«Ο κέλτικος θρύλος επαναλάμβανε την ομηρική πίστη: η ομίχλη, τέχνασμα των θεών. Κρύβονταν πίσω απ’ το πέπλο της. Λάθε βιώσας, έλεγε ο Επίκουρος. Οι θεοί καλά έκαναν και ήταν διακριτικοί. Το ιερό δεν έχει ανάγκη από μεγάφωνα». Τάδε έφη Σιλβέν Τεσόν στο «Με τις νεράιδες» (μτφρ.: Γ. Καράμπελας, εκδ. Στερέωμα). Σκέψεις που τον συνεπαίρνουν όταν πια το ιστιοφόρο έχει «πιάσει» Ιρλανδία.
Μαζί με τους δύο ναυτικούς συντρόφους του, ο Τεσόν θα περάσει από τα νησιά Αραν, θα θαυμάσει τα δελφίνια να παίζουν πάνω στην αρυτίδωτη θάλασσα για να φτάσουν έπειτα από δύο ημέρες στο Σλάιγκο, όπου «οι βασανισμένοι βράχοι είχαν την προδιάθεση να γίνουν θρύλοι». Εκεί, ο Τεσόν θα δει τη λίμνη του Ινισφρι, που ύμνησε ο Γέιτς, «ένας από τους πρωτοπόρους της κέλτικης αναγέννησης». «Ρίξτε έναν ποιητή σε μια λίμνη: αμέσως το μέρος γίνεται ευλογημένο», γράφει ο Γάλλος ταξιδευτής.
Εδώ ο Τεσόν θα θυμηθεί, τελικώς, τους προραφαηλίτες που «ζωγράφιζαν ξανθές κοπέλες με λουλούδια να πέφτουν βροχή πάνω τους». Και εδώ πια μπαίνουμε για τα καλά στον πυρήνα της κέλτικης μυθολογίας, της «νεραϊδομανίας», της σύγκρουσης ανάμεσα στον μύθο και στο «εμπορικό κέρδος, την επιβολή της τεχνολογίας, την ακατάσχετη αστικοποίηση, την τρέλα του πλήθους».
Ο Τεσόν ανθίσταται. «Η ζωή λαμποκοπά όταν τυλίγεται με σύμβολα», γράφει και αφήνεται στη σαγήνη του τοπίου. «Η λίμνη του Ινισφρι έκανε τα μαγικά της. Το πρωί αμφισβητούσα την κέλτικη ιδέα, το βράδυ ονειρευόμουν πως ήμουν κι εγώ κομμάτι της».
«Τι έψαχναν οι άνθρωποι όταν έψαχναν το Γκράαλ;» αναρωτιέται ο Τεσόν στη Σκωτία. «Το πιο πολύτιμο δισκοπότηρο που υπήρχε; Μια ταπεινή γαβάθα με το αίμα του Χριστού; Ενα αγγείο γεμάτο με ό,τι λαχταρούσε κανείς να βρει; (…) “Γκράαλ”: το τάο της Δύσης, το μηδέν που γεμίζει με το ίδιο το μυστήριό του, η αναπαράσταση που γεννιέται από την απουσία που χύνεται στο κενό». Ο ίδιος τι ψάχνει; Οχι μια κούπα, αλλά την ίδια την αναζήτηση. «Το μόνο που μετρούσε ήταν η κίνηση από το σκοτάδι στο φως».
Προτού σηκώσουν άγκυρα για τα Σέτλαντ, ο Τεσόν αποφαίνεται: «Γκράαλ σήμαινε να ξαναφεύγεις». Το ταξίδι της επιστροφής συμπίπτει με τον θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ. Στο Ινβερνές, πατρίδα του τέρατος του Λοχ Νες, θα ερωτευτεί μια όμορφη κοκκινομάλλα, «βγαλμένη, λες, από πίνακα του Ροσέτι, του Προραφαηλίτη ζωγράφου που είχε δώσει στα μουσεία θλιμμένες κοπέλες με μαλλιά από χαλκό, χλωμά μάτια και μαργαρι-ταρένιο δέρμα».
Το κλείσιμο αυτής της διαδρομής είναι αρκούντως λυρικό: «Η κοπέλα του Γκράαλ έφυγε όταν το κανάλι χύθηκε στην Κελτική θάλασσα. Θα γύριζε πίσω. Ο Νότος την κρατούσε γερά. Το Γκράαλ ήταν το δικό της δισκοπότηρο. Το αίμα του Χριστού ήταν ο έρωτας. Ο έρωτας ήταν η αναζήτηση και το αντικείμενο της αναζήτησης».
