Οφείλουμε να προβληματιστούμε γιατί, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος είναι χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, συχνά αναγκάζονται να ζητούν την παρέμβαση των Βρυξελλών εναντίον τρίτης χώρας, σαν αυτές να βρίσκονται εκτός Ενώσεως και να έχουν ανάγκη τη στήριξή της. Το ότι αυτό συχνά αφορά τις σχέσεις των δύο χωρών με την Τουρκία αναδεικνύει πρόβλημα στη λειτουργία της Ε.Ε., αλλά και στις σχέσεις Βρυξελλών – Αγκυρας. Καθώς η εποχή Τραμπ χαρακτηρίζεται από κυνικό πάρε-δώσε μεταξύ χωρών, όπου δεν λογαριάζονται φιλίες και παραδόσεις αλλά μόνο το τι κερδίζει και τι χάνει ο καθένας, είναι αξιοπερίεργο πως η Ε.Ε. και χώρες-μέλη της δεν λειτουργούν νομοτελειακά ως ένα σώμα – η Ενωση ως σύνολο των μελών της και κάθε μέλος ως αναπόσπαστο μέρος της Ενωσης. Σε αυτή την περίπτωση, η κάθε κίνηση τρίτης χώρας που υπονομεύει την κυριαρχία και τα δικαιώματα κάποιου μέλους θα αντιμετωπιζόταν με αποφασιστικότητα, βάσει του διεθνούς δικαίου και των κανόνων και αρχών της Ενωσης. Τότε, η Ε.Ε. δεν θα περιοριζόταν στη λεκτική απόρριψη του αδιανόητου τουρκολιβυκού μνημονίου ή σε κάποια «γνώμη» για την ενεργειακή διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου, αλλά θα εφάρμοζε μέτρα εναντίον της Τουρκίας.
Η Ε.Ε. μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει σαν «σύνολο των μερών», αρκεί να το θέλει. Οταν ο Ερντογάν επιχείρησε να «σπρώξει» δεκάδες χιλιάδες μετανάστες προς την Ε.Ε., οι Βρυξέλλες αντέδρασαν σαν τα σύνορα της Ελλάδας πράγματι να ήταν τα σύνορα της Ενωσης. Οπότε, γιατί η Αθήνα και η Λευκωσία συχνά βρίσκονται εκτεθειμένες εναντίον της τουρκικής επιθετικότητας; Μήπως δεν πείθουν τους εταίρους; Μήπως αυθαιρετούν και οι εταίροι δεν το επισημαίνουν, αλλά και δεν τις στηρίζουν; Μήπως οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να κακοκαρδίσουν την Τουρκία επειδή πολλές χώρες θέλουν να κάνουν δουλειές με αυτήν σε διμερές επίπεδο; Οπως και να είναι, η Ενωση οφείλει να συντονιστεί με τα μέλη της, ώστε ούτε αυτά να αυθαιρετούν (εάν και όταν αυτό συμβαίνει) ούτε αυτή να τα αφήνει εκτεθειμένα. Οι Τούρκοι δεν θα πάθουν τίποτα εάν αναγκαστούν να συμμορφωθούν με τις αρχές της Ε.Ε. Ξέρουν να παίζουν τα δικά τους χαρτιά για να κερδίσουν αυτά που θέλουν. Ας μη φοβούνται οι Ευρωπαίοι να παίξουν τα δικά τους.
