Είναι άλλο πράγμα η επίδειξη πυγμής και άλλο ένα επικοινωνιακό τρικ το οποίο άπαντες γνωρίζουν ότι είναι κενό περιεχομένου.
Προχθές, ο κ. Παύλος Μαρινάκης, αναμφίβολα άτομο σοβαρό, δήλωσε πως οι παράνομοι μετανάστες είτε θα φυλακίζονται είτε θα απελαύνονται.
Γνωρίζει όμως ότι ούτε μπορεί να φυλακιστούν –διότι δεν υπάρχουν οι χώροι– ούτε να απελαθούν – διότι αυτό είναι πρακτικώς αδύνατον. Οσες φορές επιχειρήθηκε, κατέληξε για διαφόρους λόγους σε αποτυχία.
Πριν από λίγες ημέρες ο κ. Θάνος Πλεύρης, άμα τη ορκωμοσία του, είχε κάνει αυστηρές δηλώσεις για τους παράνομους μετανάστες και ως απάντηση έλαβε μερικές καραβιές στα παράλια της Κρήτης.
Είχε προηγηθεί η αποστολή δύο πολεμικών πλοίων στα ανοικτά της Λιβύης για να αποτρέψουν αυτό που είναι αδύνατον να αποτρέψουν: τη διέλευση πλοιαρίων γεμάτων με εξαθλιωμένους ανθρώπους.
Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη οι υπεύθυνοι, μπροστά σε ένα σοβαρό γεγονός, κάτι να πουν στους πολίτες. Ομως, προς Θεού, λύση σε αυτό το πανευρωπαϊκό πρόβλημα με δυο κουβέντες και τρεις πομπώδεις εξαγγελίες δεν μπορεί να δοθεί.
Η ελληνική κυβέρνηση, ό,τι και να λέει, το ζήτημα με τις καραβιές μεταναστών δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει μόνη της. Το Λιβυκό Πέλαγος δεν είναι Εβρος.
Είναι ολοφάνερο πως η μάχη στον Εβρο κερδήθηκε διότι δόθηκε στη στεριά. Εκεί το δίλημμα ήταν απλό και ανώδυνο: Περνάς ή δεν περνάς τα ελληνικά σύνορα. Στη θάλασσα, και μάλιστα στο πέλαγος, η κατάσταση είναι πολύ πιο περίπλοκη διότι το δίλημμα πλέον είναι: Σε αφήνω να περάσεις ή σε αφήνω να πνιγείς. Και μιλάμε για εκατοντάδες πρόσφυγες.
Μέχρι στιγμής, πλην μερικών παρανοϊκών, ουδείς τολμά να πει το απάνθρωπο «πνίξτε τους». Ακόμη και αυτοί που μάχονται τους πολυπολιτισμικούς και συμπεριληπτικούς δεν ζητούν τη βύθιση των πλοιαρίων, απλώς λένε «να τους πάρετε στα σπίτια σας». Η δε πρόταση να τους αφήσουμε να ζουν σε άθλιες συνθήκες στην Ελλάδα, ώστε να τους αποθαρρύνουμε να έρχονται, είναι αφελής. Αυτό που εμείς θεωρούμε εξαθλίωση είναι γι’ αυτούς παράδεισος μπροστά στην κόλαση του πολέμου.
Σήμερα ουδόλως θα πρέπει να μας ενδιαφέρουν τα κίνητρα του Χαφτάρ. Δηλαδή αν τον υποκινούν Ρώσοι ή Τούρκοι ή αν διεκδικεί διεθνή αναγνώριση και λεφτά. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό και έγκειται στο ότι δεκάδες χιλιάδες Αφρικανοί θέλουν να αποδράσουν από τα θέατρα των πολεμικών επιχειρήσεων.
Είναι μια κατάσταση που δεν μπορεί να τη διαχειριστεί. Και επειδή η ρίζα του κακού είναι πολύ βαθιά, η αντιμετώπιση του συγκεκριμένου προβλήματος, εκ των πραγμάτων, θα είναι επιφανειακή και πρόσκαιρη.
Και προφανώς δεν μπορεί τη λύση να τη δώσει μια χώρα, ιδίως μεσογειακή. Είδαμε τι έπαθε η «σκληρή» Μελόνι. Σε μία ημέρα έφτασαν στη Λαμπεντούζα 2.000 πρόσφυγες.
Αρα η ελληνική κυβέρνηση, ό,τι και να λέει, το πρόβλημα δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει μόνη της. Το Λιβυκό Πέλαγος δεν είναι Εβρος. Και ας καταστήσει σαφές στους πολίτες πως άλλο πράγμα είναι η διαχείριση ενός προβλήματος και άλλο η επίλυσή του.
