Στην πλατεία της Δεξαμενής, υπάρχει κοσμοσυρροή κάθε βράδυ. Το άλλοτε παραδοσιακό καφενεδάκι, το θερινό σινεμά που γεμίζει κόσμο, η βόλτα πάνω-κάτω, τα παιδιά που παίζουν δίπλα στο άγαλμα του Οδυσσέα Ελύτη. Πάνω από το υδραγωγείο, σε μια περιοχή που έγινε μεταπολεμικά ακριβή και περιζήτητη, ο σύγχρονος διαβάτης διαπιστώνει πόσο δύσκολο είναι για τους Ελληνες το θέμα της στοιχειώδους καθαριότητας στον δημόσιο χώρο.
Κάθε χρόνο, παρατηρώ την εγκατάλειψη της Δεξαμενής. Φέτος, όμως, είναι χειρότερα. Δεν ξέρω τι κάνει η δημοτική αρχή, προφανώς όχι πολλά. Αλλά δεν είναι μόνο οι υποχρεώσεις του Δήμου Αθηναίων. Είναι και η συνείδηση του πολίτη. Στη γειτονική οδό Ξενοκράτους, εκεί όπου ένα τριάρι πουλιέται σε αστρονομικές τιμές, τα πεζοδρόμια ζέχνουν. Αναρωτιέμαι, τόσο δύσκολο είναι να βγουν μάνικες και σκούπες, να ποτιστούν τα δεντράκια, να καθαριστούν οι πλάκες;
Φαίνεται ότι η ιδέα του πολίτη στην Αθήνα είναι κάτι δυσνόητο, άπιαστο ή έστω ενεργό όταν διεκδικούμε αποζημιώσεις ή όταν εκφράζουμε παράπονα. Ευθύνες για την κατρακύλα της Αθήνας έχουν όλοι.
Από τη Γλύκωνος, ας ανεβούμε τα σκαλοπάτια για την πλατεία Δεξαμενής. Δεξιά, μουντζούρες καλύπτουν όλον τον εξωτερικό τοίχο του υδραγωγείου. Τα σκαλοπάτια παίρνουν επάξια το βραβείο της βρωμιάς. Η πλατεία διψασμένη (όπως ήταν πάντα). Μια αίσθηση υπανάπτυξης. Το μόνο ευχάριστο είναι που ακούς παιδικές φωνές. Στη Δεξαμενή, τουλάχιστον, παίζουν παιδιά. Και αυτό σημαίνει ότι όπου υπάρχει ασφάλεια, υπάρχει και κανονική ζωή.
Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει για να ξυπνήσουν και οι Αθηναίοι. Αντί να κατηγορούμε, κάτι εύκολο και ανέξοδο, ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και εμείς. Οι περίοικοι στις πολυκατοικίες και όσοι έχουν επιχειρήσεις, καταστήματα, γραφεία. Πολύς κόσμος δηλαδή. Οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι η Αθήνα θέλει φροντίδα, ότι τα δέντρα χρειάζονται νερό, ότι η πόλη δεν είναι στο επίπεδο που πρέπει. Σκέφτομαι πώς θα αντιδρούσαν οι κάτοικοι σε μια αντίστοιχη κατάσταση σε άλλη κοινωνία. Βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Πρέπει να ξυπνήσουμε και να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας.
Αν ήμουν ξένος και περπατούσα στη Δεξαμενή και μου έλεγαν ότι είναι μία από τις πιο ακριβές περιοχές, θα ήμουν δύσπιστος. Θα έλεγα πού είναι οι κάτοικοι, τι κάνουν; Πέρα από το κίνημα της πετσέτας και των τραπεζοκαθισμάτων, χρειαζόμαστε και το κίνημα της καθαριότητας.
