Μια φορά κι έναν καιρό, όπως ξεκινούν τα παραμύθια, μια λευκή γάτα γεννήθηκε σε κάποιο ελληνικό χωριό. Μόνο που η ζωή της τίποτα παραμυθένιο δεν είχε. Ηταν πανομοιότυπη με των υπόλοιπων εκατομμυρίων αδέσποτων ζώων στη χώρα μας: έψαχνε τα σκουπίδια ή ζητιάνευε για φαγητό, αρρώσταινε κάθε τόσο, ήταν εκτεθειμένη στη βία των ανθρώπων αλλά και στον ήλιο, τον πιο ύπουλο εχθρό για τις λευκές γάτες: τους προκαλεί καρκίνο του δέρματος, που ξεκινάει από τα αυτιά και γρήγορα απλώνεται παντού.
Η ηλικιωμένη κυρία που τη φρόντιζε –όσο και όπως μπορούσε–, όταν είδε τα αυτιά της γεμάτα πληγές, την πήγε στον κτηνίατρο κι εκείνος προχώρησε σε ακρωτηριασμό των αυτιών, όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά σπίτι για να ζήσει πλέον προφυλαγμένη δεν βρέθηκε και η γάτα επέστρεψε στον δρόμο. Επέστρεψε και ο καρκίνος. Οι νέες κακοήθεις δερματικές βλάβες, ακόμα πιο εκτεταμένες, κακοφόρμισαν. Μια ολόκληρη πληγή χαίνουσα έγινε το κορμάκι της. Το τέλος πλησίαζε και θα ήταν επώδυνο. Κι όμως, βρέθηκε ένας άνθρωπος που δεν έστρεψε το βλέμμα του αλλού με βδελυγμία αντικρίζοντας το φρικτό θέαμα όπως οι περισσότεροι περαστικοί. Πήρε το καταδικασμένο σε θάνατο ζώο στην αγκαλιά του και το έφερε στην Αθήνα.
Η ιστορία της μαζί με άλλες συγκινητικές διασώσεις ζώων αποδεικνύουν ότι δημιουργούνται ολοένα περισσότερες νησίδες ανθρωπιάς.
Οι εθελοντές της SCARS, του φιλοζωικού σωματείου που προσφέρει σπουδαίο έργο στα νότια προάστια της Αττικής, ανέλαβαν τα υπόλοιπα. Με υπομονή και αφοσίωση φροντίζουν την Μπου –έτσι την ονόμασαν– κι εκείνη υπομένει τις θεραπείες της με δύναμη και στωικότητα, αδιαμαρτύρητα, κοιτάζοντάς τους με εμπιστοσύνη. Παλεύει με το κακό με αξιοπρέπεια. Δίνει ένα μάθημα ζωής. Οι πληγές της επουλώνονται σιγά σιγά – και όχι μόνο οι σωματικές.
«Και τι έγινε; Σώθηκε ένα αδέσποτο από τα μιλιούνια που βασανίζονται “εκεί έξω”», θα πουν οι κυνικοί της παρέας. Εν μέρει έχουν δίκιο. Τραγική η κατάσταση παντού: φόλες, κακοποιήσεις, συλλέκτες ζώων, αστυνομία που δεν θέλει ή δεν μπορεί να επέμβει, δήμοι που αδιαφορούν κι άλλοι που εγκληματούν με τα ζώα των περιοχών τους στοιβαγμένα σε καταφύγια σωστά κολαστήρια… Η ιστορία της Μπου, όμως, μαζί με άλλες συγκινητικές διασώσεις ζώων αποδεικνύουν ότι δημιουργούνται ολοένα περισσότερες νησίδες ανθρωπιάς, από συμπολίτες μας που κινητοποιούνται από την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό για όλα τα μη ανθρώπινα πλάσματα. Αν μια «Μπου» βρεθεί, λοιπόν, στον δρόμο σας, μην την προσπεράσετε. Δεν μπορείτε να αλλάξετε τη ζωή όλων των αδέσποτων του κόσμου, αλλά θα αλλάξετε τον κόσμο αυτού που θα σώσετε. Κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο.
