Οι παράνομες επιδοτήσεις σε κτηνοτρόφους και αγρότες προστίθενται σε μια σειρά αποκαλύψεων για τις χρόνιες δυσλειτουργίες του πολιτικού συστήματος και του κράτους. Το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, τα Τέμπη, η ευρέως διαδεδομένη κλοπή ηλεκτρικού ρεύματος και τώρα η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ επιβεβαιώνουν ότι, παρά τις όποιες βελτιώσεις στη δημόσια διοίκηση τα τελευταία χρόνια, το δομικό πρόβλημα της αυθαιρεσίας (κυβερνητών, κρατικών λειτουργών, εταιρειών και πολιτών), σε συνδυασμό με την ατιμωρησία, υπονομεύει συνεχώς την ασφάλεια και τις προοπτικές των πολιτών.
Οι πολίτες γνωρίζουν τη σοβαρότητα των υποθέσεων αυτών, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Και όμως, υπάρχει μια ανοχή προς την κυβέρνηση. Αυτή πηγάζει από την αντίληψη πως τέτοιες συμπεριφορές και αδυναμίες είναι χρόνια προβλήματα· επιπλέον, πολλοί πιστεύουν ακόμη ότι παρά τα δικά της σφάλματα, αυτή η κυβέρνηση μπορεί να διαχειριστεί προβλήματα καλύτερα απ’ ό,τι οι αντίπαλοί της. Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, όμως, ίσως να μην ξεχαστεί τόσο εύκολα πριν από τις επόμενες εκλογές.
Η μία κυβέρνηση μετά την άλλη προτιμά να τιμωρεί τους πολλούς παρά να αναμετριέται με συστήματα και συμφέροντα.
Ενας λόγος είναι ότι η εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και η συλλογή στοιχείων από ελληνικές αρχές παράγουν μια διερευνητική ορμή που δεν θα υπήρχε εάν μια πλευρά δρούσε χωρίς τη συνδρομή της άλλης. Επίσης, το χρηματικό κόστος της υπόθεσης επηρεάζει τα οικονομικά και όσων υποχρεούνται να επιστρέψουν χρήματα που εισέπραξαν, και όσων δεν έλαβαν όσα δικαιούντο επειδή άλλοι ήταν πιο «ξύπνιοι», και όλων των υπόλοιπων πολιτών, οι οποίοι καλούνται να καλύψουν τα χαμένα ποσά και το πρόστιμο των 415 εκατ. ευρώ που επέβαλε η Ε.Ε. στην Ελλάδα για διοικητικές αδυναμίες. Εάν προσθέσουμε και τα 400 εκατ. ευρώ που καλούνται οι συνεπείς πελάτες να πληρώνουν ετησίως για να καλύψουν τη ρευματοκλοπή, τότε η οργή των πολλών μοιάζει αναπόφευκτη. Μπορεί να συνηθίσαμε να θλιβόμαστε και να αγανακτούμε με τις χρόνιες παθογένειες του κράτους, όμως, σε εποχή που οι περισσότεροι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, η κλοπή εις βάρος των πολλών δεν είναι ανεκτή: προσβάλλει κάθε φορολογούμενο και στερεί χρήματα ή παροχές από τίμιους δικαιούχους.
Τα αδικαιολόγητα και άδικα βάρη που αντιμετωπίζει ο πολίτης –η συλλογική ευθύνη, που βαραίνει μόνο τους συνεπείς– συμβάλλουν στην αίσθηση πως η δικαιοσύνη στη χώρα μας απουσιάζει. Ενώ κυβερνήσεις, κράτος και εταιρείες συνεχώς βρίσκουν νέες ευθύνες και χρηματικές επιβαρύνσεις για να φορτώσουν στους πολίτες (από το ατελείωτο κυνήγι χαρτιών έως τη χρέωση για τη ρευματοκλοπή), οι ίδιοι δεν πληρώνουν το τίμημα της αποτυχίας τους να προστατεύσουν και να υπηρετήσουν τον πολίτη. Η μία κυβέρνηση μετά την άλλη προτιμά να τιμωρεί τους πολλούς παρά να αναμετριέται με συστήματα και συμφέροντα. Οταν οι πολιτικοί όλων των κομμάτων καταλάβουν πως «πελάτες» τους είναι το σύνολο των κατοίκων της χώρας, και όχι οι ομάδες που ξέρουν να πιέζουν προς το συμφέρον τους, τότε ίσως λογαριάσουν (και για τους ίδιους) το κόστος της καταστροφικής ρουτίνας τους.
