοητευμένος γύρισε προς την ομήγυρη και είπε: «Στο σπίτι θα πάρει το μάθημά του». Αυτή η σκηνή έχει χαραχθεί στη μνήμη μου, διότι εκφράζει την αντίληψη πως ο μαχητής χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να νικήσει. Κι όμως, το φρόνημα του μαχητή απαιτεί η επικράτησή του στη μάχη σώμα με σώμα να γίνει χωρίς ύπουλα χτυπήματα και βρώμικα μέσα. Εδώ ξεχωρίζει αυτός που έχει ψυχή νικητή από τον ατάλαντο τσαμπουκά.
Δε γνωρίζω αν οι Χιώτες γονείς, μακριά πλέον από την ένταση των αγώνων, στάθηκαν αυτοκριτικά στη συμπεριφορά τους. Αν ζήτησαν μια συγγνώμη. Διότι όντως οι αγωνιστικοί χώροι μπορεί να μην είναι εκκλησίες, όπως κραύγαζαν, όμως δεν είναι και ζούγκλα.
