Ηταν αναμενόμενο ότι μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ο πρωθυπουργός θα προσπαθούσε να χρυσώσει το χάπι στους Κρητικούς συμπατριώτες του, που είναι «στα κάγκελα» είτε γιατί έχει διαπομπευθεί όλο το νησί από τις πρακτικές ορισμένων διεφθαρμένων είτε γιατί καλούνται να επιστρέψουν τα κοινοτικά κονδύλια που καταχράστηκαν κάποιοι επιτήδειοι είτε επειδή είναι οι ίδιοι αυτοί οι επιτήδειοι που θεωρούσαν ότι απολαμβάνουν ασυλία σε συνέργεια με τοπικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Σε όλα αυτά ήρθαν τώρα να προστεθούν οι μαζικές αφίξεις μεταναστών στη Μεγαλόνησο, που δεν διαθέτει ούτε τις υποδομές ούτε τη βούληση να τους φιλοξενήσει, γιατί εκτός των άλλων είναι καλοκαίρι και χαλάει η εικόνα της ως τουριστικού προορισμού. Πολλά νησιά αντιμετώπισαν στο παρελθόν παρόμοια ζητήματα, αλλά η Κρήτη είναι ειδική περίπτωση: είναι πλούσια δεξαμενή ψηφοφόρων και τόπος καταγωγής του πρωθυπουργού. Με χίλια βάσανα βάφτηκε μπλε, κρίμα θα ήταν να ξαναγίνει κοκκινοπράσινη.
Ετσι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προανήγγειλε χθες εξαιρετικά σκληρά μέτρα, όπως «πάγωμα» της επεξεργασίας αιτήσεων ασύλου, κλειστά κέντρα, συλλήψεις και συνολικότερη στρατιωτικοποίηση του μεταναστευτικού. Ηδη δύο φρεγάτες κάνουν εκφοβιστικές, πλην… αναποτελεσματικές, περιπολίες στην περιοχή. «Η φύλαξη των συνόρων έχει νεκρούς», είχε τοποθετηθεί για το ζήτημα του μεταναστευτικού το 2011 ο νυν υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης, περιγράφοντας την άποψή του για τη διαχείριση του ζητήματος.
Τα κέντρα καταγραφής μεταναστών στην Ελλάδα μετεξελίχθηκαν από το μοντέλο ζούγκλας στο μοντέλο φυλακής, αναφέρει σε χθεσινό της ρεπορτάζ η γαλλική Le Monde, κάνοντας τον απολογισμό της δεκαετίας 2015-2025. Το πρόβλημα με το μεταναστευτικό είναι ότι η χώρα μας καλείται να το διαχειριστεί αποτελεσματικά και ανθρωπιστικά. Αν δεν το κάνει, θα είναι υπόλογη στα διεθνή ΜΜΕ και τα ευρωπαϊκά όργανα για τις επιδόσεις της στον τομέα του κράτους δικαίου, όπως συμβαίνει με το ναυάγιο της Πύλου.
Συνεπώς, η μόνη λύση είναι η διαρκής πίεση για ευρωπαϊκή αντιμετώπιση με στόχο την κοινωνική ένταξη και ενσωμάτωση μεταναστών κι όχι η δαιμονοποίησή τους για να κατευναστεί πολιτικά η Ακροδεξιά. Η ιστορία έχει δείξει ότι το outsourcing του μεταναστευτικού σε ωσεί δικτάτορες ή εκβιαστές στρατηγούς δεν λειτουργεί, γιατί καθιστά την Ευρώπη αενάως όμηρο αυταρχικών ηγετών. Κάθε φορά που θέλουν χρήματα ή οποιαδήποτε άλλη στήριξη, θα στέλνουν βάρκες στα εξωτερικά σύνορά της. Τώρα είναι η Κρήτη και η Ελλάδα, μετά η Λαμπεντούζα και η Ιταλία, έπειτα η Μάλτα, η Μελίγια και η Ισπανία.
